Chapter 1 - เมื่อเกรดมันห่วย 1/2

“ไม่เอาค่ะแม่ หนูไม่ได้เก่งขนาดที่จะไปสอนใครได้ แล้วหนูก็ไม่อยากยุ่งกับแฝดนรกสองคนนั่นด้วย”

[แต่แม่รับปากทางนั้นไปแล้วนะ จะมาบ่ายเบี่ยงเอาตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ คำไหนคำนั้น แม่ไม่อยากเสียคนตอนแก่]

บทสนทนาระหว่าง ณิชา หญิงสาววัยยี่สิบสามปี ที่กำลังเตรียมตัวจะอาบน้ำ มือข้างหนึ่งเปิดก๊อกน้ำอุ่นลงอ่าง มืออีกข้างวุ่นอยู่กับการหาผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ แต่ก็ยังไม่วายหนีบมือถือไว้กับไหล่เพื่อคุยกับ นิรมล ผู้เป็นมารดา

น้ำเสียงที่ลอดออกมาผสมทั้งความดื้อดึงและประชดประชันเต็มเปี่ยม ทำเอาบรรยากาศในห้องน้ำ ที่เต็มไปด้วยไอน้ำลอยคลุ้ง ยังไม่ร้อนแรงเท่ากับการโต้เถียง ที่ทำให้อุณหภูมิโดยรอบสูงขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า

เมื่อบทสนทนาพูดถึงแฝดนรกลูกชายป้า สุดา ความทรงจำเก่าๆ ก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวทันที ภาพในอดีตตอนที่เธอยังอาศัยอยู่บ้านหลังเก่า ก่อนที่พ่อจะจากไปและแม่จะแต่งงานใหม่ยังคงชัดเจน

ฝาแฝดคู่นั้นทั้งแสบทั้งซ่า พวกเขาตั้งตัวเป็นหัวโจกประจำซอย คอยยกพวกไล่แกล้งเด็กที่อายุไล่เลี่ยกันอยู่เสมอ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยและท่าทางกร่างๆ ของพวกเขายังติดหูติดตา

คิดแล้วก็เบ้ปากมองบนด้วยความหมั่นไส้ทุกครั้งที่นึกถึง เธอยังจำได้ดีว่าเวลาพวกนั้นหัวเราะเสียงดังลั่นซอย มันชวนให้รู้สึกอยากเอาน้ำราดราดหัวให้หายกร่าง

ณิชาไม่ชอบฝาแฝดคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะในตอนเด็กๆ ที่เคยเห็นเหตุการณ์กับตาตัวเอง คู่แฝดจอมซ่ามักรุมแกล้งเด็กผู้ชายตัวเล็กชื่อธนู บ้านกลางซอย ทั้งล้อเลียน กลั่นแกล้ง พูดจาบูลลี่สารพัด แถมยังตั้งฉายาให้ด้วยว่า ‘ไอ้ธนูจู๋สั้น’ เธอเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ยิ่งทำให้ความรู้สึกเกลียดชังฝังแน่นในใจของณิชามาตลอด

กระทั่งเสียงของนิรมล ดึงสติของณิชาที่คิดย้อนไปถึงเรื่องราวในวัยเยาว์ให้กลับมาตั้งใจฟัง

[ตอนนี้ลูกก็ยังว่างๆ รอแค่เดินเรื่องไปเรียนต่อเมืองนอก จะปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์ทำไมล่ะ ถือซะว่าทำบุญก็แล้วกันนะลูก การให้ความรู้มันก็คือการทำบุญอย่างหนึ่ง ไหนเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าอยากลองเป็นครู]