บทที่ 87 เพอร์รี่ เรย์โนลด์ นายกลัวความตายรึยัง

หลังจากการหมุนสามครั้ง แลนด์โรเวอร์ก็ชนเข้ากับต้นไม้ใกล้ ๆ เพอร์รี่และชายชุดดำปีนออกจากรถโดยที่ศีรษะเต็มไปด้วยเลือดและดูเละเทะ ส่วนคนขับเสียชีวิตทันที

ในความมืดมิดของราตรี ภาพเงาของชายผู้หนึ่ง ดูเหมือนเทพเจ้าแห่งความตายได้เดินเข้ามา ขณะที่เขามองดูสภาพที่ทรุดโทรมของเพอร์รี่ ริมฝีปากของเขาก็โค้งเป็นรอยยิ้มที่แปลกประหลาด ชายผู้นี้คือไทร์ ซัมเมอร์

“เพอร์รี่ ดูนายสิ นายลืมสิ่งที่ฉันพูดอีกแล้ว นายอยู่บ้านรอให้ฉันไปฆ่านายอย่างเชื่อฟังดีกว่าไหม ทำไมนายต้องทำให้มันยากขึ้น? ในตอนนี้…นายกลัวความตายรึยัง?”

เส้นเลือดบนหน้าผากของเพอร์รี่แตกออก ในขณะนั้นเขารู้สึกเหมือนกำลังมองดูผีมารชั่วร้าย ในขณะที่เขามองดูไทร์

“ฆ่ามัน!” เพอร์รี่คำราม และชายที่อยู่ข้าง ๆ ของเขาก็ลุกขึ้นทันที

ชายคนนั้นเดินไปหาไทร์ ขณะที่มือของเขาคลำหาเสื้อคลุมเพื่อดึงปืนออกมา และชี้ปากกระบอกปืนไปที่ไทร์ แล้วเหนี่ยวไกโดยไม่ลังเล

ปัง!

ปืนติดตั้งเครื่องเก็บเสียง ดังนั้นเสียงจึงไม่ชัดเจน แต่มีควันจากปากกระบอกปืน

ไทร์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าเป็นทักษะหรือโชค แต่กระสุนนั้นไม่โดนไทร์แม้แต่น้อย

ชายชุดดำไม่มีโอกาสได้ยิงอีกนัด เขาสัมผัสได้ถึงลมเย็นพัดปะทะ และปืนในมือของเขาก็หายไป จนกระทั่ง ที่คอของเขามีเลือดไหลออกมา

แล้วชายชุดดำก็ล้มลงทันที!

ไทร์เดินไปหาเพอร์รี่ และเล็งปืนไปที่หัวของเพอร์รี่ “เพอร์รี เรย์โนลด์ จากห้านายพลผู้เหี้ยมหาญของตระกูลซัมเมอร์นายมันแค่คนธรรมดา! นายจะเป็นคนแรก ถ้าหากเกลดิส ดอว์สันส่งคนอื่นมา ฉันก็จะฆ่าอีก!”

ปัง

หลังจากเสียงทุ้ม กระสุนปักเข้าที่หน้าผากของเพอร์รี่และทำให้เลือดสาดกระเซ็น

***

ในตอนที่เขากลับไปถึงบ้านของครอบครัวโคล ในตอนกลางคืนเป็นเวลาสามทุ่ม ที่ลานบ้านของครอบครัวโคลกำลังยุ่งเหยิง

แมทธิวคุกเข่าอยู่เกือบชั่วโมง ไม่ลังเลที่จะลุกขึ้น ผ่านไปครึ่งทาง เขาได้จงใจไปหยิบไม้กวาดไม้ไผ่มาสะพายหลังโดยบอกว่าเขาต้องการเลียนแบบแม่ทัพชาวจีนในสมัยโบราณขณะที่เขาขอการอภัยโทษ

ผู้ชายคนนี้ทำให้ครอบครัวโคลเป็นบ้า

เมื่อไทร์กลับมา มันเหมือนกับว่าสตีเฟนและครอบครัวได้พบกับผู้ช่วยชีวิต พวกเขารีบเข้าไปหาไทร์ทันที “ไทร์ในที่สุดนายก็กลับมา เร็วเข้า นายดูสิ นายคิดว่าเราควรทำยังไง?”

ไทร์มองไปที่แมทธิวอย่างตะลึงงัน

ในขณะนั้น มันเหมือนกับว่าแมทธิว ได้กินยาไวอากร้าเข้าไป เขาตะเกียกตะกายและกระโจนใส่ไทร์ “ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ได้โปรดรับการคำนับจากศิษย์ของท่าน”

ไทร์รู้สึกสะดุ้ง และเขาก็อุ้มแบลร์ขึ้นม

า

“ป๊ะป๊า ลุงคนนี้เป็นคนตลก”

"ใช่ แบลร์กลัวรึเปล่า? เธอต้องการให้ป๊าทุบตีเขาเพื่อลูกไหม?”

แบลร์ส่ายหัวทันที “แบลร์ไม่ได้กลัว ลุงคนนี้ตลกเกินไป”

“ท่านอาจารย์ ถ้าท่านไม่รับข้าเป็นศิษย์ในวันนี้ ข้าจะไม่ลุกขึ้น!”

และไทร์ก็อุ้มแบลร์เข้าไปในบ้าน โดยไม่เหลียวกลับมามองแมทธิว

ในวันรุ่งขึ้น ตอนหกโมงเช้า ไทร์และครอบครัวตื่นแต่เช้า หลังจากเก็บของเรียบร้อยแล้ว พวกเขาเตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังท่าเรือและกลับบ้าน

ที่ลานบ้าน แมทธิวยังคงคุกเข่า โดยที่ร่างกายตั้งตรง อย่างไรก็ตาม เสียงกรนดังสนั่นของเขาก็ดังก้องไปทั่วทั้งลานบ้าน

“ทำไมเราไม่ปลุกเขาล่ะ?” วินนี่เฟรดถาม

ไทร์ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ดีกว่า เธอรู้ไหมว่าสมองของเขาไม่แหลมคม ตอนนี้เขาต้องการเรียกฉันว่า 'อาจารย์' เท่านั้น จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาตื่นขึ้นมาและตัดสินใจว่าเขาต้องการเรียกฉันว่า 'คุณปู่'?”