บทที่ 182 การแก้แค้นเริ่มต้นขึ้น

อย่างไรก็ตามผู้เฒ่าฮัลเบิร์ตไม่ได้ล้อเล่น เขาจริงจังมาก การศึกษาด้านการแพทย์ไม่ได้แบ่งตามประเทศ ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่แบ่งตามอายุ ไทร์สามารถปราบชายชราวัยหกสิบเศษได้อย่างสมบูรณ์ ผู้ซึ่งเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญชั้นนำของอุตสาหกรรมการแพทย์แผนโบราณของจักรวรรดิเซเลเชียล

นอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่ว่า ไทร์สามารถรักษาอาการเจ็บป่วยของเฮเธอร์แล้ว ความรู้และทักษะของเขาในเทคนิคเข็มทางการแพทย์แผนโบราณนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้เฒ่าฮัลเบิร์ต ยอมคุกเข่าและเรียกไทร์ว่าอาจารย์

อย่างไรก็ตามไทร์ปฏิเสธเขาไป

“ฉันไม่มีเวลาหรือพลังงานที่จะฝึกฝนให้คุณได้” หลังจากนั้นไทร์ก็นำบัวเจ็ดกลีบและจากไปโดยไม่หันหลังกลับมา

ผู้เฒ่าฮัลเบิร์ตถูกทิ้งให้หลงทาง ความรู้สึกนั้นเหมือนกับคนทั่วไปที่พลาดจากการได้รับเงินพันล้านดอลลาร์

ขณะนั้นเป็นเวลาใกล้เที่ยงคืน ไทร์ขับรถกลับเมืองคานห์โดยไม่แวะพักที่ใด เขาไม่ได้กลับบ้านแต่เรียกฟอเรสต์ไปที่ร้านยาสมุนไพรเซ็นจูรี่แทน

เขาสามารถรวบรวมส่วนผสมอื่น ๆ ในใบสั่งยาได้โดยศูนย์ยาสมุนไพรเซ็นจูรี่แล้ว ด้วยบัวเจ็ดกลีบในมือ ไทร์ใช้เวลาอยู่ในร้านขายยาทั้งคืนเพื่อผสมส่วนผสมเข้าด้วยกัน

รุ่งอรุณยามเช้าและพระอาทิตย์ก็ขึ้นแล้ว ไทร์ถือถุงยาไว้ในขณะที่เขารีบกลับบ้าน

วินนี่เฟรด เฮเลน และคนอื่น ๆ ยังคงพยายามมองหาบัวเจ็ดกลีบ ทั้งครอบครัวไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว

“นายท่าน คุณกลับมาแล้ว” แมทธิวยังคงทำตามคำสั่งของไทร์ โดยยืนเฝ้าอยู่นอกประตูห้องของแบลร์

"เปิดประตู"

"แน่นอนครับนายท่าน"

ด้วยยาที่อยู่ในมือ ไทร์ก็รีบเข้าไปข้างในและอุ้มแบลร์ขึ้นก่อนที่จะป้อนมันให้เธอ หลังจากนั้น เขาเอนหลังของแบลร์ลงและจ้องมองเธออย่างจดจ่อเพื่อรอปฏิกิริยาตอบสนอง

สองชั่วโมงเต็ม ทันใดนั้น แบลร์ก็ลืมตาขึ้นอย่างงุนงง เสียงที่คุ้นเคยนั้นเรียกว่า “พ่อ…”

“แบลร์”

ทันใดนั้นเอง หินขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่ในหัวใจของไทร์ก็หายไปในที่สุด เขามีน้ำตาในดวงตาของเขา “แบลร์”

ไทร์จับชีพจรของเธอทันที ชีพจรของเธอยังคงที่ ลมหายใจของเธอยังคงที่ อัตราการเต้นของหัวใจของเธอก็เป็นปกติ ไทร์กอดแบลร์ไว้ในอ้อมแขนของเขา “แบลร์ ลูกตื่นแล้ว”

“คุณพ่อ เกิดอะไรขึ้นกับหนูคะ?” แบลร์กระพริบตาและจ้องไปที่ไทร์ด้วยใบหน้าไร้เดียงสา

ไทร์ตอบว่า “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับแบลร์ ลูกแค่หลับไปเท่านั้น”

วันรุ่งขึ้น ไทร์และครอบครัวพาแบลร์ไปตรวจร่างกายอีกครั้งที่โรงพยาบาล หลังจากมั่นใจว่าแบลร์มีสุขภาพแข็งแรง ครอบครัวของเขาก็ผ่อนคลายได้ในที่สุด

ในตอนกลางคืน เฮเลนจัดงานเลี้ยงครั้งใหญ่ เธอรินไวน์หนึ่งแก้วให้ตัวเองก่อนจะรินอีกแก้วให้ไทร์ เธอรู้สึกผิดในขณะที่พูด “ไทร์ คำพูดที่ฉันพูดกับนายด้วยความโกรธก่อนหน้านี้ นาย… อย่าเก็บมันมาใส่ใจเลย ตกลงไหม?”

ไทร์ยิ้มและปิ้งขนมปังกับแม่ยายของเขา “คุณแม่ ผมจะโกรธคุณได้ยังไงครับ?”

“ใช่ใช่ นายไม่ควรจะโกรธ”

“มาเถอะ มาดื่มกันคืนนี้”

ในที่สุด วิกฤตครั้งนี้ก็คลี่คลายได้อย่างปลอดภัย