Chapter 5 - ขอดูรอยสักหน่อย 2/2

“พวกเราไม่ได้จะทำอะไรเลยจริงๆ แค่ไม่คิดว่าเจ้จะกล้าสักเท่านั้นเอง” จ้านที่ประคองแผ่นหลังเธอ สอดมือหนาเลื่อนเข้ามาสอดรอบเอวเธอไว้ ราวกับต้องการตรึงตัวเธอไม่ให้ขยับหนีไปไหน ก่อนจ๋ายรีบเสริมด้วยรอยยิ้มที่เหมือนจะปลอบใจแต่กลับให้ความรู้สึกเจ้าเล่ห์มากกว่า

“สาบานด้วยเกียรติของลูกเสือหมู่กระทิงเลยเจ้ พวกเราไม่ได้คิดจะทำอะไรเจ้เลยจริงๆ ก็แค่อยากดูรอยสักนิดเดียวเอง อย่างที่เจ้รู้ ถ้าเกิดพวกเราทำอะไรเกินเลย ป๊ากับม้าเอาเราตายแน่ๆ”

เขาไม่พูดเปล่า หากแต่ลงมือทันควัน มือหนึ่งค่อยๆ เลื่อนไปดึงเสื้อคลุมของเธอออกอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวทำให้ผ้าชิ้นนั้นตกใจ ส่วนอีกมือก็ไวเสียจนเธอไม่ทันได้รู้ตัวว่า สายผูกเสื้อคลุมของเธอถูกปลดออกตั้งแต่เมื่อไร เหมือนกับทั้งสองมีเล่ห์กลที่คอยเบี่ยงเบนความสนใจเธอไว้ ก่อนความจริงจะปรากฏออกมาท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งคู่

“อ๊ะ...อ๊ายยย ไอ้พวกบ้า!” เธอหลุดเสียงอุทานออกมาทันทีที่รู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆ และสายตาสองคู่ที่จ้องเขม็งมายังเรือนกายของเธอ ทว่าก็ช้าเกินไป เมื่อมือที่พยายามจะปิดบังสิ่งที่ไม่ควรถูกเห็นกลับเคลื่อนไหวไม่ทันการณ์ ทุกอย่างพลันพรั่งพรูปรากฏต่อหน้าพวกเขาในทันใด

สิ่งที่สองหนุ่มเห็นในเวลานั้น คือโนมเนื้อทรงโตอวบอิ่มที่ปราศจากสิ่งใดปกปิด มันเต่งตึงสวยงามได้รูป เนื้อผิวขาวผ่องเนียนละเอียด ราวกับผิวผลพีชสุกงอม หัวนมสีชมพูระเรื่อช่างตัดกับสีผิวขาวนวล มองแล้วช่างเย้ายวนยิ่งนัก

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงยิ่งกว่า คือความจริงที่ว่า เธอไม่ได้สวมอะไรใต้เสื้อคลุมหนานี่ต่างหากล่ะ

“เชี่ย...เจ้แม่ง ทำไมถึงกล้าได้ขนาดนี้” เสียงของจ้านแผ่วลงในลำคอ แต่แววตาแทบจะลุกเป็นไฟ ราวกับไม่อาจละสายตาจากภาพที่เห็นตรงหน้าได้เลย

ในขณะเดียวกัน จ๋ายที่อยู่ด้านหน้าถึงกับตาเบิกโพลงทันทีเมื่อมองเห็นลายสักเล็กๆ บนเนินอกของเธออย่างชัดเจน รอยสักเส้นบางที่ลากขึ้นลงคล้ายคลื่นหัวใจ พร้อมถ้อยคำภาษาอังกฤษกำกับ ‘Need your lip here’ (ต้องการริมฝีปากคุณตรงนี้) ที่สลักแนบเนื้อ อ่านยังไง แปลแบบไหนก็ดูเป็นคำเชื้อเชิญ