บทที่ 3

ฉันเอนกายอยู่บนเก้าอี้โรงพยาบาลแสนเย็นเฉียบพลางกำหนดลมหายใจเข้าออก น้ำตาของแม่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเลย คำปลอบประโลมไหน ๆ คงส่งไปไม่ถึงจิตใจเธอ ฉันเจ็บปวดแทนแม่ ฉันเข้าใจเรื่องนี้ดีว่าการสูญเสียคนที่เรารักไปอย่างไม่ทันตั้งตัวนั้นไม่ง่ายเลยแม้แต่น้อย

เรื่องนี้ยังเป็นเรื่องที่น่าตระหนก ฉันเผื่อใจเอาไว้ว่าพ่อจะหายดีแต่กลับกลายเป็นหายไปจากโลกแทนเสียนี่ ฉันเลยไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี

ความคิดเห็นของเราไม่เคยลงรอยกันและพ่อก็คงจะเกลียดฉันแต่ฉันก็รักเขา เขาเป็นพ่อผู้ให้กำเนิด ฉันจะไม่รักเขาได้อย่างไรกัน?

“ไหวไหม?” โรแวนเอ่ยถามพลางนั่งลงข้างฉัน

ชายหนุ่มเดินทางมาถึงได้ประมาณชั่วโมงกว่า และคำถามเมื่อครู่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดกับฉันนับตั้งแต่มาถึง ฉันรับมือกับความกังวลของเขาไม่ถูก อย่างไรเสียเขาคนนี้ไม่เคยเก็บเอาความรู้สึกของฉันไปใส่ใจมาก่อน

“ไหวค่ะ” ฉันฝืนตอบกลับ

ตั้งแต่ที่รู้ข่าวฉันก็ยังไม่ได้หลั่งน้ำตาแม้เลยสักหยด อาจเพราะยังตกใจจนทำอะไรไม่ถูกหรือน้ำตาของฉันที่มีให้พ่อนั้นเหือดแห้งไปหมดแล้วก็เป็นได้ ตอนนี้สิ่งเดียวที่ฉันควรทำมากที่สุดคือประคองสติตนเองให้ไหวแทนทุกคนที่สติแตกไปแล้ว

เท้าคู่หนึ่งย่างก้าวมาหยุดตรงปลายวิสัยและเมื่อวาดสายตาขึ้นไปก็เห็นว่าทราวิสกำลังจ้องมองฉันอยู่ แววแห่งความอบอุ่นไม่เคยปรากฎอยู่ในสายตาคู่นั้นเลย ฉันรู้ตัวดีว่าสิ่งที่ทำลงไปคืนนั้นผิดมหันต์ แต่ฉันยังชดใช้ให้กับเรื่องคืนนั้นไม่มากพอหรืออย่างไร?

“มีอะไร?” ฉันถาม

“แม่โทรไปหาเอมม่าบอกว่าพ่อโดนยิง อีกสักพักคงมาถึง แม่ยังไม่ได้บอกเรื่องที่พ่อเสียแล้วด้วย” เขาเอ่ย

ฉันได้ยินเสียงโรแวนสูดหายใจเข้าลึก ดูเหมือนว่าสัญญาณจากเขาเมื่อครู่จะบอกได้ชัดว่าชื่อเอมม่ามีผล

กระทบต่อชายหนุ่ม ความอบอุ่นจากเขาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บ ฉันตระหนักได้ว่าเสียเขาไปอีกแล้ว

“รู้แล้ว” ฉันพึมพำตอบกลับเพราะไม่รู้จะพูดอะไร

ฉันไม่ได้พูดกับพี่สาวหลายปี และสงสัยว่าเธอจะอยากอยู่ในที่เดียวกับฉันไหมในเมื่อเธอชังน้ำหน้าฉันเสียปานนั้น

“ฉันอยากให้แกทำตัวดี ๆ แล้วอย่าไปยุ่งกับเธอ” แม่กล่าวเสริม พลางปาดน้ำตาบนใบหน้า

“แม่คะ แม่ก็รู้นี่ว่าสิ่งที่แม่ขอมันแทบเป็นไปไม่ได้”

“ฉันไม่สนหรอกนะว่าจะเป็นไปได้หรือเปล่า ลูกสาวของฉันต้องระหกระเหินออกจากบ้านไปตั้งเก้าปีเพราะโดนแกทรยศหักหลัง คิดว่าฉันจะยอมให้แกทำเรื่องแบบนี้อีกหรือ ยิ่งตอนที่พ่อของแกไม่อยู่แล้วแบบนี้ด้วย ครอบครัวก็ยิ่งต้องกลับมาพึ่งพากันสิ” แม่กัดฟันพูด

ฉันชิงชังพวกเขาที่เอาแต่รื้อฟื้นอดีตออกมาทับถมกันเสียจริง ที่ผ่านมาฉันชดใช้ความโง่เง่าและไร้เดียงสาไม่พออีกหรือ? แต่พวกเขาก็ยังทรมานกันไม่เลิก

“เผื่อแม่อาจจะลืมไปนะคะ หนูก็เป็นลูกสาวของแม่เหมือนกัน หรือว่าหนูมันตายจากแม่ไปแล้ว?”

ฉันพลันยืนขึ้นและเดินออกไปโดยไม่อยู่รอฟังคำตอบ ฉันต้องออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์และใช้เวลาไตร่ตรอง

เมื่อได้ออกมาด้านนอก ฉันสูดอากาศเยียบเย็นเข้าปอด น้ำตากลับเอ่อขึ้นมาแต่ฉันจะไม่ร้องไห้อีก ฉันมาทำอะไรที่นี่กันแน่? แม่จะโทรมากวนทำไมถ้าคิดว่าตนเองมีลูกสาวอยู่แค่คนเดียวอย่างนั้น?