Chapter 3 - เจเจ้ณิชาโคตรน่ารัก 2/2

“คือพวกเรารู้ดีว่าตอนเด็กๆ เคยทำตัวไม่ดี ล้อเจ้ แกล้งเจ้หลายอย่าง มันฝังอยู่ในใจมาตลอดเลยนะครับ เจ้จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่ แต่ว่าพวกเราอยากให้วันนี้เป็นวันละลายพฤติกรรมก่อน จะได้ไม่เกร็งกัน จะได้สนิทกันมากขึ้น ใช่มะ...ไอ้จ๋าย” จ้านหันไปทางแฝดน้อง รีบเสริมต่อทันที พร้อมกับแสร้งตีหน้าเศร้า สำนึกผิดอย่างสุดใจ

เธอเงยหน้ามองทั้งสองคน สายตาฉายแววเด็ดขาดแฝงความไม่ประนีประนอม ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่หนักแน่นจนทั้งคู่รู้สึกเหมือนถูกสะกดให้เงียบลงทันที

“ไม่จำเป็น หน้าที่ของฉันคือสอนในสิ่งที่พวกนายไม่เข้าใจ ไม่ใช่มาเล่นกิจกรรมทำความรู้จักแบบเด็กประถม ฉันไม่อยากเสียเวลาไปกับการเล่นบทพ่อแม่ลูกอะไรพวกนั้นหรอกนะ”

แต่เป็นจ้านที่ระบายลมหายใจยาวก่อนจะยิ้มกว้างแบบกึ่งหมั่นไส้กึ่งเอ็นดู

“จ้านว่าเราข้ามเรื่องนี้ แล้วเซลฟี่ด้วยกันก่อนดีกว่านะ จะได้ทำตามคำสั่งของม้าให้ครบ”

“หืม คำสั่งอะไร?” ณิชาโพล่งถาม สีหน้างุนงง

“ก็คำสั่งให้ถ่ายรูปคู่กับเจ้ทุกวันไงครับ จะได้เป็นหลักฐานยืนยันว่าเราสองคนไม่ได้เถลไถล มาติวกับเจ้จริง” จ้านเหลือบตาไปมองหน้าจ๋าย ในขณะที่ใต้โต๊ะ เขายกเท้าของตนสะกิดเท้าน้องชายเบาๆ เป็นสัญญาณให้เล่นตามน้ำ “ใช่ไหมไอ้จ๋าย”

จ๋ายยิ้มบางๆ พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย รีบล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วทั้งคู่ก็พากันลุกขึ้น เดินอ้อมไปยืนด้านหลังของณิชา โดยไม่รอให้เจ้าตัวอนุญาตหรือปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น

พวกเขายืนขนาบเธอคนละด้าน จ๋ายเป็นฝ่ายยกโทรศัพท์มือถือขึ้นในระดับที่พอดีกับใบหน้า ก่อนที่ทั้งคู่จะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้แบบไม่ให้หญิงสาวทันตั้งตัว แก้มแนบแก้มในระยะประชิดจนได้กลิ่นแชมพูจากเส้นผมของกันและกัน ปลายจมูกของจ๋ายเกือบจะชนกับขมับของเธอ ส่วนจ้านก็กะพริบตาช้าๆ แล้วยิ้มหวานส่งให้กล้องอย่างเป็นธรรมชาติ

ยกเว้นก็แต่ณิชา เธอผละหน้าหนี หันหน้าไปมองซ้ายทีขวาที แล้วด่ากราดด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก

“นี่พวกนายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง เลิกแกล้งฉันซะที นี่มันใกล้เกินไปแล้วนะ ขยับออกไปเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงห้วนจัดแต่ยังไม่ถึงกับตะโกน เรียกสติทั้งสองให้ชะงักไปชั่วครู่