ตอนที่ 27
TRICK 27
October 22, 2026
“ที่นายอยากจะคุยกับฉันมีเท่านี้ใช่ไหม” ทิชาทำราวกับไม่สนใจคำข่มขู่ของลูแปง มันเหมือนทุกครั้งที่เวลาเธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจก็จะหาคำพูดเหล่านี้มาหยุดการกระทำหลังจากนี้ของเธอเท่านั้น
“ประจำเดือนหมดแล้วใช่ไหม”
“…” หญิงสาวขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ แถมสายตาที่เขากำลังลากไล้อยู่บนเนินอกภายใจใต้เดรสสีชมพูกะปิของเธอยังแปลกไปอีกต่างหาก
“ฉันถาม”
“ถามทำไม”
“จะได้มีเรื่องให้ทำกับเธอมากกว่านี้ไง” รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ก่อนที่เขาจะมองผ่านทิชาไปที่เตียงนอนขนาดหกฟุตของตัวเอง “ถอดชุดแล้วไปนอนบนเตียง”
“นี่บ้านนายนะ”
“ดีที่ไม่ใช่บ้านเธอ”
“ฉันจะลงไปข้างล่างแล้ว” พูดจบร่างเล็กก็หยัดตัวลุกขึ้นจากโซฟาหมายจะเดินไปที่ประตูห้อง แต่ทว่าท่อนแขนแกร่งกลับตวัดโอบรอบเอวเล็กแล้วรั้งตัวลงมานอนบนโซฟาตัวเดิมโดยมีเขาคร่อมร่างเธอไว้ “ออกไปจากตัวฉัน”
“เปลี่ยนสถานที่บ้างมันน่าตื่นเต้นจะตาย” ลูแปงโน้มลงมากระซิบประชิดใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงแปร่งปร่า ทำร่างกายเล็กขนลุกชันไปทั้งตัว ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะแตะสัมผัสที่ไหปลาร้าได้รูปลงมาถึงเนินอกอวบอิ่ม ในขณะที่มืออีกข้างเลื่อนขึ้นมาบีบเคล้นจนปลายถันแข็งชันเป็นไต
ทิชากัดริมฝีปากแน่นพยายามจะดันใบหน้าอีกฝ่ายออกห่างให้พ้นตัว แต่ยิ่งเขาสัมผัสร่างกายเธอมากเท่าไรก็ยิ่งอ่อนยวบยาบราวกับพร้อมใจยอมรับสัมผัสพวกนั้นทั้งที่หัวใจกำลังปฏิเสธแต่สมองกลับไม่ยอมฟัง
“ร่างกายเธอมันซื่อสัตย์กว่าปากเธออีกนะ อยากให้ฉันหยุดแต่ก็ดูเหมือนจะชอบที่ฉันทำแบบนี้”
“คิดว่าฉันจะชอบเซ็กซ์ห่วยๆ ของนายเหรอ ขนาดฉันไม่เคย…ยังรู้เลยว่าคนอื่นต้องทำดีกว่านี้แน่” ทิชาเชิดหน้ามองอีกฝ่ายอย่างท้าทาย ริมฝีปากบางยักยิ้มมุมปากเมื่อเห็นใบหน้าของลูแปงไม่พอใจที่ถูกหยามศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย
“อย่าปากดี”
“อย่าปากหมา”
“ทิชา!”
“ฉันไม่ได้ความจำเสื่อมนะเผื่อนายไม่รู้” ยิ่งลูแปงทำท่าโมโหก็ยิ่งทำให้ทิชากวนประสาทเขามากกว่าเดิม หากสุดท้ายแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้มันก็คงไม่ต่างจากเดิมสักเท่าไร
“แล้วเธอจะคิดผิดทึ่ท้าทายฉัน”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก~ ทันทีที่ลูแปงเตรียมจะกระชากเดรสของคนใต้อาณัติออกให้พ้นทาง เสียงเคาะประตูก็ดังขัดจังหวะจนทุกอย่างหยุดชะงัก ทิชาอาศัยจังหวะที่คนบนร่างหันไปมองที่ประตูผลักเขาออกเต็มแรง
“ลูแปงทำอะไรอยู่ลูก พวกลุงๆ มากันหมดแล้วนะ” เมื่อได้ยินเสียงหวานของผู้เป็นแม่เล็ดลอดผ่านช่องประตู ลูแปงก็ถอนหายใจพรืดใหญ่ในขณะที่ตัวเขาเองพยายามปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ “หนูทิชาได้ยินแม่ไหม”
“ได้ยินค่ะ เดี๋ยวทิชาเปิดประตูให้นะคะ” ทิชาขานรับคนข้างนอกเสียงดังจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วรีบสาวเท้าเดินตรงไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว
“หนูอยู่คนเดียวเหรอลูก ลูแปงล่ะ”
“ลูแปงเข้าห้องน้ำค่ะ อีกสักพักน่าจะเสร็จ”
“อ๋อ…งั้นแม่ฝากบอกลูแปงให้เขารีบลงมาข้างล่างนะ เพื่อนพ่อมากันหมดแล้วจ้ะ”
“ลูแปงบอกให้หนูลงไปพร้อมกับคุณน้าเลยค่ะ เดี๋ยวเขาตามลงมา” ทิชาใช้เหตุผลบอกหญิงวัยกลางคนตรงหน้าเพื่อให้รอดพ้นจากเงื้อมมือปีศาจร้ายอย่างลูแปง ก่อนจะปิดประตูห้องสนิทเพื่อบอกว่าจะลงไปข้างล่างในทันที
“จ้ะ” เพตรายิ้มตอบอย่างเป็นมิตร เธอไม่ได้มีท่าทีสงสัยใดๆ กับทรงผมที่ยุ่งกว่าเดิมเล็กน้อยของเด็กสาวรุ่นลูก แล้วหมุนตัวเดินลงมาจากบันไดโดยมีทิชาเดินตามหลังมา “ลูแปงดื้อไหม เขาเอาแต่ใจกับหนูบ้างหรือเปล่า”
“…”
“ไม่ต้องทำหน้างงหรอกหนูทิชา ลูแปงบอกแม่หมดแล้วว่าเขากำลังจีบหนูอยู่”