ตอนที่ 74

หลินมู่เฟิงมองอย่างตั้งใจและแน่ใจว่าปลายปากเป็นสีเงินจริงๆ!

ทุกคนรู้ดีว่านี่เป็นเอกลักษณ์พิเศษของจักรพรรดิปีศาจจันทร์สีเงิน!

หากมีอินทรีตัวใดที่โชคร้ายมีลักษณะเช่นนี้มันจะถูกตัดปากออกและถูกสังหารทิ้ง!

ถ้ารวมกับการเปลี่ยนแปลงของสัตว์อสูรในภูเขาและป่าใกล้เคียง

มันจะลงล็อคพอดี สุดท้ายจักรพรรดิปีศาจจันทร์สีเงินถูกตุ๋นในหม้อนี้!

หลินมู่เฟิงรู้สึกเพียงว่าคอของเขาถูกบีบ แม้แต่ยังยากที่จะหายใจ

นี่คือจักรพรรดิปีศาจจันทร์สีเงินซึ่งเทียบเท่ากับการดำรงอยู่ของผู้ฝึกตนแนวหน้า ตอนนี้มันกลายเป็นเนื้อในหม้อเท่านั้น!

มันแย่มาก!

ข้าไม่รู้ว่ามันทำอะไรให้ผู้เชี่ยวชาญขุ่นเคืองและมันก็จบลงเช่นนี้ เจ้าต้องระมัดระวังและรอบคอบและเชื่อฟังคำสั่งของปรมาจารย์

หลินชิงหยุนยังเห็นสมุนไพรลอยอยู่บนน้ำซุปและใบหน้าของนางก็ตกตะลึงและนางก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “นายน้อยหลี่นี่คือ … สมุนไพรอมตะใช่ไหม?”

”อืมใช่แล้ว” หลี่เหนียนฟานกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “อาการบาดเจ็บของต้าจีเกือบจะหายเป็นปกติแล้วและสมุนไพรเหล่านี้ก็ไม่มีประโยชน์สำหรับข้า แต่ตอนนี้ใช้สำหรับตุ๋มันก็เหมาะมาก”

เขาคิดเพียงว่าสมุนไพรที่จักรพรรดิหลัวและหลินชิงหยุนส่งมานั้นเป็นสมุนไพรธรรมดาๆในโลกแห่งการฝึกตน อย่างไรก็ตามเขาและต้าจีก็เป็นเพียงแค่มนุษย์เท่านั้นแม้ว่าพวกเขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่สมุนไพรระดับสูงก็จะไม่สามารถใช้ได้อย่างแน่นอน

เนื่องจากเป็นสมุนไพรธรรมดาสรรพเจ้าทางยาจึงควรค่อนข้างอ่อน ข้าจึงมีความคิดที่ใส่สมุนไพรลงไปในอาหาร แต่ข้าคิดก็ไม่คิดว่าจะเหมาะขนาดนี้

สมุนไพรเหล่านี้กำลังเติบโตได้ดี เจ้าไม่จำเป็นต้องใส่ลงในอาหารมากเกินไป มันสามารถใช้แต่งกลิ่นได้และมันสมบูรณ์แบบมาก

หลินชิงหยุนตะลึง

ไม่มีประโยชน์?

นางยิ้มอย่างขมขื่นภายในใจ

ใช่ยาจิตวิญญาณและสมุนไพรเหล่านี้มีประโยชน์อะไรสำหรับคนอย่างหลี่กงซี?

ดูเหมือนว่าท่านพ่อของข้าจะพูดว่าผู้เชี่ยวชาญกำลังทดสอบความจริงใจของเราในครั้งที่แล้วท่านพูดถูกต้องแล้ว

หลินชิงหยุนและ หลินมู่เฟิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ในเวลาเดียวกันจากนั้นพวกเขาก็บังคับหัวใจดวงน้อยๆที่เต้นเร็วให้สลบลลง

”ฮ่อง!” ต้าเฮยวิ่งออกจากห้องแล้วนั่งยองๆที่เท้าของหลี่เหนียนฟ่านและมันถูตัวของ หลี่เหนียนฟ่านกับหัวสุนัขของมันอยู่ตลอดเวลา

”ต้าเฮยไม่ต้องกังวล ถ้าไม่มีเจ้าก็ไม่มีอหารมือนี้หรอก!” หลี่เหนียนฟ่านลูบศีรษะของ ต้าเฮยเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดว่า: “ข้ารู้สึกเสมอว่ามีบางอย่างหายไป”

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นทันใดและเขาก็เดินไปที่หินสีเขียวทันที “ขอเยลลี่ห้าหยด”

ติ๊กติ๊ก!

เยลลี่ห้าหยดหยดลงอย่างรวดเร็ว

หลี่เหนียนฟานหยิบเยลลี่ห้าหยดออกมาแล้วใส่ลงในหม้อตุ๋นโดยไม่ลังเลจากนั้นก็มีรอยยิ้มที่พึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของเขา เขาแอบพูดว่า: ฎมันเกือบจะเสณ้จแล้วและการทำอาหารของข้าก็ไร้ที่ติ “

เมื่อเขามาถึงโลกแห่งการฝึกตน เขาก็เป็นได้เพียงแค่มนุษย์เท่านั้นการได้ลิ้มลองอาหารที่หลากหลายได้กลายเป็นความสุขที่สุดของหลี่เหนียนฟานดังนั้นเขาจะมุ่งมั่นที่จำอาหารที่สมบูรณ์แบบที่สุด

หลินชิงหยุนและหลินมู่เฟิงตกตะลึง ราวกับมีคลื่นทะเลซัดใส่สมองของพวกเขาสูญเสียความสามารถในการคิดและปากของพวกเขาขยายตัวเป็นรูปตัว “O” พร้อมกันลัไม่สามารถหุบได้เป็นเวลานาน

หลี่ เหนียนฟ่าน มองไปที่พวกเขาและรู้สึกภาคภูมิใจทันที

ฮ่า ๆ ดูเหมือนว่าข้าจะต้องถูกแย่งอาหารไปแล้ว

แม้ว่าจะเป็นผู้ฝึกตนะก็ยังมีความปรารถนา แต่ผู้คนมีความปรารถนาเพียงอย่างเดียวและนั่นคือการกิน!

ผู้เป็นอมตะสามารถอดอาหารแต่เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถปฏิเสธการล่อลวงของอาหารได้

ผูฝึกตนจะต้องโลภอย่างแน่นอนเมื่อพวกเขาปรุงอาหารอันโอชะเหล่านี้ด้วยตัวเอง

หัวใจของหลี่เหนียนฟานรู้สึกสดชื่นขึ้นอย่างลับ ๆ … มีแต่ปุถุชนเท่านั้นที่ทำได้แต่ไม่ใช่กับเหล่าผู้ฝึกตน!

“ มันพร้อมแล้ว”

ประโยคง่ายๆทำให้ หลินชิงหยุนและ หลินมู่เฟิงกลับมามีสติ