ตอนที่ 30
TRICK 30
October 22, 2026
@CRUZ PUB
ลูแปงเดินเข้ามาในครูซผับท่ามกลางสายตาของสาวนักท่องราตรีที่จดจ้องมาที่เขาอย่างให้ความสนใจ ถึงแม้จะชุดที่เขาใส่จะเป็นเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมกับกางเกงยีนส์สีเข้ม แต่ทว่ามันกลับดูโดดเด่นชวนหลงใหล
“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ยัยตัวแสบ”
“ขอบคุณย่ะ ไม่ได้เจอตั้งนานหล่อขึ้นนะเนี่ย” เจ้าของวันเกิดส่งยิ้มหวานให้กับลูแปงในขณะที่เขาเดินเข้าไปหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ เธอ
“ธรรมดา”
“นี่ก็วันเกิดกูปะ ไหนของขวัญกูทำไมมีแต่ของวีร่า”
“ของมึงไม่มีอะ กูให้แต่ผู้หญิง”
“ลำเอียงฉิบหาย” วินซ์ว่าให้เพื่อนอย่างไม่ได้จริงจังมากนัก เพราะปกติลูแปงก็ไม่ได้ให้ของขวัญวันเกิดอะไรเขาอยู่แล้ว
“หึ” ร่างสูงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมกับกวาดสายตามองเพื่อนสนิทอีกคนนึงที่มักจะมาสายอยู่เสมอ “แล้วยัยแว่นไปไหนไม่มาสักที”
“เดี๋ยวก็มา…นั่นไงมาพอดี”
“ยัยเฮร่าทางนี้” วีร่าโบกมือเรียกเพื่อนรักที่กำลังมองหาโต๊ะของพวกเขาอยู่แถวๆ ทางเดินใกล้ๆ ก่อนที่เธอจะรีบสาวเท้าเดินตรงมาอย่างรวดเร็ว
“ที่รักก็มาด้วยเหรอคะ”
“ที่รักฉันมาแล้ว เธอเขยิบไปนั่งข้างไอ้วินซ์ไปวีร่า”
“ชิ! ไล่เลยนะยะ” วีร่าแกล้งมองค้อนลูแปง แต่ก็ยอมลุกจากโซฟาไปนั่งอีกฝั่งเพื่อให้คนที่มาใหม่ได้นั่งข้างคู่จิ้นของตัวเอง
“เฮร่ามานั่งนี่”
“คิดถึงนายจังเลย เดี๋ยวนี้ไม่โผล่หัวมาที่มหาลัยฉันเลยนะ” ทันทีที่เฮร่านั่งลงข้างๆ ลูแปงก็ยกมือวางบนพนักโซฟาราวกับว่ากำลังประคองเพื่อนอยู่ เฮร่าเห็นแบบนั้นก็เขยิบเข้าไปซบไหล่ แน่นอนว่ามันเป็นการกระทำปกติที่ทั้งสองมักจะทำกันอยู่เสมอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีความรู้สึกใดๆ ล่วงเกินต่อกัน
“ช่วงนี้ยุ่งน่ะ”
“แหม~ มึงจะไม่ยุ่งได้ไง ก็ตามติดเมียซะขนาดนั้น” กวินที่กำลังนั่งเงียบๆ ฟังเพื่อนคุยกันก็อดที่จะกระแนะกระแหนเพื่อนรักไม่ได้
“เดี๋ยวนะ นายมีเมียตั้งแต่เมื่อไร”
“นี่แกไม่รู้เหรอเฮร่า น้าริณไม่ได้บอกหรือไงว่าหมอนี่พาแฟนไปเปิดตัววันเกิดน้าเพตราอะ” แต่เป็นวีร่าที่ให้คำตอบเพื่อนสนิทแทนที่จะเป็นเจ้าของเรื่อง
“แม่ไม่ได้บอกอะไรฉันเลย”
“ก็ยังไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้าเป็นไว้จะพามารู้จัก”
“ขอดูรูปหน่อย สวยไหม”
“สวย”
“ปกตินายไม่ค่อยชมใครสวยนะเนี่ย สวยกว่าฉันอีกเหรอ”
“สวยกว่าเธอตอนใส่แว่น”
“ฮ่าๆ มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” เฮร่าหัวเราะเมื่อได้รับคำตอบจากปากของลูแปง เพราะเวลาที่เฮร่าใส่แว่นจะกลายเป็นสาวเนิร์ดที่ไม่มีใครจับตามองเลยสักคน แต่สำหรับลูแปงแล้วทิชาก็คงสวยที่สุดในสายตาของเขา
“มัวแต่คุยกันอยู่ได้ ไม่แดกกันหรือไงเหล้า”
“มึงจะรีบไปไหนไอ้คิง เพิ่งสามทุ่มเอง”
“กูมีธุระต้องไปทำ”
“มาๆ งั้นมาฉลองให้กูกับยัยวีหน่อย” วินซ์ยกแก้วเครื่องดื่มสีอำพันของตัวเองขึ้นเป็นคนแรก ก่อนที่หลายคนจะพร้อมใจกันหยิบมันขึ้นมาถือไว้ในมือ
“เอ้า! ชน”
สองชั่วโมงต่อมา…
ทิชาก้มมองโทรศัพท์มือถือที่เปิดหน้าจอแชตของแอปพลิเคชันไลน์ค้างไว้ หลังจากที่เธอส่งข้อความบอกลูแปงตามที่เขาสั่งไว้ แต่ยังไม่มีข้อความตอบรับจากเขากลับมา