บทที่ 140 องค์หญิงน้อยไม่มีความสุข

หลังจากออกจากร้านกาแฟ ไทร์ ซัมเมอร์มองเวลาและพบว่า ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมงแล้ว ดังนั้นไทร์จึงโทรหาเฮเลน โคล แม่ยายของเขา เพื่อบอกกับเธอว่าเขาจะไปรับแบลร์ ซี กลับจากโรงเรียน

เมื่อไทร์มาถึงทางเข้าโรงเรียนอนุบาล แบลร์เพิ่งเลิกเรียนในวันนี้และกำลังออกมาข้างนอก ไทร์เดินเข้าไปหาแบลร์อย่างร่าเริง อย่างไรก็ตาม แบลร์ไม่ได้เอื้อมมือไปหาไทร์ด้วยความตื่นเต้นเหมือนเมื่อก่อน อันที่จริง เธอทำหน้าบึ้งเล็กน้อยขณะที่จ้องไปที่ไทร์

“มีอะไรเหรอแบลร์? ลูกไม่ชอบที่พ่อมารับลูกแล้วเหรอ?”

ไทร์กำลังจะอุ้มแบลร์ขึ้น แต่เธอก้าวถอยหลังและเลี่ยงการสัมผัสของเขา

“พ่อไม่ดี”

ไทร์รู้สึกสับสน

“แบลร์ ลูกเป็นอะไร? พ่อไม่ได้ทำอะไรให้ลูกเสียใจ” ไทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม แบลร์ยังคงไม่มีความสุขในขณะที่เธอทำหน้าเศร้า ไทร์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแย่เมื่อเห็นลูกสาวของเขามีพฤติกรรมเช่นนี้ ในเวลาเดียวกัน เขารู้สึกโกรธอย่างอธิบายไม่ถูก มีคนมารังแกลูกสาวเขาอีกแล้วเหรอ? ทันใดนั้น ครูสาวคนหนึ่งก็เดินเข้าไปหาไทร์

“คุณเป็นพ่อของแบลร์เหรอคะ? ฉันคือ โซอี้ ฉันเป็นครูสอนภาษาของแบลร์” ครูหญิงแนะนำตัว

“สวัสดีครูโซอี้” ไทร์รีบพยักหน้า

“แบลร์แยกตัวออกจากเพื่อนในชั้นเรียนเมื่อเร็ว ๆ นี้ ยิ่งกว่านั้น เธอยังร้องไห้ในช่วงเวลางีบหลับ มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างคุณกับแม่ของเธอหรือเปล่า?”

ไทร์ถึงกับอึ้ง "ไม่เลย เราเข้ากันได้ดี”

จากนั้นไทร์ก็หันไปมองที่แบลร์ “แบลร์ มีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นรึเปล่า? มีใครรังแกลูกเหรอ? ลูกสามารถบอกพ่อได้ พ่อจะจัดการให้ลูกเอง”

ทันใดนั้น แบลร์เริ่มร้องไห้ออกมาด้วยเสียงอันดัง “พ่อเลว แม่เลว พวกคุณละเลยแบลร์ พ่อวางแผนที่จะมีลูกชายหรือลูกสาวคนอื่นอีกใช่ไหม? นั่นคือเหตุผลที่คุณละเลยแบลร์? คุณทั้งคู่แย่มาก คุณต้องไม่ชอบแบลร์อีกต่อไปแน่ ๆ”

ไทร์ตกใจมาก เด็ก ๆ คิดไปไกลได้ถึงเพียงนี้เลยเหรอ?

แม้ว่าไทร์ตั้งใจที่จะมีลูกอีกคนหนึ่งกับวินนี่เฟรด แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาไทร์เองก็ยังไม่ได้นอนกับวินนี่เฟรดอย่างเป็นทางการ

ครูโซอี้มองไทร์ก่อนบอกกับเขา “คุณพ่อคุณแม่ควรให้เวลากับลูกบ้าง ไม่ว่าพวกคุณทั้งคู่จะยุ่งแค่ไหน ยิ่งไปกว่านั้น ประเทศของเราก็เพิ่งจะมีนโยบายใหม่ เพื่อให้ครอบครัวมีลูกคนที่สอง และครอบครัวส่วนใหญก็มีลูกสองคนหรือมากกว่าในขณะนี้ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่คุณจะทำเช่นนั้น คุณควรให้เวลาและเอาใจใส่ลูกคนแรกก่อน ไม่เช่นนั้น อารมณ์ด้านลบของเธออาจจะเพิ่มขึ้น แบลร์มีอารมณ์ไม่ค่อยดีในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ฉันคิดว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับการที่คุณและภรรยาของคุณละเลยเธอ!”

ไทร์เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

แบลร์ไม่ได้อารมณ์เสียเพราะคนอื่นรังแกเธอที่โรงเรียน แต่เป็นเพราะเธอขาดความสนใจจากพ่อแม่และเกิดความรู้สึกไม่มั่นคงขึ้น เด็ก ๆ ล้วนไร้เดียงสา ในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็มีวิญญาณที่เปราะบางมากเช่นกัน

สำหรับพวกเขาแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เสื้อผ้าที่สวยงามหรือของเล่นที่ดี แต่ความรักและความเสน่หาจากพ่อแม่คือสิ่งที่ทำให้วัยเด็กที่แสนวิเศษ

ไทร์รู้สึกเศร้าเล็กน้อย หลังจากเขารับแบลร์แล้ว เขาก็ขอโทษเธอ “แบลร์ พ่อขอโทษ แม่ของลูกและพ่อยุ่งมากช่วงนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่เราไม่ได้ใช้เวลากับลูกมากนัก พ่อเสียใจ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พ่อจะไปรับลูกทุกวันหลังเลิกเรียน ลูกคิดว่าดีไหม?"

น้ำตายังคงไหลอยู่ในดวงตาของแบลร์ “พ่อโกหกแบลร์ไม่ได้”

“มาทำสัญญากันเถอะ!” ไทร์กล่าว

ในที่สุดแบลร์ก็หัวเราะเมื่อพวกเขาทำเช่นนั้น “พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ หนูอยากไปสวนสนุก พ่อช่วยพาแบลร์ไปสวนสนุกหน่อยได้ไหม?”

“แน่นอน พ่อกับแม่จะพาลูกไป”