ตอนที่ 6 นี่ข้า…..เป็นอะไรไป

นางรู้สึกวาบหวิวทั้งที่ใบหูและใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นในทุก ๆ ช่วงเวลาที่เขาพูด

“เคล้ง!!”

ดาบในมือนางร่วงลงกับพื้นเมื่อเขาพูดจนจบ นางตกใจและรีบลืมตาขึ้นแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า เว่ยเฟิงหรงเดินกลับไปแล้วเมื่อเขาแอบหอมแก้มนาง

นางค่อย ๆ ใช้มือยกขึ้นมาลูบที่พวงแก้มของตนเองที่ถูกเขาฝังจมูกลงไปเมื่อครู่นี้ สัมผัสนี้แตกต่างกับตอนที่ถูกเสวียนอวี่จับเมื่อชาติที่แล้วมันทั้งวาบหวามและ….อบอุ่นอย่างน่าประหลาด

“นี่ข้า…..เป็นอะไรไป”

นางกำลังหวั่นไหวให้บุรุษอีกครั้งหนึ่งซึ่งนางได้เคยปฏิญาณตนเอาไว้แล้วว่าเกิดในชาตินี้นางจะไม่มีทางหวั่นไหวให้กับบุรุษอีก แต่ว่า…..เว่ยเฟิงหรงผู้นี้ช่างแตกต่างกับองค์ชายเสวียนอวี่ที่ทั้งบ้าคลั่งและก้าวร้าวผู้นั้น

ชาติก่อนของอิ่นหลง

“ร้องดังกว่านี้สิอิ่นหลง เจ้าไม่มีความสุขงั้นหรือ”

“อ๊าา องค์ชาย อย่ากัดเพคะ”

“อ๊าา เสียวมากหรือไม่เหตุใดเจ้า…อาา อิ่นหลง”

“องค์ชายเพคะ อ่อนโยนหน่อย”

เสวียนอวี่ที่ดูดดึงยอดปทุมของนางจนช้ำคาปากและอีกข้างกำลังมีเลือดไหลออกมาจากการกัดของเขา ไหล่ของนางเต็มไปด้วยรอยฟันที่ถูกเขากัดเม้ม แรงกระแทกที่ราวกับโกรธผู้ใดมายังคงไม่ลดลง แม้ว่านางจะรู้สึกดีแต่ก็ปวดร้าวจนถึงด้านใน

“องค์ชาย…อ๊ะ…”

“อาา….อิ่นหลง…..หันหลังหน่อย อึ๊ย!!!”

นางถูกจับคุกเข่าราวกับสุนัขและถูกยัดเยียดแก่นกายที่ทั้งใหญ่และยาวนั่นเข้าไปอีกครั้ง เรือนผมถูกกระชากจากมือหนาขององค์ชายที่ไม่แม้แต่จะลดละความรุนแรง

“อาา ยอดเยี่ยม….อาา เด้งรับสิอิ่นหลง ทำไม่เป็นแล้วงั้นหรือ เด้งขึ้นมา!!”

“อ๊าา!!”

“เพี๊ยะ!!”

มือที่ตีไปยังบั้นท้ายจนเกิดรอยแดงซ้ำ ๆ หากอารมณ์ดีหน่อยเขาก็จะใช้มือ แต่หากว่าวันใดที่เขาทะเลาะกับว่าที่คู่หมั้นมาเขาก็จะใช้แส้กับนาง

ร่างกายของนางทั้งบอบช้ำ หัวใจก็เริ่มปวดร้าวเมื่อพวกเขาเกี่ยวพันกันเพียงแค่เรือนร่างเท่านั้น จนเมื่อเรื่องที่เขามักจะมานอนค้างกับองครักษ์สาวข้างกายไปถึงหูของว่าที่คู่หมั้นและฮองเฮา เขาก็ไม่รอช้าที่จะจัดการฆ่านางเป็นคนแรก

“จ้าวเสวียนอวี่ ชาตินี้ข้าไม่มีทางปล่อยท่านไป!!”

น้ำตาที่ไหลรดลงไปและมือที่กำดาบเอาไว้แน่นหลังจากที่หยิบขึ้นมาแล้วทำให้นางตัดสินใจได้ หลังจากที่ส่งซื่อจื่อลงเขาไปแล้ว นางก็จะไปจากหยางโจวในทันที

สองวันถัดมา

“นี่คือ….”

เว่ยเฟิงหรงยื่นดาบสีเงินที่ประดับทับทิมส่งให้นาง

“เจ้าลองดูสิว่าชอบหรือไม่”

ไป๋ซูเม่ยมองดาบที่เขาส่งมาให้ด้วยความพอใจ รอยยิ้มนั้นผุดขึ้นมาอีกครั้ง เว่ยเฟิงหรงนึกอยากจะเห็นนางยิ้มเช่นนี้บ่อย ๆ เมื่อนางรับดาบไปจากมือของเขาและดึงออกมาจากฝัก

“ว้าว ดาบนี่งดงามมากเลยเจ้าค่ะคุณชายเว่ย”

“คุณหนูไป๋ขอรับ ดาบนี้คุณชายให้ข้าไปสั่งช่างฝีมือของสกุลเว่ยทำขึ้นมาสำหรับท่านโดยเฉพาะ ทั้งน้ำหนักของมันและรูปทรงเหมาะกับท่านยิ่งนักขอรับ”

“ท่านไม่น่าลำบาก…”

“ถือเป็นการตอบแทนที่เจ้าช่วยชีวิตข้าเอาไว้ วันนี้พวกข้าจะต้องลงจากเขาแล้วก็เลยหาสิ่งตอบแทนให้เจ้าเล็กน้อย เจ้าอยากลองดาบใหม่ของเจ้าหน่อยหรือไม่”

“ลองงั้นหรือ…หรือว่า…อื้ม ข้าอยากลองเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ”

เขาดึงแขนนางและวิ่งขึ้นไปยังเชิงเขาที่นางเอาไว้ฝึกวิชาและหลายวันที่มีเขาฝึกให้ เมื่อเดินมาถึงลานฝึก นางก็ดึงดาบออกมาจากฝัก คมดาบมีน้ำหนักเบาและคมกริบ นางลองทดลองกับกิ่งไม้รอบ ๆ และหินที่อยู่ด้านหลังของเว่ยเฟิงหรงพบว่ามันใช้ง่ายและเข้ากับนางอย่างมาก

“เอาล่ะ มาลองกันเลยครั้งนี้ข้าเองก็จะใช้ดาบจริงแล้วนะ จะไม่เอาเปรียบจ้าเหมือนครั้งก่อนอีกแล้ว”

“ได้เลยคุณชายเว่ย ล่วงเกินแล้ว”