Chapter 4 - แค่คิดก็เสียววาบ 2/2

เธอถอนหายใจยาวเหยียดอย่างคนจนตรอก หน้าตาเหนื่อยหน่ายปนระอากับสถานการณ์ตรงหน้า แต่จะปฏิเสธก็ใช่ที่ เพราะตอนนั้นเอง เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวเริ่มโปรยปรายลงมา ก่อนจะกลายเป็นสายฝนที่สาดซัดรุนแรงแบบไม่ลืมหูลืมตาในเวลาไม่กี่อึดใจ

เธอเลยจำต้องพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะเร่งฝีเท้าพาทั้งสองวิ่งฝ่าพายุไปยังคอนโดใกล้ๆ ที่อยู่ถัดจากคาเฟ่ไม่ถึงร้อยเมตร เป็นการตัดสินใจที่เธอไม่เต็มใจนัก แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ในสถานการณ์นี้

กระทั่งณิชาพาคู่แฝดขึ้นลิฟต์มาถึงชั้น 35 สภาพของทั้งสามคนช่างน่าเวทนา เปียกมะล่อกมะแล่ก เสื้อผ้าชุ่มโชกจนแนบเนื้อ หยาดน้ำเปียกปรอยหยดลงตามกรอบหน้าและลำคอ สายฝนที่เพิ่งสาดซัดเมื่อครู่เหมือนจะซัดเอาความอดทนของณิชาไปด้วยจนเกือบหมดสิ้น เธอยืนกอดอก หรี่ตาใส่สองแฝดที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ตรงหน้า

“ยืนตรงนั้นแหละ อย่าก้าวเข้ามาเชียวนะ ฉันเพิ่งถูพื้นไปเมื่อเช้า” น้ำเสียงเด็ดขาดของเธอเรียกให้สองหนุ่มหยุดเท้าอย่างรู้งาน “เดี๋ยวเอาผ้าเช็ดตัวมาให้ ห้ามเดินออกจากพื้นกระเบื้องตรงนั้นเด็ดขาด เข้าใจไหม”

“คร้าบบบ” ทั้งสองขานรับพร้อมกัน ในระหว่างที่สายตาสอดส่ายมองซ้ายมองขวาสำรวจห้องของเธอ

“ให้ตายเถอะ...วันนี้มันวันอะไรของฉันเนี่ย ฟ้าก็มืด ฝนก็ตก คาเฟ่ก็ดันมาปิดเอาดื้อๆ บัดซบจริงๆ” เสียงบ่นของณิชาดังลอดออกมาจากห้องนอน ขณะที่เธอกำลังก้มๆ เงยๆ หาเสื้อคลุมกับผ้าเช็ดตัวในตู้เสื้อผ้า “ทำไมถึงซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้ หรือฉันไปบนอะไรไว้กับศาลไหนแล้วลืมแก้บนรึเปล่านะ”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากฝั่งหน้าประตู ก่อนที่จ้านจะตะโกนแซวตามหลังด้วยน้ำเสียงเจือขำปนยียวนอย่างสุดจะกลั้น

“เจ้เลิกบ่นได้แล้ว เดี๋ยวแก่เร็วนะ”

“ใช่เจ้ บ่นแบบนี้ ริ้วรอยตีนกาจะถามหาเอานะ ไม่กลัวเหรอ” จ๋ายที่ยืนอยู่ข้างกันก็ไม่พลาดจะเสริมต่อด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเช่นกัน

แน่นอนว่าคำแซวของทั้งคู่ทำเอาคนที่อยู่ในห้องนอนถึงกับชะงัก ก่อนจะฮึดฮัดในลำคออย่างหมั่นไส้