บทที่ 7

“ยุ่ง” คำเดียวสั้นๆ ของเธอทำเอาคนฟังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ร่ำๆ จะเดินไปขย้ำคอเธอที่บังอาจมาขึ้นเสียงใส่เขาให้ได้

“กลับมาขึ้นรถเดี๋ยวนี้พริมรตา” เขาลดเสียงต่ำพยายามประคองอารมณ์ไม่ให้ฉุนเฉียวไปกว่าที่เป็น แต่ความพยายามก็ดูจะสูญเปล่า เมื่อเธอทำหูทวนลม ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองด้วยซ้ำ ทำเอาขีดความอดทนที่มีอยู่อย่างจำกัดขาดผึงลงทันที

“ว้าย! ไอ้บ้าปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” เธอโวยลั่น เมื่อจู่ๆ ก็ถูกอุ้มตัวลอยโดยไม่ทันตั้งตัว กระทั่งถูกโยนเข้าไปในรถที่ถูกเปิดค้างเอาไว้

“โอ๊ะ!” คนถูกโยนประหนึ่งสิ่งของร้องอุทานด้วยความเจ็บจุก ก่อนจะหันขวับไปมองคนโยนนัยน์ตาเขียวปั๊ด แต่อีกฝ่ายกลับไม่แยแส มิหนำซ้ำยังขยับตัวเข้ามาใกล้เพื่อรัดเข็มขัดให้อีก

“ถอยไปสิ อย่าเข้ามาใกล้ ฉันทำเองได้ ก็บอกให้ถอยไปไงเล่า” เธอทั้งผลักทั้งดันเป็นพัลวัน แต่ยิ่งเธอต่อต้านเขากลับยิ่งโน้มลงมาใกล้ราวกับจะแกล้ง

“…” อา…กลิ่นหอมๆ ของเธอริดรอนประสิทธิภาพการทำงานของระบบประสาทและสมองเขาอีกแล้ว ใช่! ระบบประมวลผลของเขาเริ่มรวน ทั้งที่คิดว่ารังเกียจและอยากแกล้ง แต่เขากลับติดอยู่ในภวังค์หลงใหลกลิ่นหอมนั้นจนอยากจะก้มลงไปดอมดมอีกครั้ง กระทั่ง…

“ไม่กลัวถูกฉันจับแล้วรึไง ระวังเถอะ เข้ามาใกล้ฉันมากๆ ฉันจะจับคุณทำผัวตรงนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย” เสียงเธอปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ได้ชะงัด เขาผงะถอยด้วยทีท่าว่ารังเกียจกันนักหนา ในขณะที่เธอก็กำลังกลอกตาไปมา ใครจะคิดว่าพ่อคุณจะบ้าจี้กลัวการถูกผู้หญิงจับได้ขนาดนี้ แต่จะว่าไปมันก็เป็นข้อดีอยู่เหมือนกัน อย่างน้อยเธอก็กันตัวเองออกจากเขาได้ ที่สำคัญความจริงเรื่องคลิปนั่นก็ไม่ถูกเปิดเผย แล้วแวววิวาห์เพื่อนของเธอก็จะได้ไม่เดือดร้อนไปด้วย และความจริงข้อนี้ก็ทำให้เธอหยักยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ

“ถึงจะไม่ได้ขอ แต่ก็ขอบคุณที่อุตส่าห์มาส่ง” ทันทีที่รถจอดนิ่งหน้าที่พัก เธอก็หันมาพูดกับเขาแบบขอไปที ก่อนจะรีบลงจากรถไป

“เดี๋ยว” เขาที่เดินตามลงมาตะโกนเสียงดัง ทำเอาคนที่กำลังไขประตูห้องต้องหันขวับมามองอย่างไม่สบอารมณ์

“มีอะไร” เธอถามเสียงห้วน และไอ้สีหน้าท่าทางของคุณเธอที่บอกว่าเอือมระอานักหนา ก็ทำเอาเขาถึงกับกัดฟันกรอด แต่เพราะมียังมีบางอย่างที่อยากพิสูจน์ เขาจึงไม่เอามาใส่ใจ แต่เลือกที่จะขยับเข้าไปใกล้เธอแทน

“คิดจะทำอะไร” เสียงเธอตะกุกตะกักขณะพยายามขยับถอยด้วยท่าทีระแวดระวัง กระทั่งแผ่นหลังชนกับประตูห้อง

“ว้าย!” เธออุทานเสียงหลง ทันทีที่ประตูถูกผลักเข้าไปโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว เธอเสียหลักจนเกือบหงายหลังล้มตึง ความตกใจทำให้เธอคว้าชายเสื้อเขาไว้ โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังทำผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง

โครม! เขาใช้เท้ายันประตูปิดเสียงดัง ทำเอาคนที่ยังไม่หายตกใจต้องสะดุ้งโหยงอีก แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับการที่เธอกับเขาอยู่ด้วยกันในที่ลับตาคนแบบนี้

“ออกไป คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในห้องฉัน” จากมือที่เคยเกาะยึดเขาไว้เป็นที่พึ่ง ก็กลายเป็นทั้งผลักทั้งดันประหนึ่งว่ารังเกียจกันนักหนา

“ทำไมจะเข้าไม่ได้ ในเมื่อคุณเป็นคนดึงผมเข้ามาเอง” นอกจากกำแพงมนุษย์จะไม่ขยับเขยื้อนไปไหนแล้ว มือทั้งสองของเขายังเอื้อมมาจับตรึงเอวคอดเอาไว้อีก