ตอนที่ 6

“อะไรนะ?”

หลี่เหนียนฟ่านเดินไปหยิบแก่นอสูรสีทองข้างศพเสือดาว

ลูกกลม ๆ นี้มีสีทอง ขนาดไม่ใหญ่มาก เริ่มเย็นลงและมีน้ำหนักพอสมควร

“นี่คืออะไรหรือ?”

““ นายน้อยหลี่ นี่คือแก่นอสูรอสูรเสือดาว”” ไป๋ ลั่วซวง กล่าว

“ที่จริงนี่คือแก่นอสูร” หลี่เหนียนฟ่าน ส่งแก่นอสูรให้กับ ไป๋ ลั่วซวง หลังจากชั่งน้ำหนักแล้วและกล่าวว่า: “อสูรเสือดาวเป็นของท่านแก่นอสูรก็ควรเป็นของเจ้า”

ใบหน้าของไป๋ลั่วซวงซีดขาวโดยไม่คาดคิด และช่วยไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองก้าว นางพูดอย่างระมัดระวัง “ถ้านายน้อยหลี่ชอบ โปรดรับแก่นอสูรนี้ไว้เถิด”

นางแทบจะร้องไห้ด้วยความตกใจ ผู้อาวุโสต้องการทดสอบความซื่อสัตย์ของข้า ถ้าข้ายอมรับแก่นอสูรนี้ทุกๆอย่างจะจบลง

““ นายน้อยหลี่ มันเป็นโชคดีอย่างมาก ที่พวกเราฆ่าอสูรเสือดาวตัวนี้ได้ และเราไม่สามารถหวังแก่นอสูรของมันได้”” ลัวห่าวต่อ

ฉินจูพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

หลี่เหนียนฟ่าน มองไปที่ทั้งสามด้วยความประหลาดใจและความประทับใจของเขาที่มีต่อผู้ฝึกตนก็ดีขึ้นมาก

ผู้ฝึกตนในปัจจุบันเป็นมิตรมากเลย?

ผู้ฝึกตนคนแรกที่เขาเจอคือ ลั่วซือหยูซึ่งสุภาพกับเขามาก และตอนนี้ทั้งสามคนก็ทำเหมือนกัน แม้แต่แก่นอสูรก็สามารถมอบให้แบบง่าย ๆ

โลกแห่งการฝึกตนที่ข้าได้มาถึงนั้นเป็นโลกที่ทุกคนปรองดองกัน

แม้ว่าเขาจะไม่เคยฝึกตน แต่เขาก็รู้ว่าแก่นอสูรต้องมีค่ามาก เมื่อเขาคิดถึงมัน นี่คือแก่นแท้ของการฝึกตนของสัตว์อสูรและมีผลอย่างมากต่อการฝึกตน ทั้งสามได้ฆ่าอสูรเสือดาวและเต็มใจที่จะมอบแก่นอสูรให้เขา

หลี่เหนียนฟ่าน ส่ายหัวและพูดว่า “ข้าเป็นมนุษย์ธรรมดา ท่านควรรับมันไป”

เขาไม่มีพื้นฐานการฝึกตน มันไม่มีประโยชน์ที่จะครอบครองแก่นอสูรนี้ ถ้าเขากินมัน เขาอาจจะระเบิดเหมือนลูกโป่งก็ได้

ไป๋ลั่วซวงพูดอย่างอ่อนแรง: “เออ ..ถ้าเช่นั้น เราจะรับมันไว้”

ข้าคิดมากเกินไป ผู้เชี่ยวชาญจะเหลียวมองแก่นอสูรของเสือดาวนี้ได้ยังไง

“นี่เป็นของท่านอยู่แล้ว” หลี่ เหนียนฟ่านหลี่เหนียนฟ่าน พูดไม่ออกเล็กน้อย ผู้ฝึกตนทั้งสามสุภาพเกินไปแล้ว

““ หรือมิฉะนั้น แก่นอสูรก็เป็นของท่าน มอบศพเสือดาวให้ข้า ข้าอยากลิ้มรสเนื้อเสือดาว””

ลัวห่าวเปิดปากและกล่าวว่า “เป็นเกียรติสำหรับข้า นายน้อย หลี่”

หลี่เหนียนฟ่าน ยิ้มและกล่าวว่า “ต้าเฮย แบกมันไป”

พวกเขาทั้งสามคนปล่อยให้ ต้าเฮยไปหามศพ นี่ต้องเป็นการทดสอบเราจากผู้เชี่ยวชาญ

ฉินจูรีบอาสาและกล่าวว่า: “นายน้อย หลี่ ข้ามีร่างกายที่แข็งแรงมาก ข้าจะช่วยท่านหามศพ อย่าให้สุนัขของท่านทำเลย”

หลี่เหนียนฟ่านรู้สึกมีความสุขในใจ ผู้ ฝึกตนทั้งสามคนนี้เช่างเป็นคนดีจริง ๆ!

หลี่เหนียนฟ่าน กลับไปที่เมืองลั่วเซียน มนุษย์สี่คนและสุนัขหนึ่งตัวเดินเรียงแถวเข้าเมือง

พอป้าจางเห็นว่าแม่หนูน้อยไม่เป็นไร นางก็ขอบคุณเขาทันทีสำหรับความเมตตา และนางก็ร้องไห้ด้วยความสุข: “ขอบคุณ ท่านเซียน ขอบคุณนายน้อยหลี่”

“ป้าจาง เป็นผู้ฝึกตนทั้งสามนี้เป็นคนฆ่าสัตว์อสูรได้ ข้าไม่ได้ช่วยอะไรเลย” หลี่เหนียนฟ่าน กล่าว

ผู้ฝึกตนทั้งสามไม่กล้าที่จะเอาชื่อเสียงนี้ไปจึงรีบพูดว่า:

““ นายน้อยหลี่ช่างถ่อมตนนีก ท่านได้ช่วยเหลือพวกเรามากมาย””

“หากไม่มี ปรมาจารย์ หลี่ เราก็ไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ให้กับสัตว์อสูรได้ ขอบคุณ ปรมาจารย์ หลี่”

““ เราแค่โชคดีที่ฆ่าอสูรร้ายตนนี้ลงได้””

เมื่อเห็นคนทั้งสามประจบสอพลอ คนรอบข้างก็มอง หลี่ เหนียนฟ่ฟ่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย