Chapter 2 - จำใจช่วยตามคำขอ 2/2

และเธอก็ไม่จำเป็นต้องเดาให้เสียเวลาแม้เสี้ยววินาทีเดียว เพราะภาพตรงหน้านั้นมันชัดเจนเกินกว่าจะสับสน

นั่นน่ะ...แฝดนรกคู่ปรับของเธอแน่ๆ

แต่ช้าก่อน...นี่มันแฝดนรกเวอร์ชั่นอัปเกรด แตกหนุ่มเต็มตัวแล้ว!

ใบหน้าของสองหนุ่มคล้ายกันมากราวกับภาพสะท้อนในกระจก ใบหน้าคมเข้ม จมูกโด่งได้รูป คิ้วหนาเป็นเส้นเฉียงตัดกับดวงตาคมกริบ ที่หากเขามองใคร คนนั้นก็สามารถหลงรักพวกเขาได้ทันที ริมฝีปากของทั้งคู่แตะรอยยิ้มบางๆ อย่างมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสาวๆ โต๊ะนั้นถึงพยายามรั้งพวกเขาไว้

ณิชาขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางหรี่ตามองอย่างพินิจ เธอไม่สามารถแยกแยะได้อย่างชัดเจนเลยว่า คนไหนคือจ้าน และคนไหนคือจ๋าย พวกเขาเหมือนกันเสียจนแทบจะแยกไม่ออก ต่างกันก็แค่รอยสักรูปไม้กางเขนที่ใต้กกหูเพียงแค่นั้น

เธอได้แต่นั่งนิ่ง มองภาพชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เพราะพวกเขาไม่ใช่ไอ้เด็กขี้ก้าง ผิวคล้ำ หน้าแหลมเป็นจิ้งเหลนเหมือนในความทรงจำอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นหนุ่มหล่อที่มองมุมไหนก็ดูดีไปซะหมด

ผิดคาด! ไม่คิดเลยว่าหลายปีที่ไม่ได้เห็นหน้า พอมาเจออีกที พวกเขาจะหล่อขึ้นขนาดนี้ หล่อแบบที่เล่นเอาหัวใจเธอไหววูบอย่างไม่ทันตั้งตัว หล่อเสียจนเธอต้องแอบกลืนน้ำลาย ข่มใจไม่ให้เผลอจ้องนานเกินไป

เมื่อสองหนุ่มรับรู้แน่ชัดว่า สาวร่างอวบคนเมื่อครู่ไม่ใช่เจ๊ณิชาตามที่พวกเขาคิด ภาพในหัวก็พลันคำนวณความเป็นไปได้ใหม่อย่างเร่งด่วน เหลือเพียงแค่สองโต๊ะที่เข้าข่ายเป้าหมาย

โต๊ะหนึ่งคือหญิงสาวรูปร่างบอบบาง ตาจ้องไอแพด ใส่หูฟังแบบครอบหู นั่งเงียบๆ อยู่มุมในสุดของร้าน คล้ายคนที่ต้องการความสงบ และอีกโต๊ะคือชายหญิงหน้าตาธรรมดา ดูเรียบร้อยคู่หนึ่งที่กำลังนั่งสนทนาอย่างสนิทสนม ชนิดที่ไม่ต้องเดาให้มากก็รู้ว่าโลกนี้มีเพียงสองเรา

แต่แทนที่จะเชื่อสัญชาตญาณหรือเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่มุมในสุดของร้านเพียงลำพัง สองหนุ่มกลับคิดว่านั่นน่ะไม่ใช่ยัยเจ๊ปากดี พี่สาวข้างบ้านที่พวกเขายี้แน่นอน ทั้งคู่เบนเป้าหมายทันที มุ่งหน้าไปยังโต๊ะที่มีชายหญิงที่นั่งอยู่ใกล้ๆ อย่างมั่นอกมั่นใจเต็มร้อย

“พี่ครับ...” จ้านเป็นฝ่ายเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มสุภาพ พยายามใช้เสียงนุ่มที่สุดที่มีอยู่ในคลังเสียงของตนเอง

“ไม่ทราบว่า...พี่คือพี่ณิชาใช่ไหมครับ?” จ๋ายถามต่อทันทีโดยไม่ปล่อยให้จังหวะเงียบยืดยาวเกินจำเป็น

“เอ่อ...ไม่ใช่ค่ะ น่าจะจำผิดคนแล้วค่ะน้อง” หญิงสาวคนนั้นเงยหน้าก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงงงงวย

เสียงปฏิเสธชัดเจนจนเหมือนเสียงตบหน้าแบบอ้อมๆ จ้านชะงักไปเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความหงุดหงิดที่เริ่มปะทุ

นี่พวกเขาหน้าแตกเป็นรอบที่สองแล้ว!

“เชี่ย! ยัยเจ๊นั่นยังมาไม่ถึงอีกเหรอวะ บอกพวกเราอย่ามาสาย แต่ตัวเองกลับสายซะเอง” เขาพึมพำเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างเสียอารมณ์