ตอนที่ 43
TRICK 43
October 22, 2026
หนึ่งเดือนต่อมา…
“แปลกนะยะ วันนี้ผัวแกปล่อยออกมาสู่โลกกว้างได้”
“ก็นี่มันเปิดเทอมแล้วไหม” ทิชาเงยหน้ามาจากชีตเรียนมองหน้าบีน่าที่ป้องปากพูดกระแนะกระแหนราวกับหมั่นไส้นักหนา ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันไปพูดกับเพื่อนอีกสองคนที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ
“มันไม่ปฏิเสธคำว่าผัวแล้วว่ะ”
“ต่อให้มันปฏิเสธแกก็พูดเหมือนเดิมอยู่ดีไม่ใช่เหรอ” ไข่มุกพูดออกมาอย่างรู้ทัน เพราะไม่ว่าทิชาจะปฏิเสธสักกี่ครั้งบีน่าก็ยังคงพูดแบบเดิมต่อไปเรื่อยๆ “แล้วนี่ลูแปงไปไหน ทำไมไม่เห็นโผล่หัวมานั่งเฝ้าแกเหมือนทุกวัน”
“เขาก็มีเรียนไหมล่ะ”
“ฉันล่ะอิจฉาแกจริงๆ ยัยทิชา ผัวเรียนก็เก่ง รวยก็รวย หน้าตาก็แสนจะเพอร์เฟกต์ แกบอกฉันมานะว่าไปบนวัดไหน ฉันจะไปขอบ้าง”
“บนให้เรียนจบก่อนเถอะ” ทิชายอกย้อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ บีน่าทำท่าทีฟึดฟัดหมายจะเอาเรื่องเธอ แต่ก็ถูกเอนจอยพูดขัดขึ้นมาก่อน
“เออ แกรู้ไหมว่าบ้านลูแปงเป็นผู้สนับสนุนหลักของมหาลัยเราเลยนะ ตึกใหม่ของคณะเราพ่อเขาก็เป็นคนให้งบประมานสร้างอะ เหมือนจะมีงบประมานจัดงานแข่งขันกีฬาของมอด้วย ที่อาจารย์มีนามาขอร้องให้แกไปลงแข่งว่ายน้ำอะทิชา โคตรใจดีแล้วก็โคตรรวย”
“ที่ลูแปงพาแกไปเขอพ่อแม่เขาเป็นไงบ้างยัยทิชา” ไข่มุกถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้
“พวกท่านน่ารักกับฉัน” สำหรับเธอทั้งใจดีแล้วก็น่ารักกับเธอมากๆ ไม่ต้องพูดถึงความเอาใจใส่ที่มีให้กับเธอมันมากมายจนคาดไม่ถึงเลยล่ะ
“ทำบุญด้วยอะไรวะ ทำไมพ่อแม่ผัวถึงเอ็นดูขนาดนี้”
“พ่อเขาใช่คนที่ลูแปงถ่ายรูปกับแกแล้วมีผู้ชายฝรั่งหล่อๆ ติดมาด้วยปะ”
“อือ”
“ก็ว่าทำไมลูแปงหล่อลากขนาดนั้น ดีเอ็นเอพ่อที่แท้ทรู”
“แม่เขาก็สวย”
“ยอแม่ผัว” บีน่าเบะปากกลอกตาให้กับคำพูดที่ผ่านรอยยิ้มของทิชา ดูเหมือนความรักของเพื่อนเธอจะมีแต่เรื่องดีๆ เกิดขึ้น อย่างน้อยการที่ทำให้ทิชายิ้มเมื่อพูดถึงครอบครัวของแฟนหนุ่มได้ก็คงจะเดาได้ไม่ยากว่ามีความสุขขนาดไหน
“พวกคุณสี่คนจะคุยกันอีกนานไหมครับ ถ้าอยากคุยเชิญด้านนอก” เสียงคุยที่เริ่มดังขึ้นของทั้งสี่คน ทำให้อาจารย์ผู้สอนตบโต๊ะหนึ่งครั้ง แล้วหรี่ตามองพวกเธอด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจนัก
“ขะ…ขอโทษค่ะอาจารย์”
“ยุ่งจนได้เรื่อง” ทิชาเอ็ดเพื่อนที่เอาเวลาเรียนมาพูดคุยจนโดนอาจารย์หมายหัว พวกเธอจึงยอมสงบเสงี่ยมนั่งเรียนอย่างตั้งใจจนกระทั่งหมดเวลา
หลังจากเลิกเรียนเพื่อนทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เว้นแต่ทิชาที่เดินไปที่คณะนิเทศศาสตร์เพื่อรอกลับบ้านพร้อมกับลูแปงตามคำสั่งที่เขาสั่งไว้เมื่อเช้า
“ก็ไม่เห็นเหมาะกันตรงไหน ลูแปงเอาไปได้ยังไง”
“นั่นสิ ไม่เห็นโดดเด่นตรงไหน เป็นฉันฉันไม่เอาให้เสียเวลาหรอก”
“มาเอาฉันยังดีกว่ายัยนี่เลย”
เสียงซุบซิบนินทาจากผู้หญิงกลุ่มนึงที่นั่งจับกลุ่มคุยกันดังขึ้นในขณะที่ทิชาเดินผ่านพวกเธอ ทิชาตั้งใจที่จะเดินผ่านมาเงียบๆ แต่ดูเหมือนผู้หญิงพวกนั้นจะไม่ยอมหยุดส่งเสียงน่ารำคาญ
“แล้วลูแปงเคยเอาพวกเธอเหรอ?” สุดท้ายเท้าเล็กก็หยุดเดิน แล้วหันไปถามคนที่กำลังเอาเธอไปอยู่ในบทสนทนาพวกนั้น
“…”
“ไม่ตอบล่ะ เคยเอาไหม”
“เคยเอาแล้วไม่เอาเกี่ยวอะไร ไม่รู้จักแฟนตัวเองเหรอว่ากินไม่เลือกน่ะ”
“ฉันว่าลูแปงเลือกกินนะ เพราะดูจาก…” ทิชาเลื่อนสายตาเหยียดหยามที่เธอไม่เคยมองใครมาก่อน ไล่มองปลายเท้าขึ้นมาจนถึงใบหน้าของผู้หญิงคนนึงที่เพิ่งต่อปากต่อคำกับเธอเมื่อกี้ “…สภาพกับนิสัยของเธอแล้ว เขาคงไม่เอาให้เสียเวลา ดูแค่นี้ฉันก็รู้แล้วว่าลูแปงไม่เคยเลือกกินเธอ ไม่งั้นคงไม่มานั่งอิจฉาแบบนี้หรอก ฉันพูดจริงไหม”
“ปากดีนักอีนี่!”
“อย่ามาชี้หน้าฉัน”
“แกเป็นใครมาสั่งฉัน อยากโดนตบหรือไงถึงกล้ามาปากดีในที่ของพวกฉัน!” คำพูดของทิชาทำให้ผู้หญิงผมสีเทาลุกจากเก้าอี้อย่างแรง ชี้หน้าเธออย่างไร้มารยาทแล้วเดินตรงเข้ามาหมายจะทำร้ายทิชา