บทที่ 173 อาจารย์ของไทร์

ไม่มีถ้อยคำใดที่สามารถอธิบายความรู้สึกในตอนนี้ของไทร์ได้ ความเจ็บปวดราวกับมีดนับพันเล่มฟาดฟันมาที่เขา สิ่งที่ออร์เฟอุสทำนั้น เลวร้ายยิ่งกว่าการทรมานร่างกายเสียอีก พวกเขาไม่ได้จัดการกับไทร์และไม่ได้แตะต้องวินนี่เฟรด แต่พวกเขากลับมุ่งร้ายไปที่ลูกของเขาแทน แบลร์ ซี เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่อายุเพียงแค่ห้าขวบ

คนที่เป็นพ่อเป็นแม่ ย่อมรู้ดีว่าลูกมีความสำคัญต่อพ่อแม่มากเพียงใด แม้ว่าลูกจะเป็นเพียงแค่ไข้หวัดธรรมดา มันก็ทำให้ผู้ปกครองเป็นกังวลถึงขั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับแล้ว แล้วสถานการณ์เช่นนี้ที่แบลร์กำลังเผชิญ ที่เป็นเหมือนคนตายที่ยังหายใจล่ะ ไทร์ต้องเจ็บปวดแค่ไหนกัน

หลังจากการค้นคว้าตลอดทั้งคืน ไทร์เกือบจะยืนยันได้ว่า แม้ว่าแบลร์จะขยับตัวไม่ได้แต่จิตใจของเธอยังอยู่ แม้ว่าเธอจะเป็นเหมือนคนตาย แต่เธอไม่ได้โคม่า เธอยังคงรู้สึกได้ ซึ่งนั่นหมายความว่า เธอต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดอย่างมากในตอนนี้

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ไทร์รู้สึกว่าร่างกายของเขาอ่อนแอลง นายแห่งตำหนักราชันย์ผู้ยิ่งใหญ่ ถูกยิงเข้าที่จุดอ่อน ถ้าหากเขาไม่สามารถหาวิธีช่วยแบลร์ได้ เขาคงจะไม่พ้นการล่มสลาย และตำแหน่งนายแห่งตำหนักราชันย์ก็จะไร้ประโยชน์

อย่างไรก็ตาม ขณะที่ไทร์รู้สึกว่าตัวเองกำลังจมอยู่ในความสิ้นหวัง ลมที่พัดโชยมาจากหน้าต่าง สติของไทร์ก็พร่ามัวทันที ในชั่วพริบตา ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าสู่สภาวะจิตใจแปลก ๆ ราวกับว่าเขาตื่นเพียงครึ่งเดียว ไทร์ไม่สามารถบอกได้ด้วยซ้ำ ว่านี่เป็นความจริงหรือความฝัน

เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นที่ข้างหูของเขา มันทั้งคุ้นเคยและแปลก

“เจ้าหนู นายกำลังประสบปัญหาให้กับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เหรอ?”

ไทร์หันไปมองไปที่ชายชราที่ยืนอยู่ข้างเขาทันที ชายชราผู้นี้มีผมสีขาวและเคราสีขาว เสื้อผ้าของเขาดูโทรมและเขาถือไม้เท้าอยู่ในมือ มีเพียงน้ำเต้าที่ห้อยอยู่ที่เอวของเขาเท่านั้นที่ดูสะอาด

“ท่านอาจารย์!” ไทร์ พยายามลุกขึ้นยืน เขาดูตื่นเต้นมาก

ชายชราคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นใด เขาคืออาจารย์ของไทร์ ขอทานชราที่สอนเขาทุกอย่างและช่วยให้เขาประสบความสำเร็จในชีวิต

สิ่งที่แปลกคือ แมทธิวยังคงยืนเฝ้าอยู่ข้างนอกประตู และที่นี่คือชั้นแปด ไม่มีใครรู้ว่าขอทานชราเข้ามาได้ยังไง หรือบางทีไทร์แค่ฝันไป

“ท่านอาจารย์ ช่วยลูกสาวผมด้วย” ไทร์คุกเข่าลงด้วยเสียงอันดัง

“โอ้ นายยังคงทำให้ฉันกังวลจนกระทั่งตอนนี้ ฉันบอกนายไปนานแล้ว ว่าจากทุกสิ่งที่ฉันสอนนาย นายควรมุ่งเน้นไปที่การค้นคว้าทักษะทางการแพทย์ แทนศิลปะการต่อสู้ แต่ดูที่นายไม่ฟังฉัน ตอนนี้นายรู้ถึงความสำคัญของคำพูดของฉันแล้วหรือยัง? นายใช้เข็มเปี่ยนเชวี่ยไปกี่ครั้งในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา? นายเชี่ยวชาญวิธีใช้เปี่ยนเชวี่ย เจ็ดสิบสองเข็มกี่วิธี? ถ้าหากนายสามารถค้นคว้าวิธีใช้เข็มเจ็ดสิบสองเข็มอย่างละเอียดถี่ถ้วน โลกใบนี้จะอยู่ในกำมือของนาย นายไม่จำเป็นต้องทำงานหนักและเสี่ยงชีวิตของนายอีกต่อไป”

หลังจากนั้น ชายชราขอทานก็เหวี่ยงแขนเสื้อของเขา และเข็มทั้งสี่ก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

“เจ้าหนู จากรูปแบบเข็มเจ็ดสิบสองเล่ม ฉันจะให้นายดูเข็มมังกรท่องหล้าเพียงครั้งเดียวเท่านั้น เบิกตาให้กว้างและมองอย่างระมัดระวัง”

เมื่อพูดอย่างนั้น ขอทานชราก็สะบัดนิ้วของเขาขึ้นและเจาะเข็มสี่เข็มเข้าไปในจุดฝังเข็มจุดหนึ่งของแบลร์ ทันทีที่เขาคว้าอีกสี่และอีกสี่...

เข็มที่วางอยู่ใกล้ ๆ นั้นถูกฝังเข้าไปโดยขอทานชราในขณะที่เขาเจาะเข้าไปในจุดฝังเข็มต่าง ๆ บนร่างของแบลร์ เทคนิคของเขานั้นงดงามมากและมันก็เป็นภาพที่ชวนหลงใหล

มีลำดับการฝังเข็มแต่ละจุดที่ต้องการความลึกต่างกัน อันที่จริง การหมุนของเข็มแต่ละเข็มที่ต้องใช้หลังจากเสียบเข้าไปก็แตกต่างกันเช่นกัน

ไทร์เพ่งความสนใจทั้งหมดไปที่การเคลื่อนไหวของมือของขอทานชรา ขอทานชราใช้เข็มทั้งหมดสี่สิบเก้าเข็ม ความลึกต่างกัน ความแข็งแกร่งที่ต้องการนั้นก็แตกต่างเช่นกัน แม้แต่ความถี่ในการสั่นสะเทือนของเข็มก็ยังแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ขอทานชราจะทำเพียงแค่ครั้งเดียว ถ้าหากไทร์ต้องการจดจำ มันจะเหมือนกับการพยายามจำตัวเลขนับพันรวมกันในคราวเดียว ความจุที่น่าทึ่งของหน่วยความจำนี้เกินขีดจำกัด ของสมองของมนุษย์ปกติ แต่ไทร์จำได้!

เมื่อใช้วิธีนี้ เข็มที่เจาะแน่นบนจุดฝังเข็มของแบลร์จะแสดงรูปร่างของมังกรที่แหวกว่ายไปมา เข็มแต่ละอันสั่นเล็กน้อย พลิ้วไหวพร้อมกับสะท้อนแสง

ในไม่ช้าเข็มเงินก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำราวกับว่าพิษถูกดูดเข้าไปในเข็มเงินเหล่านี้