บทที่ 112 เปิดเผยความจริง

แคร๊ก!

เสียงกระดูกแตกดังมาจากในห้อง ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่งของคริส

ไทร์ใช้เวลาเพียงแค่ห้านาที ในการทำลายกระดูกทุกส่วนในร่างกายของคริส ตั้งแต่หัวจรดเท้า นอกจากหัวของเขา ไทร์ได้ทำลายกระดูกทุกส่วนในร่างกายของเขา นี่เป็นทักษะที่มีเพียงผู้เชี่ยวชาญในโครงสร้างกระดูกอย่างไทร์เท่านั้นที่สามารถทำได้ ผู้เชี่ยวชาญคนอื่นอาจฆ่าคริสตายได้ในกระบวนการเหล่านี้

ในขณะนั้น คริสกำลังนอนอยู่บนพื้นเหมือนกองโคลน มีเพียงความกลัวในสายตาของเขา เขาสามารถมองเห็นร่างกายของเขาได้ชัดเจน แต่เขาไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไป กระดูกทุกส่วนในร่างกายของเขาหักและแหลกเป็นชิ้น ๆ!

แม้แต่หมอเทวดา ก็ไม่สามารถรักษาเขาได้ มันจบแล้ว และนี่มันแย่ยิ่งกว่าอยู่ในอาการโคม่าเสียอีก ผู้ป่วยโคม่าไม่มีสติ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา แต่ในกรณีของคริส สมองของเขายังคงทำงานและประสาทสัมผัสของเขายังคงอยู่ มีเพียงร่างกายของเขาเท่านั้นที่สูญเสียความรู้สึกทั้งหมดไป

ราวกับว่าตอนนี้ คริสเหลือแต่หัว หัวที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง!

ในขณะเดียวกัน วินนี่เฟรดก็ตกตะลึงเมื่อเห็นคนกลุ่มใหญ่อยู่ภายนอกอาคารเดรก, เจด, เฮนรี่ และบุคคลสำคัญคนอื่น ๆ ของเมืองคานห์ รีบเข้ามาหาเธอทันที ทุกคนมีสีหน้าเป็นกังวล

“มิสซี คุณเป็นยังไงบ้าง?”

วินนี่เฟรดจ้องมองพวกเขาอย่างตกตะลึง คนเหล่านี้แต่ละคนเป็นชนชั้นสูงแห่งเมืองคานห์ ทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่? และนั่นไม่ใช่ส่วนที่น่าตกใจที่สุด สิ่งที่ทำให้วินนี่เฟรดรู้สึกเหลือเชื่อที่สุดคือกลุ่มคนจำนวนมากที่ยืนอยู่ข้างหลังของเดรกและคนอื่น ๆ เมื่อมองแวบเดียว เธอมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของกลุ่มคนที่แน่นแฟ้นเหล่านี้

“อืม…” วินนี่เฟรดรู้สึกหลงทาง

ทำไมคนเหล่านี้ถึงมาที่นี่? พวกเขามาที่นี่เพื่อช่วยเธอเหรอ? แล้วใครเป็นคนเรียกพวกเขามาที่นี่? จากการแสดงออกและน้ำเสียงของเดรก และกลุ่มคนเหลานี้ วินนี่เฟรดมองเห็นความเคารพอย่างไร้ขอบเขต แต่ทำไมพวกเขาถึงแสดงความเคารพต่อเธอยิ่งนัก?

“ฉันเรียกคนเหล่านี้มาที่นี่” ถึงตอนนี้ไทร์ ได้จัดการคริสเสร็จเรียบร้อย เขาเดินออกมาจากอาคาร เขาเดินไปหาวินนี่เฟรดและจับมือเธอ “ไปกันเถอะ ฉันจะอธิบายให้เธอฟังที่บ้าน”

เมื่อมาถึงจุดนี้ ไทร์คงไม่สามารถปกปิดมันได้อีกต่อไปแล้ว แม้ว่าเขาจะยังคงต้องการก็ตาม เนื่องจากสถานการณ์เป็นเช่นนี้ จึงเป็นการดีกว่าที่จะเปิดเผยความจริง สำหรับขอบเขตที่ว่าเขาควรจะเปิดเผยมากแค่ไหน ไทร์ยังคงต้องหาทางออก

วินนี่เฟรดเป็นเหมือนหุ่นยนต์ ในขณะที่เดินออกจากสวนสนุกไปทีละก้าว พร้อมกับจับมือของไทร์เอาไว้ ส่วนเดรกจะต้องจัดการในส่วนที่เหลือ!

วินนี่เฟรดลืมแม้กระทั่งว่า เธอกลับถึงบ้านอย่างไร จิตใจของเธอว่างเปล่าเมื่อเธอจ้องไปที่ไทร์ ทันใดนั้นเธอก็พบว่า เธอไม่คุ้นเคยกับผู้ชายคนนี้อย่างยิ่ง!

ผ่านไปนาน ในที่สุดเธอก็ถาม “ไทร์ นายเป็นใครกันแน่?”

ไทร์เองก็ได้เตรียมคำอธิบายของเขาไว้แล้ว “เธอคงได้เห็นแล้ว ว่าฉันไม่ใช่ขอทานอีกต่อไป เดรก, แซคเคอรี่, เจด และคนเหล่านั้นเป็นลูกน้องของฉัน!”

ประโยคง่าย ๆ สองประโยคก็เพียงพอที่จะทำให้วินนี่เฟรดอึ้งจนพูดไม่ออก ถ้าไทร์ บอกเธอก่อนหน้านี้ เธอคงคิดว่าเขาล้อเล่น แต่ตอนนี้ เธอไม่กล้าที่จะคิดแบบนั้นอีกต่อไป เพราะเธอได้เห็นหลักฐานทุกอย่างด้วยตาของเธอเอง

"ฉันรวย ฉันรวยยิ่งกว่ามหาเศรษฐีในจินตนาการของเธอ หลังจากที่ฉันกลับมาหาเธอ เป็นฉันเองที่เป็นคนจัดการเรื่องศูนย์กลางเมือง ฉันใช้เงินแปดสิบล้านเพื่อซื้อหัวใจของนางฟ้าให้เธอในวันแต่งงานของเรา ในปราสาทท้องฟ้านั้น ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเดรก ที่เป็นหนี้บุญคุณฉัน แต่เป็นเพราะว่าฉันคือมหาเศรษฐีที่ใช้เงินหมื่นล้านเพื่อซื้อศูนย์กลางเมือง และที่สมิธกรุ๊ปต้องการเซ็นสัญญากับเธอก็เพราะฉัน ส่วนธนาคารโบตั๋นทองคำ ที่ให้เธอกู้เงินหนึ่งร้อยล้านก็เพราะฉัน ความจริงที่ว่าบุคคลสำคัญหลายคนที่ให้การสนับสนุนออทัมน์ฟิลด์ นั่นก็เป็นเพราะฉัน นอกจากนี้ ในเมืองริเวอร์วิลล์ ลูกพี่ลูกน้องของเธอ คุณปู่ และแม้แต่แมทธิวเอง ก็เปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อฉันอย่างสิ้นเชิง เนื่องจากกลุ่มพันธมิตรแห่งเมืองริเวอร์วิลล์ได้สวมมงกุฎให้ฉันเป็นราชาของพวกเขา และเหตุการณ์ในวันนี้ ก็เป็นฉันเองที่เรียกคนเหล่านั้นมา!”

เมื่อคำอธิบายที่ออกมาจากปากของไทร์ ความตกใจของวินนี่เฟรดกลับกลายเป็นความกลัวที่ไร้ขอบเขต นี่มันน่ากลัว นี่มันน่ากลัวเกินไป! เธอพบว่ามันยากมากที่จะยอมรับความจริงนี้ จนถึงตอนนี้เธอยังคงตัวสั่นเล็กน้อย

“ไทร์ ตอนนี้นายแข็งแกร่งมาก แต่ทำไม?”

“เธอหมายถึง ทำไมฉันจึงกลับมาหาเธอเหรอ?” ไทร์ยิ้ม “วินนี่เฟรด ในตอนนั้น ในคืนที่ฉันได้พบกับเธอ ฉันไม่มีอะไรเลย ฉันเป็นเพียงเด็กที่ถูกทอดทิ้งจากครอบครัวของฉัน ขอทานที่ไม่มีอะไร แต่เธอยังคงเต็มใจรอฉันถึงหกปี และให้กำเนิดลูกสาวของเรา บอกฉันมาสิว่าฉันจะไม่กลับมาแต่งงานกับผู้หญิงที่วิเศษอย่างเธอได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือสัญญาที่ฉันให้ไว้กับเธอ และผู้ชายก็ควรจะรักษาคำพูดของเขา”

เมื่อถึงตอนนั้นไทร์ก็สูดหายใจเข้า “อันที่จริง ฉันต้องการบอกเธอเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของฉันตั้งแต่ตอนที่ฉันกลับ แต่ไม่มีใครในตระกูลของเธอเชื่อคำพูดของฉันเลย อันที่จริงฉันเองก็กังวล

เธอจะรับมือกับมันไม่ไหว ดังนั้นฉันจึงปกปิดมันไว้ก่อน และในตอนนี้ ฉันไม่ต้องการที่จะปกปิดอีกต่อไป”