บทที่ 148 มิสเตอร์ซัมเมอร์คุณมาถึงแล้ว

ในที่สุด ไทร์ ซัมเมอร์ก็ถูกโจมตี

ในตอนแรก ไทร์ไม่แม้แต่จะโต้ตอบกับตระกูลตัวตลกพวกนี้นี้ โอไรอันและครอบครัวของเขาไม่รู้ว่าจะล้ำเส้นขึ้นมาเมื่อใด

“อันที่จริง การเป็นขอทานไม่ใช่เรื่องผิด สิ่งสำคัญที่สุดคือมีความตั้งใจที่จะปรับปรุง บราเธอร์ซัมเมอร์ คุณทำงานอะไร?” โอไรอันถาม

ก่อนที่ไทร์จะตอบ เอลิซ่า ก็เริ่มพูด “เขาสามารถทำงานอะไรได้บ้าง? ฉันได้ยินมาว่าเขาขี้เกียจอยู่แต่ที่บ้าน ตั้งแต่ที่เขามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของวินนี่เฟรด ฉันคิดว่าสิ่งที่โอไรอันพูดนั้นถูกต้อง ไม่ผิดที่เขาจะเป็นคนจน แต่เขาต้องมีความตั้งใจที่จะปรับปรุง โอไรอัน นายยังมีตำแหน่งว่างในบริษัทของนายหรือไม่? ทำไมนายไม่จ้างพ่อหนุ่มซัมเมอร์ล่ะ?”

โอไรอันขมวดคิ้ว “คุณแม่ บริษัทของเราทำงานเกี่ยวกับอินเทอร์เน็ต มีเพียงเฉพาะผู้เชี่ยวชาญด้านไอทีเท่านั้น ที่สามารถทำงานที่นั่นได้ บราเธอร์ ซัมเมอร์จะทำอะไรได้? นอกจากผู้รักษาความปลอดภัยที่เรากำลังรับสมัครอยู่ ทำไมคุณไม่มาเป็นผู้รักษาความปลอดภัยล่ะบราเธอร์ซัมเมอร์? ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ใจร้ายกับคุณ ห้าพันเหรียญต่อเดือนฟังดูเป็นยังไง?”

ในที่สุดเฮเลนก็ทนไม่ไหว เธอกระแทกโต๊ะอาหารทันที “โอไรอัน เอลิซ่า วันนี้ที่พวกเธอชวนพวกเรามาเพื่อดูถูกครอบครัวของเราเหรอ? ห้าพันเหรียญต่อเดือนสำหรับการเป็นผู้รักษาความปลอดภัย นายประสาทหรือยังไง? ฉันบอกพวกเธอไปแล้ว ว่าวินนี่เฟรดก็บริหารบริษัทของเธอเองอยู่เช่นกัน และไทร์ ซัมเมอร์ก็ทำงานในบริษัทของเธอในตำแหน่งรองประธาน ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการงานนั้น!”

เอลิซ่าหัวเราะคิกคัก “โอ้ เฮเลน ดูเธอสิ ทำไมเธออารมณ์เสียขนาดนั้น? เราเสนอด้วยความเมตตาเท่านั้นเอง ทำไมเธอต้องเข้าใจเราผิด เนื่องจากวินนี่เฟรดบริหารบริษัทของเธอเอง เราจะไม่ก้าวก่ายก็แล้วกัน”

เอลิซ่ายกแก้วขึ้น “มาเถอะวินนี่เฟรด ฉันอยากจะอวยพรให้เธอ ฉันหวังว่าบริษัทของเธอจะไปได้สวยและได้รับเงินเป็นจำนวนมากในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เธอจะได้สามารถซื้อวิลล่าได้เหมือนกับโอไรอัน!”

ไทร์ถอนหายใจยาว “คุณป้าการ์เนอร์ อันที่จริง เราซื้อวิลล่าไปแล้ว”

นอกจากเอลิซ่าและครอบครัวของเธอแล้ว เฮเลนและวินนี่เฟรดเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

“ไทร์ ซัมเมอร์ นายกำลังพูดเรื่องอะไร?” วินนี่เฟรดถามอย่างแผ่วเบา “ตอนแรก ฉันอยากจะทำให้มันเซอร์ไพรส์จนถึงวันมะรืนนี้ แต่ดูเหมือนว่า ฉันจะเก็บมันเป็นความลับต่อไปไม่ได้แล้ว”

ไทร์ยืนขึ้นและยิ้มให้ครอบครัวของเอลิซ่า “วิลล่าของเราก็อยู่บนภูเขาลูนาร์เหมือนกัน!”

“ไทร์ ซัมเมอร์…” เฮเลนเริ่มตื่นตระหนก “นั่งลงและหยุดพูดเรื่องไร้สาระ เราเคยซื้อวิลล่าที่นี่เมื่อไหร่กัน”

“คุณแม่ ฉันมาที่นี่เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเพื่อซื้อให้คุณ ทำไมคุณไม่มากับฉันเพื่อตรวจสอบดูล่ะ” ไทร์ถาม

“ดีมาก ไปกันเลย เฮเลน ดูสิ พ่อหนุ่ม ซัมเมอร์ของเธอดีกับเธอแค่ไหน” เอลิซ่าก็ยิ้มแย้มแจ่มใส “เขาซื้อวิลล่าเพื่อเซอร์ไพรส์เธอด้วยซ้ำ ถ้าอย่างนั้น ที่นี่อยู่บนภูเขาลูนาร์ เราจะได้เป็นเพื่อนบ้านกันอีกครั้งสินะ”

ที่จริงแล้ว เอลิซ่าไม่เชื่อว่าไทร์จะสามารถซื้อวิลล่าให้กับเฮเลนได้ เขาคงหมดหนทางแล้ว ดังนั้นเอลิซ่าจึงกระตือรือร้นที่จะเล่นด้วย เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ใบหน้าที่น่าละอายของเฮเลนก็คงดูไร้ค่าทันที

"ลืมมันซะ ฉันคิดว่าไทร์ดื่มมากเกินไป แม้ว่าเขาจะซื้อวิลล่าจริง ๆ แต่ก็อาจยังอยู่ในระหว่างการปรับปรุง เมื่อการปรับปรุงเสร็จสิ้น เราจะเชิญเธอมาเป็นแขกของเรา” เฮเลนพยายามอย่างหนักที่จะแก้ไข ลึก ๆเข้าไปข้างใน เธอโกรธเคืองกับพฤติกรรมของไทร์ เขาเคยค่อนข้างน่าเชื่อถือ ทำไมจู่ ๆ เขาถึงได้ทำตัวแบบนี้? มันน่าอายขนาดไหนหากถูกพบว่ามันเป็นการโกหก?

เอลิซ่ายังคงยิ้มเจ้าเล่ห์ เห็นได้ชัดว่าเฮเลนรู้สึกผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ สำหรับเอลิซ่า เฮเลนดูเหมือนตัวตลกในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม ไทร์ยังคงพูดต่อไป

“ในเมื่อคุณป้าการ์เนอร์อยากดู เราจะทำให้เธอผิดหวังได้ยังไง? ฉันต้องการตรวจสอบว่าวิลล่าของฉันได้รับการทำความสะอาดแล้วหรือยัง ทำไมเราไม่ไปที่นั่นตอนนี้ล่ะ?”

ทุกคนตกใจกับคำพูดของไทร์ วินนี่เฟรดเริ่มดึงเสื้อของไทร์ “ไทร์ มันเป็นเรื่องจริงเหรอ? ฉันขอล่ะ อย่าทำให้เรื่องมันแย่ลง”

“วินนี่เฟรด ฉันดูเหมือนฉันพูดเล่นกับเธอหรือเปล่า?” ไทร์ยิ้มเมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาของวินนี่เฟรด

ทันใดนั้น วินนี่เฟรดก็ต้องตกตะลึง ไทร์ ซัมเมอร์ซื้อวิลล่าไว้ที่นี่จริง ๆ หรือ? เนื่องจาก วินนี่เฟรดสามารถเข้าใจไทร์ได้เป็นอย่างดี เขาอาจจะทำแบบนั้นจริง ๆ

“ไทร์ นายพูดจริงใช่ไหม?” วินนี่เฟรดถาม