ตอนที่ 13

ทอฝันเดินน้ำตาซึมออกมาจากห้องอาหาร ก็มุ่งหน้าลงมานอกบ้าน มาหยุดยืนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่กำลังถูกความมืดมิดกลืนกิน

ความเย็นชาของธาวินทำให้หล่อนเจ็บปวดจนแทบทนหายใจต่อไปไม่ไหว

รู้หรอกว่าไม่สำคัญ เป็นได้แค่เพียงของเล่นระบายความใคร่ แต่ก็ไม่อาจจะหยุดรักเขาได้สักที

“ตรงนี้มืดมาก ระวังงูนะครับ”

หล่อนหันไปมองเจ้าของเสียง ก็พบว่าเขาคือผู้ชายตัวสูงโปร่งไซส์เดียวกับธาวินเลย ใบหน้าในความมืดของเขาดูลึกลับไม่น้อย

“เอ่อ... คงไม่มีงูหรอกค่ะ”

เขาเดินเข้ามาหา ความสูงของเขาทำให้หล่อนต้องชะเง้อจนปวดต้นคอเลยทีเดียว

“ให้ผมยืนคุยเป็นเพื่อนไหมครับ”

“เอ่อ... ไม่เป็นไรค่ะ ฝัน... อยากอยู่เงียบๆ คนเดียว”

หล่อนตัดบท ผู้ชายตัวสูงใหญ่ และถึงแม้จะมองหน้าเขาไม่ชัดนัก แต่ก็พอจะเห็นเค้าลางความหล่อเหลาได้อย่างชัดเจน

ไม่น่าเชื่อว่าในไร่ของธาวินจะมีผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาแบบนี้อยู่ด้วย

และหากหล่อนไม่มีธาวินเป็นรักแรกและรักเดียวอยู่ภายในดวงใจ หล่อนก็คงจะหวั่นไหวกับผู้ชายคนนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว

“โอเคครับ งั้นผมขอตัวก่อน”

หล่อนปั้นยิ้มให้กับคู่สนทนานิรนาม ก่อนที่เขาจะเดินหายไปในความมืด ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ธาวินปรากฏตัวขึ้นพอดี

“เหตุผลที่เธออิ่มเร็วก็คงเพราะแบบนี้นี่เอง”

หล่อนหมุนตัวไปด้านหลัง ก็พบว่าธาวินกอดอก และจ้องมองมาด้วยสายตาดุดัน

“ไอ้หนุ่มคนนี้สินะ ที่ทำให้เธอชอบมานี่ไร่ของฉันนัก”

หล่อนไม่เข้าใจสิ่งที่ธาวินพูดนัก แต่ก็ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงด้วย เพราะรู้ดีว่าไม่เคยชนะ

“แล้วนั่นจะไปไหน จะเดินหนีฉันไม่ได้นะ ทอฝัน”

หล่อนเดินหนี แต่เขารีบก้าวเข้ามาหา คว้าแขนเรียวเอาไว้ พร้อมกับกระชากเข้าไปปะทะกายกำยำอย่างไม่ปรานีปราศรัย

หล่อนช้อนตาขึ้นมองคนใจร้าย และพยายามโก่งตัวหนี แต่เขาเอามืออีกข้างกดที่เนินสะโพก ทำให้หล่อนไร้ทางรอดในที่สุด

“ปล่อยนะคะ ปล่อยฝัน”

คนตัวโตก้มหน้าลงมาหา จนหล่อนได้กลิ่นลมหายใจของเขา

“ตอนอยู่บนเตียง เธอไม่ได้พูดแบบนี้นี่ทอฝัน”

พวงแก้มนวลแดงจัด ร้อนฉ่า เมื่อเขาเอาความร่านของหล่อนมาโยนใส่หน้า

หล่อนกัดฟันแน่น และพยายามที่จะหนีไปจากเขาให้ได้เร็วที่สุด

“ปล่อยค่ะ ปล่อยฝัน!”

“ไม่ปล่อย จนกว่าเธอจะตอบคำถามฉันเสียก่อน”

น้ำตาของหล่อนเจียนจะไหลออกมาโชว์ความน่าสมเพชอยู่แล้ว

“คำถามอะไรคะ”

“ไอ้ผู้ชายที่เธอยืนอ่อยมันเมื่อกี้นี้ ใช่คนที่ทำให้เธอมาที่นี่บ่อยๆ หรือเปล่า”

“ฝันไม่เข้าใจคำถามของอาวิน”