ตอนที่ 22
TRICK 22
October 22, 2026
@ห้าง T
MILE : ดีขึ้นหรือยังครับ
TICHA : ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณไมล์มากๆ เลยนะ
MILE : ให้ไมล์ไปรับออกมากินข้าวไหม
“คุยกับใคร” เสียงทุ้มเอ่ยถามจึงทำให้ทิชารีบตอบปฏิเสธพันไมล์ไปอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง
“เพื่อน” ทิชาตอบกลับคนตัวสูงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในขณะที่ลูแปงหรี่ตามองใบหน้าสะสวยเพื่อจับพิรุธราวกับว่าสงสัยว่าแฟนจะแอบคุยกับผู้ชายคนอื่นอย่างนั้น “อยากซื้ออะไรให้แม่นายล่ะ รีบไปเลือกสิ”
“แนะนำมาสิ”
“ฉันไม่รู้จักแม่นายเลยไม่รู้ว่าท่านชอบอะไร”
“นี่แม่ฉัน ปีนี้ครบรอบอายุสี่สิบห้า” ลูแปงหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงยีนส์ออกมาเปิดรู้ของผู้เป็นแม่ให้คนตัวเล็กดู ซึ่งเธอก็แอบตกใจเล็กน้อยที่แม่ของลูแปงยังดูสาวและสวยกว่าที่คิด แต่ที่สงสัยก็คือรูปของผู้ชายวัยกลางคนที่ยืนโอบท่านอยู่ข้างๆ หน้าเหมือนกับลูแปงราวกับแกะทั้งที่อายุเยอะแล้ว
“นี่พ่อนายเหรอ”
“ใช่ ทำไม”
“หน้าเหมือนนาย”
“มีแต่คนบอกแบบนั้นแหละ แต่เห็นแบบนี้พ่อฉันอายุห้าสิบกว่าแล้วนะ” ทั้งที่อายุห้าสิบกว่ายังดูหนุ่มและแน่นไม่ต่างจากเดิมสักเท่าไร แค่ดูภูมิฐานและน่าเกรงขามมากขึ้นเท่านั้นเอง “เดี๋ยววันเกิดแม่ฉันเธอก็จะได้เจอ”
“หมายความว่ายังไง” ทิชาขมวดคิ้วงุนงนกับคำพูดของคนตัวสูงที่พูดราวกับว่าจะพาเธอไปที่งานวันเกิดนั่นด้วย ทั้งที่มันไม่เหี่ยวอะไรกับเธอเลยสักนิด
“ฉันจะพาเธอไปด้วยไง”
“ทำไมฉันต้องไปด้วย ฉันไม่ไปหรอก”
“ฉันไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนไปนะ เธอจะเป็นคนแรก”
“เหรอ แต่ฉันไม่อยากเป็นคนแรก” ทิชายังยืนกรานปฏิเสธเหมือนเดิม เพราะเธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไปทำความรู้จักกับครอบครัวของลูแปงเลยสักนิด
“แต่ฉันเป็นคนแรกของเธอนะ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าคมคายแสดงถึงความพึงพอใจที่ได้พูดอะไรแบบนั้นออกมา ก่อนที่มือหนาจะจับข้อมือเล็กแล้วจูงเดินมาที่ช็อปแบรนด์เนมใกล้ๆ เพื่อหาซื้อของขวัญเป็นที่แรก
ทิชายอมเดินตามคนตัวสูงมาเงียบๆ โดยที่สายตาของเธอกำลังจดจ้องอยู่ที่โทรศัพท์มือถือที่เพิ่งหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงเมื่อสักครู่นี้ เมื่อรับรู้สึกการแจ้งเตือนบางอย่างและพบว่ามันเป็นข้อความจากพันไมล์…
…มันทำให้เธอรู้สึกผิดกับพันไมล์ไม่น้อยเลยที่มีความลับบางอย่างปิดบังเข้าไว้ทั้งที่ตอบตกลงศึกษาดูใจกับเขาแล้ว แต่กลายเป็นว่าตอนนี้เธอแทบจะไม่ได้พูดคุยกับเขาอย่างเช่นทุกครั้ง เพราะมีผู้ชายอีกคนเข้ามาพัวพันในชีวิต
“สวัสดีค่ะคุณทิชา” เสียงหวานของพนักงานเอ่ยทักทายทิชาเป็นคนแรกเนื่องจากเธอเป็นลูกค้าประจำของที่นี่และรู้จักกันเป็นอย่างดี
“สวัสดีค่ะพี่น้ำ”
“วันนี้คุณทิชามาดูกระเป๋าคอลเลกชันใหม่หรือเปล่าคะ”
“ทิชาพาเพื่อนมาซื้อของขวัญให้แม่น่ะค่ะ มีกระเป๋าใบไหนแนะนำไหมคะ ขอลิมิเตดเลยนะคะ”
“มีสองใบค่ะ เพิ่งเข้ามาไม่นานมานี้ คุณทิชาอยากเข้าไปดูไหมคะ”
“อยากค่ะ”
“งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ” ลูแปงเดินตามทิชาเข้ามทในห้องรับรองแอร์เย็นฉ่ำสำหรับวีไอพีที่สะสมยอดซื้อหลักแสนถึงล้าน โดยเฉพาะทิชาที่ซื้อมาไม่ต่ำกว่าหลักสิบล้านทำให้เธอมีอภิสิทธิ์และรู้จักกับพนักงานเป็นอย่างดี
“มาที่นี่บ่อยเหรอ”
“อือ”
“เธอชอบกระเป๋า?”
“อืม” ชายหนุ่มค่อนข้างประหลาดใจเล็กน้อยที่ได้ยินแบบนั้น เพราะถึงแม้ว่าทิชาจะเป็นผู้หญิงแต่ก็ไม่เคยเห็นเธอใช้กระเป๋าอื่นๆ นอกจากชาแนลคลาสสิกสีดำเวลาไปเที่ยวและกระเป๋าผ้าธรรมดาเวลาไปมหาวิทยาลัย “ฉันสะสมกระเป๋า”