บทที่ 192 ปฏิบัติการครั้งใหญ่

เมื่อแกรี่ฟื้นคืนสติก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว พระอาทิตย์ส่องแสงอยู่บนท้องฟ้าและอากาศก็ร้อนจัด แต่แกรี่รู้สึกเหน็บหนาวไปทั้งตัว

เมื่อวานนี้ ลูกสาวสุดที่รักของเขาพึ่งจะเสียชีวิตไป และเช้าตรู่ของวันนี้ เขาเห็นหัวของลูกชายคนที่สองของเขา

มือของแกรี่กำลังรับน้ำเกลือด้วยสายที่เจาะเข้าที่แขนและสวมหน้ากากออกซิเจนอยู่บนใบหน้าของเขา เนื่องจากเขาหมดสติไปแต่ไม่ได้ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล เพราะพวกเขามีแพทย์ส่วนตัวที่บ้านซึ่งเตรียมสิ่งเหล่านี้ไว้เอาทั้งหมด

เมื่อแกรี่ลืมตา เขาไม่แสดงสีหน้าใด ๆ อีกต่อไป เช่นเดียวกับที่เขาปิดตัวเองอยู่ในห้องหนังสือเมื่อวานนี้ที่เขาได้ยินเรื่องการตายของลูกสาวของเขา ตอนนี้เขาดูสงบลงอย่างน่ากลัว เขาดึงหน้ากากออกซิเจนและดึงสายที่แขนออกจากนั้นลุกขึ้นยืนและกำลังจะเดินไปไปประตู

ไรอันรีบวิ่งเข้าไปหาเขาทันทีด้วยความโศกเศร้าอันยิ่งใหญ่ที่เขียนไว้บนใบหน้าของเขา “คุณพ่อ...”

“รวบรวมคนของเรา” แกรี่พูดเพียงสามคำนี้ ไรอันไม่พูดอะไรและพยักหน้าตอบรับก่อนจะหันหลังออกไปเพื่อรวบรวมกำลังของพวกเขา แกรี่มองขึ้นไปที่ดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงจ้าและสูดหายใจ จากนั้นเขาก็เดินช้า ๆ ไปที่ด้านหลังของคฤหาสน์ราวกับว่าเขาอายุมากแล้ว

มีศาลาอยู่ที่นี่ ภายในศาลาชายวัยกลางคนสวมชุดสีขาว เขาดูอายุราว ๆ ห้าสิบ เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนฟูกพร้อมโต๊ะน้ำชาตรงหน้าของเขาและกำลังชงชา

ดาบยาววางอยู่ข้างชายผู้นี้ ดาบไทเก็กที่ดูธรรมดานี้เปรียบเสมือนเพื่อนที่ดีที่สุดของชายผู้นี้ เขาเป็นที่รู้จักในฐานะผู้พิทักษ์ของตระกูลฟิชเชอร์ เขาเป็นนักฆ่าอันดับหนึ่งของตระกูล ชื่อของเขาคือ แอรอน ฟิชเชอร์

แกรี่มาถึงในขณะที่เสียงของแอรอนกล่าวออกมาว่า “คุณไม่ได้มาที่นี่ซักพักนึงแล้ว”

แกรี่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปในศาลาและนั่งลงตรงข้ามแอรอน “ชาร์ล็อทกับลีออนตายแล้ว ฟิลิกซ์ แลงตันและกูเดนก็ตายเช่นกัน”

"ใช่" ดวงตาของแอรอนดูดุร้ายทันที แต่ไม่นาน เขาก็สงบลง “ฉันได้ยินเรื่องนี้แล้ว ใครที่มันกล้าทำเช่นนั้น?”

“ไทร์ ซัมเมอร์ ชายหนุ่มในวัยยี่สิบเศษ ๆ เรื่องมันยาว" แกรี่สูดหายใจและพยายามจัดระเบียบคำพูดเพื่อบอกแอรอนเกี่ยวกับสถานการณ์ทั้งหมด

อย่างไรก็ตาม แอรอนยื่นถ้วยชาให้เขาและพูดว่า “จิตใจของคุณคงร้อนรุ่มในตอนนี้ ชานี้จะทำให้คุณสงบลง ส่วนรายละเอียดฉันไม่จำเป็นต้องรู้ คุณมาที่นี่เพื่อขอให้ฉันลงมือใช่ไหม?”

แกรี่รับถ้วยชาจากแอรอนและจิบชาในถ้วย "ถูกต้อง!"

“คุณคิดดีแล้วใช่ไหม?”

“ใช่ ฉันคิดดีแล้ว” แกรี่ตอบอย่างหนักแน่น “ไทร์ ซัมเมอร์ไม่ใช่คนธรรมดา เมื่อวานฉันขอให้ลีออนไปที่เมืองคานห์ และขอให้ชุมชนใต้ดินของเมืองคานห์จัดการกับเขา แต่รุ่งเช้าวันนี้พวกเขาส่งหัวของลีออนและกูเดนกลับมา ดังนั้น เราต้องการความช่วยเหลือจากคุณในเรื่องนี้ ฉันได้ให้ไรอันรวบรวมคนของตระกูลแล้ว และครั้งนี้ แม้ว่าตระกูลฟิชเชอร์ของฉันจะต้องชดใช้ แต่ฉันจะบุกเมืองคานห์เพื่อไปกำจัดครอบครัวของไทร์ ซัมเมอร์และโลกใต้ดินของเมืองคานห์ให้สิ้นซาก”

เมื่อถึงจุดนี้ จิตใจที่สงบนิ่งของแกรี่ก็ระเบิดออกอีกครั้ง

แอรอนขมวดคิ้วเล็กน้อย “มันจะคุ้มไหม? คุณกำลังวางแผนที่จะไม่เข้าร่วมในโครงการที่คุณใช้เวลาเตรียมการมานานนับปีอย่างนั้นเหรอ?”

เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ แกรี่ก็ถอนหายใจอีกครั้ง การแสดงออกของเขากลายเป็นความป่าเถื่อน “ลูกสาวของฉันตายแล้วลูกชายที่มีค่าที่สุดของฉันก็ตายเช่นกัน เหลือแค่ไอ้เด็กดื้อนั่น ไรอัน ถึงแม้ว่าฉันจะสามารถยึดบัลลังก์แห่งเซาท์ริเวอร์ได้แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร? ไรอันไม่สามารถแบกรับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้ สำหรับโครงการนี้เราจะเข้าร่วมแน่นอน แต่เราอาจจะได้ส่วนแบ่งจากมันเพียงเล็กน้อย ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูก ๆ ของฉันเป็นเรื่องที่ทนไม่ได้ และเราก็ไม่รู้แน่ชัดว่าโครงการจะเริ่มขึ้นเมื่อใด ฉันไม่สามารถรอได้นานขนาดนั้น”