ตอนที่ 64

“แกว้ก -“

เมื่อเงยหน้าขึ้นบนท้องฟ้ากลับมีนกบินวนอยู่เหนือลานกว้าง

ฝูงนกรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นเหมือนน้ำวนที่งดงาม

หลี่เหนียนฟานเงยหน้าขึ้นและมองขึ้นพร้อมกับดวงตาที่ระลึกถึงอดีต

ข้าไม่ได้เห็นฉากแบบนี้มานานแล้ว มันน่าคิดถึงจริงๆ

ข้าจำได้ว่าตอนที่ทักษะพิณยังอยู่ในระดับที่สิบทุกครั้งที่ข้าเล่นพิณอาจทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ ข้าค่อนข้างพอใจในตอนนั้นและข้าสงสัยว่าจะเป็นโอกาสที่ยิ่งใหญ่แบบไหนหลังจากถึงจุดสูงสุดที่พูดถึงจากระบบ

อย่างไรก็ตามหลังจากทะลุระดับที่สิบ เหตุการณ์เช่นนี้ก็หายไปแทน

หลี่เหนียนฟานสงสัยว่าระบบสุนัขจะเจงเขา

ฉินม่านหยุน อยู่ด้านข้างเขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างว่างเปล่าด้วยดวงตาของนางส่องประกายและเต็มไปด้วยความเคารพบูชา เมื่อไหร่นางจะไปถึงระดับของปรมาจารย์

เมื่อเสียงพิณหายไป รอบข้างก็เงียบสงบ

ดวงตาของ เหยาเมิ่งจี้เต็มไปด้วยอารมณ์และความตื่นเต้น เขาได้เล่นพิณระดับเทพตัวนี้ มันก็เพียงพอที่จะมีชีวิตอยู่แล้ว

ขอบเจ้า หลี่กงซีที่ให้โอกาสเขา

เขาลุกขึ้นและมองไปที่ หลี่เหนียนฟ่านอย่างคาดหวังโดยหวังว่าจะได้รับคำแนะนำของ หลี่เหนียนฟ่าน

หลี่เหนียนฟ่านต้องการสั่งสอน เหยาเมิ่งจี้ แต่เมื่อได้เห็นผมหงอกของ หยาเมิ่งจี้มันยากที่จะบอกจริงๆ

เขาอายุเยอะมากแล้ว หลี่เหียนฟ่านจึงอยากรักษาหน้าของเขาไว้บ้าง

หลี่เหนียนฟ่านกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “เฒ่าเหยาเราจะไม่แสดงความคิดเห็นในวันนี้ เราจะพูดคุยกันโดยเสียงพิฯแทน”

”ขอรบกวน หลี่กงซี” เหยาเมิ่งจี้ก้าวออกไป

หลี่เหนียนฟานหันหน้าไปทางประตูลานบ้าน หันหลังให้สวนหลังบ้านและนั่งลงบนเบาะพร้อมกับเกู่ฉินในมือดวงตาของเขาสงบนิ่งเหมือนหวังชิงฉวน

เมื่อมีผู้ฝึกตนอยู่เคียงข้างมันไดีที่จะเล่นแบบเล่นๆ เจ้าต้องเล่นอย่างจริงจัง

เพียงแค่เล่น!

ในขณะนี้ เหยาเมิ่งจี้และ ฉินม่านหยุนรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของอารมณ์ของ หลี่เหนียนฟ่านในเวลาเดียวกันพวกเขามองไปที่ด้านหลังของ หลี่เหนียนฟ่านราวกับว่าพวกเขาเห็นประตูที่เต็มไปด้วยความผันผวนซึ่งค่อยๆเปิดออก

ด้วยการเปิดประตูทีละน้อยความรู้สึกอันผวนผันก็ตีข้ามาเกือบท่วมท้นพวกเขา

ในขณะนี้ ต้าเฮยซึ่งเดิมนอนหลับอยู่ในห้องได้ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว มันวิ่งออกจากประตูและทำท่าทางเหมือนตั้งใจฟัง

หลี่เหนียนฟานปรับสภาพยกมือขึ้นและกวาดกู่ฉินจากซ้ายไปขวา!

“ เก่งเก่ง!”

ทันใดนั้นพลังเสียงก็ที่ไพเราะก็ดังออกมามันทรงพลังราวกับว่าการทิ้งก้อนหินลงในทะเลสาบที่สงบ ความเงียบสงลบถูกทำลายจากคลื่นระลอก

ทั้ง ฉินม่านหยุนและ เหยาเมิ่งจี้สั่นอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อของพวกเขาเกร็งโดยไม่ได้ตั้งใจราวกับว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูคนสำคัญ

รูม่านตาของพวกเขาเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ และพวกเขาก็มองดูด้วยความสยดสยองเมื่อสัมผัสที่สั่นสะเทือนของโลกล้นออกมาจากร่างของ หลี่เหนียนฟ่านเหมือนคลื่นทะเล

ในขณะนี้หลี่เหนียนฟานเป็นเหมือนทะเลแห่งความรู้สึกของเต๋า น้ำทะเลที่หลั่งไหลออกมาทำให้โลกทั้ง เต็มไปด้วยวิถีเต๋า

แข็งปกร่งเกินไป!

พวกเขาไม่รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือไม่พวกเขารู้สึกว่าหลี่เหนียนฟานได้โผล่ออกมาจากโลกนี้แล้วโดยเขาเป็นจุดศูนย์กลางของโลก ราวกับนักบุญที่เผยแพร่เต๋าไปทุกมุมโลก

ราวกับเขาเหลืออยู่เพียงคนเดียวในโลกและความอิสระ!

เสียงของพิณดูเหมือนจะเป็นจุดสุดยอดที่ไม่มีที่สิ้นสุดตั้งแต่เริ่มต้น แต่มันก็ยิ่งเร็วมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย

ต้าจีก็อยู่ในที่ที่นางถูกห่อหุ้มไปด้วยเตาที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้และวิญญาณของนางก็ถูกดึงเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง

ภาพของสนามรบถูกฉายอยู่เบื้องหน้าพวกเขา

ทั้งสองกองทัพต่อสู้กันอย่างเด็ดขาด ซูมันมีกลองทอง ดาบและหน้าไม้และเสียงม้าและม้า … คนที่ได้ยินในตอนแรกตื่นเต้นตกใจและอดไม่มีที่จะร้องไห้