Chapter 5 - ขอดูรอยสักหน่อย 1/2

หญิงสาวเจ้าของห้องยืนชะงักงันอยู่ครู่หนึ่ง สายตาไล่มองเรือนกายของทั้งสองหนุ่มด้วยความพยายามเก็บอาการ มือที่กำผ้าเช็ดตัวสั่นน้อยๆ เช่นเดียวกับใจที่ยังไม่ทันตั้งหลักดีนัก

ทว่าเมื่อรู้ตัวว่าตนเองจ้องมองนานเกินไป เธอจึงสูดลมหายใจลึก พยายามระงับความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ภายใน ก่อนจะโยนผ้าเช็ดตัวไปให้พวกเขาแบบไม่สบตา พลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างเสแสร้ง ทั้งที่ในใจนั้น...วุ่นวายเกินกว่าจะอธิบาย

“เฮ้อออ พวกนายนี่ตัวภาระของฉันจริงๆ”

แต่แทนที่สองหนุ่มจะตอบโต้ด้วยถ้อยคำหรือความขุ่นเคืองใดๆ พวกเขากลับหัวเราะพรืดออกมาพร้อมกัน ราวกับคำพูดของเธอช่างไม่มีพิษมีภัยเสียจนไม่น่าใส่ใจ จ้านเป็นฝ่ายกล่าวขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงขี้เล่นปนเจ้าเล่ห์

“อย่าเรียกว่าตัวภาระสิครับเจ้...เรียกว่าโชคชะตาพาให้เรากลับมาเจอกันน่าจะดีกว่า”

ว่าแล้วเขาก็ขยับมือคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวอย่างหลวมๆ จนดูเหมือนจะหลุดได้ทุกเมื่อ ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้ชายผ้าแล้วจัดการถอดบ็อกเซอร์เปียกชื้นออกจากร่างอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“อี๋…พวกนายทำบ้าอะไรเนี่ย!”

พฤติกรรมล้วงควักตรงหน้าทำเอาหญิงสาวร้องยี้ รีบเบือนหน้าหนี แต่ก็ไม่วายได้ยินเสียงพวกเขาหัวเราะเบาๆ อย่างขบขันในลำคอ ขณะใช้ผ้าเช็ดตัวซับเบาๆ ตรงจุดลับเฉพาะอย่างไม่สนใจใคร

“ถ้าไม่เช็ดมันจะอับชื้น ไหนจะผดผื่น ไหนจะสังคัง แบบนั้นสาวๆ ก็หนีกันหมดสิครับ” จ๋ายที่อยู่ไม่ห่างกันนักเอ่ยขึ้นบ้างด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท

เธอส่ายหน้าอย่างเอือมระอาสุดขีดก่อนกลอกตาแล้วพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดกึ่งเหนื่อยใจ