ตอนที่ 6

เสียงประตูเปิดกว้างออก ทำให้หล่อนถอนใจออกมาอย่างโล่งอก

ธาวินวางหล่อนลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะถอยออกห่างเล็กน้อย และยืนมอง

“เดี๋ยวอาโทรตามหมอให้นะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพักสักเดี๋ยวก็คงหายค่ะ”

“อย่าทำเป็นเก่งนักเลยทอฝัน เธอตกจากรถแรงขนาดนั้น แข้งขาไม่หักก็ดีแค่ไหนแล้ว”

แม้น้ำเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากปากหยักสวยของ

ธาวินจะราบเรียบ แต่มันแฝงไปด้วยการตำหนิชัดเจน

หล่อนเสหลบสายตาคมกล้าของเขาลงมองที่เตียงแทน ก่อนจะกัดฟันพูดออกไป

“ถ้า... ฝันปวดขา แล้วฝันจะบอกให้อาวินโทรตามหมอนะคะ แต่ตอนนี้ฝันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”

หล่อนได้ยินเสียงถอดถอนใจดังออกมาจากคนตัวโต ก่อนที่เขาจะพูดขึ้น

“ไม่น่าเชื่อนะว่าเธอจะดื้อรั้นขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากขนาดนี้”

คำพูดของเขาทำให้หล่อนเผลอช้อนตาขึ้นสบประสานด้วยอย่างลืมตัว

ก่อนจะรู้สึกราวกับถูกดึงดูดเข้าไปในมิติพิศวาสที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน โหยหา

ร่างกายของหล่อนร้อนฉ่า ทรวงอกก็เบ่งบานจนน่าสมเพช

อยากให้เขาทำ... อยากให้เขาสัมผัสแบบค่ำคืนนั้น อยากถูกเขาโลมเลีย และโยกคลึง จนกว่าน้ำเสียวจะแตกทะลัก

บ้า...

บ้าที่สุด!

ทอฝันเกลียดตัวเองนักที่ปล่อยให้เรื่องน่าสะอิดสะเอียนแบบนี้เกิดขึ้นในหัว

หล่อนกัดฟันละสายตาจากเขา ลงมองผ้าปูที่นอนแทน

“ถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือก็เรียกได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ”

“ค่ะ”

“ฉันไปล่ะ”

คนตัวโตเดินออกไปจากห้องแล้ว ซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกันที่อิงฟ้าเดินเข้ามาพอดี

หล่อนเห็นอิงฟ้าหยุดคุยกับธาวินเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามาหา

“อาวินบอกว่าเธอดื้อ ไม่ยอมให้เรียกหมอมาตรวจเหรอฝัน”

“ก็ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากนี่น่า อย่าลำบากเลย”

“แต่ฉันว่าให้หมอดูนิดนึงก่อนดีกว่า ถ้าเป็นเยอะจะยุ่ง”

อิงฟ้าแสดงความเป็นห่วงเป็นใยหล่อนออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน ตรงกันข้ามกับธาวินที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมาเลยนอกจากเฉยชา

“ขอบใจนะอิง แต่ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ขาน่าจะเคล็ดสักพักก็คงหายน่ะ”