บทที่ 5

บทที่ 5

“อะเอ้อ…แล้วไม่เล่นด้วยกันเหรอคะ” ให้ตายสิ! เธอแทบคิดไม่ออกว่าจะรั้งเขาไว้ยังไง และถ้าขืนปล่อยเขากลับไปนั่งที่เดิม แผนที่วางไว้คงพังไม่เป็นท่า

“ไม่ล่ะ ผมหนาว” คำตอบเขาทำเธออ้าปากค้าง รู้สึกเหมือนถูกเหน็บกลายๆ และถ้าจะมีคนหนาวก็ควรจะเป็นเธอนี่ หนาวจนปากสั่นขาชาไปหมดแล้วด้วย เอ้อ! แต่ตอนนี้คงต้องช่างเรื่องหนาวไปก่อน เพราะเขากำลังจะไปแล้ว

“เดี๋ยวค่ะ ว้าย!” เธอพยายามจะรั้ง แต่เพราะรีบลุกเกินไป อีกทั้งพื้นหินด้านล่างมันก็ลื่น ทำให้เธอยืนไม่อยู่ แต่ก่อนที่เธอจะล้มหน้าคะมำ เขาก็หันมาคว้าตัวเธอได้ซะก่อน

“…” ทุกอย่างพลันเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน มือของเขาที่ยังจับหมับอยู่ที่เอวคอด และตัวเธอที่ถูกรั้งเข้ามาจนแนบชิดอยู่กับตัวเขา พ่อเลี้ยงหนุ่มนิ่งขึงไปเพราะกลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยมารบกวนจิตใจ ในขณะที่หญิงสาวก็กำลังกระวนกระวายใจกับแผนการที่เพื่อนฝากฝังเอาไว้ อีกทั้งสถานการณ์ตอนนี้มันก็เป็นใจให้แผนเริ่มได้สักที

“อุ๊ย! เจ็บขาจังเลยค่ะ” เธอแสร้งทิ้งน้ำหนักไปที่เขาประหนึ่งว่าไม่สามารถยืนได้ด้วยตัวเอง ขณะที่สองตาก็แอบชำเลืองไปที่ตำแหน่งกล้องที่ตัวเองวางไว้ ครั้นเมื่อเห็นว่าตัวเองยืนอยู่ในจุดที่อาจทำให้ได้ภาพไม่ชัดเจน เธอจึงพยายามดันตัวเขาให้ขยับตาม กระทั่งได้จุดที่พอใจ เธอจึงเริ่มแผนการต่อ

“หนาวจังเลยค่ะ พ่อเลี้ยงอย่าเพิ่งไปนะคะ ฉันกลัว” เธอว่าพลางยกแขนโอบรอบคอเขาแน่น

‘โอ๊ย! กลัวอะไรวะ ตอนนี้ที่น่ากลัวที่สุดก็ตัวฉันเนี่ยแหละ ฮือ…! ดูก็รู้ว่าไม่เนียน’ ในขณะที่เธอกำลังโอดครวญกับการแสดงห่วยแตกของตัวเองในใจ เขาเองก็กำลังสับสนกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น

“โอ๊ย! พ่อเลี้ยงคะฉันเจ็บขาจังเลยค่ะ อย่าเพิ่งไปนะคะ” เธอทั้งกอดทั้งซุกด้วยความมุ่งมาดว่าอีกฝ่ายจะหมดความอดทน

‘โอ๊ย! อาละวาดสักทีสิ หมดมุกจะยั่วแล้วเนี่ย ตะโกนออกมาสิ ตะโกนออกมา อี๋! นังชะนีน้อยออกไปไกลๆ อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ เนี่ยขอแค่นี้ แล้วฉันจะไม่ยุ่งกับคุณอีกเลย’ เธอโอดครวญในใจพลางเหลือบไปมองกล้องที่ตัวเองแอบติดไว้ ก่อนจะทิ้งไพ่ใบสุดท้าย ด้วยหวังให้ความอดทนของเขาสะบั้นลง

เธอซุกหน้าไปที่ซอกคอ หวังทำให้อีกฝ่ายเปิดเผยธาตุแท้ออกมา แต่แล้วทุกอย่างดันกลับตาลปัตร นอกจากจะไม่อาละวาด เขายังโน้มใบหน้าลงมาหา

“…” เธอชะงักค้างตาโตทันทีที่จมูกของเขาสัมผัสถูกต้นคอ ใช่! เธอกำลังตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง ไม่คิดด้วยซ้ำว่าเขาจะทำแบบนี้

ในขณะที่เธอนิ่งอึ้งด้วยความตกใจ กลิ่นหอมจางๆ ที่เคยรบกวนจิตใจก็กำลังปลุกปั่นให้เขาอยากพิสูจน์ให้ลึกซึ้งมากกว่านี้ จมูกโด่งจึงซุกไซร้ลงไปที่ซอกคอ อา…! นี่มันกลิ่นอะไร ทำไมมันช่างมีอิทธิพลเหลือร้าย มันหอมกรุ่น ผ่อนคลาย แต่ในขณะเดียวกันมันก็กำลังปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างให้ลุกฮือขึ้นมา ยิ่งได้กลิ่นก็ยิ่งหลงใหลจนควบคุมตัวเองไม่ได้

“คุณ!” เธออุทานตาโตพร้อมกับพยายามผลักไสด้วยความตกใจ แต่ดูเหมือนกลิ่นหอมๆ จากกายสาวจะทำให้เขาหลงมัวเมาจนไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกที่กำลังพลุ่งพล่านได้ จากที่แค่ซุกไซร้ซอกคอ ก็เลื่อนมาจู่โจมตะโบมจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างเอาแต่ใจ