ตอนที่ 67
TRICK 67
October 22, 2026
เช้าวันต่อมา…
“อื้อออออ~” เสียงครางอู้อี้ดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหงเบาๆ ในตอนที่เนินเนื้อนุ่มของเธอถูกฉกฉวยด้วยริมฝีปากหนาแล้วรู้สึกเจ็บจี๊ด “ลูแปง…อย่า”
“อย่าอะไร เมื่อคืนปล่อยให้นอนหลับสบายๆ โดยไม่กวนแล้วนะ”
“แต่นี้บ้านพ่อแม่นายนะ ค่อยกลับไปทำที่คอนโดสิ” ทิชาค่อยๆ ปรือตาหลุบมองคนข้างล่างด้วยสายตาขอร้อง แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหัวปฏิเสธ แล้วฝังหน้าลงกลางหว่างอกขบเม้มอย่างมันเขี้ยว “อย่าทำรอย มันหายช้า”
“ต้องทำสิ เผื่อใครเห็นจะได้รู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว”
“ฉันไม่ใช่หมานะจะมีเจ้าของได้ยังไง”
“สวมปลอกคอให้แล้วนี่ไง เธอเป็นนกน้อยของฉัน” ลูแปงเคาะลงสร้อยคอรูปนกที่ประดับตกแต่งด้วยเพชรและตัวอักษรภาษาอังกฤษชื่อของทิชาไว้อย่างสวยงามเบาๆ ซึ่งทำให้ทิชาตกใจเล็กน้อยเพราะเธอจำไม่ได้ว่าลูแปงสวมใส่มันให้เธอตอนไหน
“นายใส่ให้ฉันตอนไหน”
“เมื่อคืนตอนเธอหลับไปแล้ว” สายตาของเขามองมันด้วยความพึงพอใจ มันเป็นสร้อยคอที่เขาสั่งทำให้เธอโดยเฉพาะจะไม่มีใครเหมือนและไม่มีทางเหมือนใคร “ฉันอยากให้เธอมีฉันติดตัวอยู่ตลอดเวลา”
“เอาเปรียบนี่ นายไม่เห็นมีอะไรของฉันติดตัวไว้เลย”
“ก็นี่ไง” ร่างสูงถอดเสื้อยืดสีขาวของตัวเองแล้วตบลงบนรอยสักรูปนกบริเวณสีข้างของตัวเองเบาๆ “ฉันมีเธอติดตัวอยู่ตั้งนานแล้ว”
“มันหมายถึงฉันจริงเหรอ ไม่ใช่ผู้หญิงคนอื่นที่นายเคยคบมาแล้วเอามาหลอกฉันนะ”
“ถึงฉันจะสักรูปนี้เพราะมันมีความหมายแปลว่าอิสระ เธอก็รู้ว่าฉันรักอิสระแค่ไหน แต่ถึงอย่างงั้นฉันก็รู้สึกดีนะที่รู้ว่ามันหมายถึงชื่อเธอด้วยเหมือนกัน”
“แล้วตอนนี้ยังรักอิสระอยู่ไหม”
“รักคนนี้มากกว่า” พูดจบลูแปงก็โน้มหน้าจดริมฝีปากลงบนหน้าผากมน แล้วสบตากับทิชาที่มองขึ้นมาด้วยรอยยิ้มบางๆ
“อยากจูบนะ แต่ยังไม่ได้แปรงฟัน” ทิชาบอกด้วยเสียงหัวเราะ แล้วดันคนบนร่างออกห่างตัวเล็กน้อย หยัดตัวลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงโดยที่ขาเรียวทั้งสองข้างยกพาดหน้าขาแกร่งไว้
“ไม่รังเกียจหรอก”
“แต่ฉันรังเกียจตัวเอง” ร่างเล็กพูดจบก็เปลี่ยนท่าทางนั่งขัดสมาธิแล้วโน้มเข้าไปกอดเอวสอบไว้อย่างหลวมๆ แล้วเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งผ่านรอยยิ้มมีความสุข “ขอบคุณนะ”
“ขอบคุณอะไร อยู่ดีๆ มาอ้อนเอาอะไรเนี่ย ไม่มีอะไรให้แล้วนะนอกจากตัว”
“ขอบคุณที่นายใส่ใจฉัน” ทิชาเลือกที่จะเมินเฉยสายตากรุ่มกริมของลูแปง แล้วตั้งใจพูดขอบคุณเขาอีกครั้ง
“ฉันก็ต้องใส่ใจเธออยู่แล้วสิ เธอเป็นเมียฉันนะ”
“อือ ขอบคุณที่ยอมถอดเขี้ยวเล็บเพื่อฉัน”
“ก็ต้องถอดสิ ถ้าไม่ถอดก็ไม่มีเมียสักที” ลูแปงยกมือทั้งสองข้างโอบกอดคนตัวเล็กกลับไป แล้วฝังริมฝีปากลงบนศีรษะทุยเล็กของเธอพร้อมกับพึมพำออกมา “ฉันต้องขอบคุณเธอมากกว่าที่ยอมลืมความผิดพลาดของฉัน แล้วก็รักฉันแบบนี้”
“ฉันไม่ได้ลืม แต่ฉันจะไม่เอามันมาทำให้เราต้องทะเลาะกันหรอก”
“อย่าทำให้ฉันรักจนขายตับขายไตสิ แค่นี้ฉันก็รักเธอมากแล้วนะ”
“ไม่ขายหัวใจเหรอ แพงกว่านะ”
“ถ้าขายมันแล้วจะมีอะไรไว้รักเธอล่ะ”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก~ ยังไม่ทันที่ทิชาจะได้ตอบอะไร เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นมาเสียก่อน ทำให้ลูแปงเป็นฝ่ายลุกจากเตียงเดินไปเปิดประตู
“นายน้อยคะ นายหญิงให้ป้ามาตามนายน้อยกับคุณทิชาลงไปทานข้าวค่ะ”
“เดี๋ยวอีกสักพักผมลงไปครับ”
“ค่ะ” หญิงสูงวัยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนที่ประตูห้องนอนจะปิดลง ลูแปงเดินกลับมาที่เตียงอีกครั้งแล้วช้อนร่างเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว
“จะพาไปไหน”