บทที่ 239 หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง

ถึงตอนนี้ มีเพียงคาร์สัน ยอร์ก ไทร์ ซัมเมอร์และเจมสัน ซิงค์ ซึ่งรับผิดชอบการเทไวน์ข้าง ๆ พวกเขาเท่านั้น ที่ถูกทิ้งไว้ในห้องอาหาร

“ไทร์ อย่าไปสนใจเธอเลย ผู้หญิงคนนั้นเป็นแบบนั้นเสมอมา คุณป้าเควลซ์ของคุณจะให้ความกระจ่างแก่เธอเอง ถ้าเธอพยายามจะรบกวนคุณอีก ผมจะเป็นคนดูแลเธอเอง” คาร์สันกล่าว

ไทร์ยิ้มและตอบ “ไม่เป็นไรคุณลุงยอร์ก”

“มาเถอะ วันนี้เราใช้โอกาสดี ๆ นี้เพื่อดื่มกัน” คาร์สันหันไปหาเจมสัน “เจมสัน ไปที่ห้องเก็บไวน์และหยิบไวน์ขวดเก่าที่ฉันเก็บไว้มา คืนนี้ไทร์และฉันจะดื่มจนกว่าเราจะเมากันไปข้างหนึ่ง”

เจมสันพยักหน้าทันทีก่อนจะรีบไปที่ห้องเก็บไวน์ เมื่อเขาจากไป มีเพียงคาร์สันและไทร์เท่านั้นที่ถูกทิ้งไว้ในห้องอาหาร

ในขณะนั้น คาร์สันที่ยิ้มแย้มแจ่มใสในตอนแรก ใบหน้าของเขาแสดงถึงความจริงจังออกมาชั่วครู่ก่อนที่รอยยิ้มของเขาจะกลับคืนมา เพียงชั่วพริบตานั้น ไทร์ก็เข้าใจความหมายของเขาทันที

คาร์สันขยับแก้วไวน์ต่อหน้าเขา เขาใช้ไวน์หนึ่งหยดจากแก้วของเขาเขียนลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็วว่า 'หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง'

ขณะที่เขาเขียน เขาพูดต่อว่า “ไทร์ ผมต้องขอบคุณคุณ ที่รักษาป้าเควลซ์ของคุณให้หายดี ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง”

“ลุงยอร์ก นั่นคือสิ่งที่ฉันควรทำ” ไทร์ตอบด้วยรอยยิ้ม

ในขณะที่เขาพูดไทร์เริ่มจุ่มนิ้วลงในแก้วไวน์และเขียนลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็วว่า “ฉันเดาว่าคุณกำลังมีแผนอื่น เมื่อคุณเชิญฉันมาเพียงลำพัง มันคืออะไร?'

คาร์สันยังคงเขียนบนโต๊ะด้วยเครื่องดื่มของเขา การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็ว แม้ว่าคำจะเขียนด้วยของเหลว แต่ก็แข็งแกร่งและมีพลัง ในช่วงเวลาสิบวินาที คาร์สันเขียนประโยคสองสามประโยค เมื่อไทร์อ่านเนื้อหาจบ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

คาร์สันพูดต่อไปว่า “ไทร์ ที่คุณรีบไปเมื่อครั้งที่แล้ว คุณนำบัวเจ็ดกลีบไปกับคุณ แต่ผมเคยบอกว่า ใครก็ตามที่สามารถรักษาความเจ็บป่วยของภรรยาผมได้ ผมจะจ่ายด้วยค่าปรึกษาห้าสิบล้านดอลลาร์พร้อมกับบัวเจ็ดกลีบ เหตุผลที่ผมโทรหาคุณวันนี้ นอกจากจะเลี้ยงอาหารค่ำคุณแล้ว ก็คือให้เงินปรึกษาคุณเป็นการส่วนตัว นี่คือเช็คหนึ่งพันล้านดอลลาร์ เก็บไว้อย่างดี”

ด้วยถ้อยคำที่พูดให้คนอื่นได้ยิน แต่สิ่งที่เขียนบนโต๊ะคือเหตุผลที่แท้จริงที่คาร์สันเรียกไทร์มา

ไทร์ตอบว่า “ลุงยอร์ก อย่างที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้ ฉันอยากได้บัวเจ็ดกลีบ ไม่ใช่เงิน”

ในขณะพูด ไทร์ยังคงใช้นิ้วเขียนบนโต๊ะต่อไปว่า 'ทำไมฉันต้องช่วยคุณด้วย?'

คาร์สันยิ้ม “นี่เป็นของคุณตั้งแต่แรก ไทร์ คุณต้องรับมันไว้” นิ้วของชายชรายังคงขยับต่อไป

การแสดงออกของไทร์หยุดนิ่ง เขาเขียนตอบกลับไปว่า 'คุณให้ฉันสืบดูอย่างลับ ๆ เหรอ?'

คาร์สันเขียนว่า 'ฉันไม่มีทางเลือก การช่วยเหลือฉันจะเป็นประโยชน์แก่คุณเช่นกัน’

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของเจมสันก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู ด้วยการสะบัดมือของคาร์สัน คำพูดบนโต๊ะก็หายไป ไทร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรับเช็คจากคาร์สัน

“ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ยากสำหรับฉันที่จะปฏิเสธความใจดีเช่นนี้ ดังนั้นฉันจะยอมรับมัน”

คาร์สันหัวเราะ มันเป็นเสียงหัวเราะที่น่ายินดี การยอมรับเช็คทำให้ไทร์ยอมรับคำขอของคาร์สัน

เจมสันหยิบขวดไวน์ขึ้นมา เมื่อเปิดออกแล้ว กลิ่นหอมของไวน์ที่มีอายุมากก็อบอวลไปทั่วทั้งห้องอาหาร