ตอนที่ 55
TRICK 55
October 22, 2026
“ที่รักทำอะไรให้เค้ากินเหรอ หิวจังเลย” ลูแปงเดินมาโอบเอวบางของทิชาไว้ด้วยท่อนแขนแกร่ง ก่อนที่จะวางศีรษะลงบนแนวไหล่ลาดของเธอ
“ไม่ได้ทำ”
“อะไรเนี่ย ทำแค่ของตัวเองได้ไงอะ นี่ผัวอยู่ด้วยทั้งคนนะ” ลูแปงโวยวายด้วยความไม่พอใจที่ทิชาไม่ยอมทำอาหารเผื่อเขา ทั้งที่ปกติแล้วเธอจะทำเผื่อเขาเสมอ
“ผัว?”
“ก็ผัวไง ผัวที่จีบเมียใหม่ เค้าพูดผิดตรงไหน” ไม่ว่าเปล่ามือหนายังสอดมือเข้าไปในเสื้อยืดตัวโคร่งแล้วหมุนวนอยู่บริเวณหน้าท้องแบนราบ
“เอามือออกไป”
“เค้าคิดถึงที่รักมากเลยอะ งอแง~” ทิชากรอกตาไปมาอย่างเหลืออด จะมีใครที่ไหนกำลังอ้อนแล้วพูดว่าตัวเองอยากงอแงแบบนี้บ้าง ไม่รู้ว่าที่ไม่ได้เจอกันสองวันลูแปงไปโดนอะไรฟาดหัวมาหรือเปล่าถึงเป็นได้มากขนาดนี้
“มันไม่เหมาะกับนาย ขนลุก”
“ที่รักลองเรียกเค้าเพราะๆ ดูหน่อยสิ พี่แปงคะอะไรแบบนี้”
“ประสาทแดกเหรอ อายุเท่ากันให้เรียกพี่” ทิชาแหวออกมาอย่างสุดจะกลั้น เหมือนความรู้สึกของเธอกำลังจะหมดความอดทนกับลูแปงเสียเต็มประดาแล้ว
“พูดไม่เพราะ ไม่น่ารักเลยนะ”
“กลับมาพูดเหมือนเดิมเหอะ ฉันว่าฉันใกล้จะหมดความอดทนเพราะท่าทีแบบนี้ของนายแล้วนะ”
“ฉันก็แค่อยากเป็นคนน่ารักๆ กับเมียตัวเองบ้าง” ลูแปงคลอเคลียซอกคอหอมๆ ไม่ห่าง อาศัยจังหวะที่ทิชากำลังหงุดหงิดสอดมือเข้าไปในบราเซียร์ลายลูกไม้สีดำกอบกุมหน้าอกขนาดใหญ่ไว้ด้วยมือของตัวเอง “อ่า…อยากกินนม”
“อยากให้ฉันฟาดหัวแตกใช่ไหม ฉันจะไม่ให้อภัยนายก็เพราะแบบนี้แหละ”
“ทิชาครับ คิดถึงมากเลย”
“อย่าเปลี่ยนเรื่องเอามือออกไป” หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ กับความหน้าด้านหน้าทนของคนข้างหลัง ไม่รู้เป็นเวรกรรมอะไรของเธอที่ต้องมาผูกติดความรู้สึกกับคนอย่างเขา
“ขอจับเฉยๆ ไม่ได้เหรอ”
“สาบานให้สิว่าที่ทำอยู่ไม่ได้คิดจะทำมากกว่านี้”
“สาบานก็ตายฟรีสิ” ลูแปงรีบพูดต่อแทบจะทันทีที่ทิชาพูดจบ ใจจริงเขาก็อยากจะทำแบบนั้นกับเธออยู่หรอก แต่ดูเหมือนเธอคงจะไม่ยอมให้เขาทำง่ายๆ “แถ้าเธอไม่ยอมฉันจะไม่ทำโอเคไหม ขอแค่สัมผัสอย่างเดียวแต่จะไม่สอดใส่แน่นอน”
“เหอะ!”
“วันนี้ไปเที่ยวกันไหม จะพาไปเดต”
“ไม่อยากไป” ทิชารีบปฏิเสธทันที ตอนนี้เธอไม่อยากไปไหนกับคนอย่างเขาทั้งนั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็คงไม่ต่างอะไรกับการอยู่ที่นี่โดยมีลูแปงทำตัวเป็นเงาของเธอแบบนี้หรอก
“อยากเดตบนเตียง?”
“เมื่อกี้เพิ่งพูดอยู่หยกๆ ว่าจะไม่ทำ”
“ไม่ทำถ้าเธอไม่ยอม แต่ถ้าเธอยอมก็ทำไง” ใครจะยอมให้เสียโอกาสไปฟรีๆ กัน มันไม่ใช่แค่เซ็กซ์แล้วก็จบแต่มันเป็นความรู้สึกที่อยากทำให้คนรักมีความสุขต่างหาก
“ปล่อยได้แล้ว ฉันหิวข้าว”
“ทำให้ด้วยสิ หิวเหมือนกัน”
“ทำแล้ว ไปนั่งรอไป”
“ทำเผื่อแล้วเหรอ อ่า…เมียใครเนี่ยน่ารักจัง” ลูแปงคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะชะโงกหน้ามาหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ “ขอบคุณครับ”
“น่าปวดหัว” ทิชาสบถออกมากับตัวเอง หลังจากที่ลูแปงเดินออกจากห้องครัวไปนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารเงียบๆ โดยไม่วุ่นวายอะไรกับเธอ เมื่อจัดการเก็บของทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยทิชาก็ถือจานอาหารที่เพิ่งทำเมื่อสักครู่นี้ออกมาวางไว้บนโต๊ะอาหาร ก่อนที่จะเดินกลับมาในห้องครัวแล้วกลับออกมาพร้อมกับน้ำส้มกับน้ำเปล่าอย่างละแก้ว
“เหมือนเดตเลยนะแบบนี้”
“เหมือนตรงไหน มีใครเดตแล้วใส่เสื้อยืดกับกางเกงนอนเหมือนนายกับฉันบ้าง”
“เธอไม่ใส่อะไรสวยกว่าตั้งเยอะ” ร่างสูงยิ้มกรุมกริ่มเอ่ยหยอกล้อคนตัวเล็ก แต่เธอกลับตีหน้านิ่งเฉยไม่สนใจคำพูดของเขา แล้วหันมาสนใจอาหารตรงหน้าตัวเองแทน
“พูดมาก กินๆ เข้าไป”
“ครับ” ลูแปงยังคงจ้องใบหน้าสะสวยทิชาด้วยสายตาหลงใหล ไม่คิดว่าตัวเองจะได้กลับมาเห็นภาพนี้อีกครั้ง ภาพที่เธอนั่งตรงหน้าของเขาแล้วได้ทำอะไรร่วมกันจนเขาอยากจะเก็บภาพช่วงเวลานี้เอาไว้ เมื่อคิดได้แบบนั้นลูแปงจึงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาถ่ายรูปทิชากับอาหารสองสามรูป มันเป็นภาพที่ไม่ได้มีอะไรหวือหวา แต่กลับเป็นภาพที่ทำให้เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุขได้
“ทำอะไร ยิ้มแปลกๆ”
“ฉันแค่มีความสุขน่ะ ขอบคุณที่เธอไม่ไล่ฉันไปไหนนะ”
“ไล่แล้วแต่นายไม่ไป” ทิชาเหนื่อยหน่ายกับความเอาแต่ใจของลูแปงจนปล่อยให้มันเลยตามเลย หรืออีกใจนึงเธออาจจะยังอยากมีเขาอยู่ในชีวิตต่อไปก็ได้ แต่เพราะความกลัวทำให้เธอต้องปกป้องความรู้สึกตัวเองก่อนที่จะยอมให้โอกาสเขาอีกครั้งนึง
“ฉันลงรูปเธอในไอจีได้ไหม”
“รูป?”
“รูปนี้” เขายื่นโทรศัพท์ที่มีรูปถ่ายเมื่อสักครู่นี้ให้กับทิชาดู มันเป็นรูปที่มีเธอติดอยู่ในนั้นและเห็นสีหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน ทิชารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่ใบหน้าของเธอดูสดใสขึ้นจากเมื่อวานมากเลยทีเดียว
“ก็แล้วแต่” หญิงสาวไม่ได้ตกลงแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ ก่อนจะเบนสายตามองไปทางอื่นพร้อมกับหยิบน้ำส้มขึ้นมาดื่มเบาๆ เหลือบมองคนตัวสูงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขาเงียบไปเหมือนกับกำลังทำบางอย่างอยู่
ติ๊ง~
‘Lupin.LT tagged your in a post’