อุบายรักแม่ทัพหน้านิ่ง ตอนที่ 4

รองแม่ทัพจางซื่อหมิงด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ตรงประตูหลังค่ายด้วยความกลัดกลุ้ม เขาได้รับจดหมายจากหลี่อวี้อ๋องเรียบร้อยแล้วและรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างยิ่ง แม้โดยเนื้อแท้เขาจะเป็นบุรุษที่ใจเย็น สุขุมรอบคอบ แต่เมื่อได้อ่านเนื้อความในจดหมายถึงสิ่งที่องค์หญิงหยางจูต้องการจะทำ ความสงบสุขุมของเขาก็ปลาสนาการไปสิ้น

มีอย่างที่ไหน ใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ในวังอันหรูหราไม่ชอบ แต่อยากจะมานอนกลางดินกินกลางทรายที่ค่ายทหารเยี่ยงนี้ อานุภาพของความรักมันยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเชียวหรือ เขาได้แต่สงสัยในใจ

แต่ในเมื่อได้รับมอบหมายมาแล้ว เขาก็ต้องรับใช้เชื้อพระวงศ์อย่างสุดความสามารถ อย่างน้อยก็ช่วยองค์หญิงปกปิดความลับให้ได้นานที่สุด ประการต่อมาคือหาโอกาสให้นางได้โปรยเสน่ห์มัดใจท่านแม่ทัพหน้านิ่ง ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าแม่ทัพมู่หรงเซียวหนานมีหัวจิตหัวใจอย่างใครเขาหรือไม่

เสียงรถม้าควบกุบกับมาตามถนน ก่อนจะจอดห่างออกไปเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตเห็น จางซื่อหมิงจึงรีบเดินออกไป เห็นบุรุษสองคนยืนเคียงข้างกัน คนหนึ่งมีรูปร่างสูงใหญ่ตามแบบฉบับคนใช้ตามแบบฉบับคนที่ใช้กำลัง ส่วนอีกคน แม้จะอยู่ในชุดแบบผู้ชายทั่วไป แต่สรีระกลับดู

บอบบางผิดกับเพศสภาพที่แสดงออก

นั่นต้องเป็นองค์หญิงหยางจูเป็นแน่!

“ท่านรองแม่ทัพ” หยางจูสังเกตเห็นเลยเรียกแล้วเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา เนื่องจากนางเคยเห็นจางซื่อหมิงอยู่กับมู่หรงเซียวหนานหลายครั้ง ก่อนจะมาประจำที่ชายแดน นางจึงจำเขาได้แม่น

จางซื่อหมิงจวนเจียนจะเรียกนางว่าองค์หญิง แต่ก็ต้องกลืนถ้อยคำลงคอไปเมื่อนางเอานิ้วชี้แตะที่ปากเป็นเชิงห้าม

จะว่าไปแล้ว นางเตรียมตัวดีกว่าเขาเสียอีก ผิดกับที่เขาคาดเอาไว้มาก ของก็เอามาเพียงไม่กี่อย่าง มองเผิน ๆ ก็เหมือนชายหนุ่มตัวเล็ก ท่าทางอ้อนแอ้น ทำงานทำการไม่เก่งทั่วไป หากไม่ได้จับจ้องมองทุกฝีก้าว ก็คงจะไม่มีใครจับได้..หรอกกระมัง…

“ท่านรองแม่ทัพ หาที่หลับที่นอนให้คุณชายไว้แล้วหรือยังเจ้าคะ” ลู่อิงเอ่ยถามด้วยความกระวนกระวาย แม้จะอยู่กันเพียงไม่กี่คน แต่ก็ระวังการพูดจามาก เพราะกลัวใครจะมาได้ยินเข้า เพราะนี่อยู่ในอาณาบริเวณค่ายทหารแล้ว

“หาไว้แล้ว เป็นกระโจมของทหารรับใช้ ถึงแม้จะเล็กและคับแคบไปหน่อย แต่ก็ถือว่าเป็นกระโจมเดี่ยว ไม่ต้องนอนรวมกับใคร มิดชิดและสะดวกต่อการปลอมตัว” จางซื่อหมิงตอบ เพราะหลังจากที่ได้รับจดหมายจากหลี่อวี้อ๋อง เขาก็รีบจัดการเรื่องที่พักเป็นการด่วน ขืนให้ผู้มีศักดิ์เป็นองค์หญิง พ่วงด้วยสถานะพระราชธิดาองค์โปรดของฮ่องเต้ ต้องนอนร่วมกับบุรุษอื่น ศีรษะเขาคงมิอาจตั้งอยู่บนบ่าได้

“แล้วความปลอดภัยของคุณชายล่ะเจ้าคะ” ลู่อิงยังไม่วายอดเป็นห่วงไม่ได้

“ข้าจะดูแลให้” รองแม่ทัพรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ เพราะเรื่องความปลอดภัยขององค์หญิงต้องมาเป็นอันดับหนึ่งอยู่แล้ว

“พี่ลู่อิง เจ้าอย่าเป็นกังวลไปนักเลย เจ้าก็อยู่ห่างข้าแค่กำแพงกั้น วันไหนได้รับอนุญาตให้ออกไปข้างนอก ข้าก็จะไปเยี่ยมเจ้าเองนั่นแหละ” หยางจูปลอบ

“โธ่ จะไม่ให้ห่วงได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ องค์หญิง...เอ๊ย คุณชายเคยอยู่อย่างสุขสบายมาก่อน ต้องไปอยู่ในที่คับแคบ ใช้แรงงานหนัก แล้วยังไม่ได้กินของอร่อยอีก” ลู่อิงคร่ำครวญ

“ข้าเป็นคนต้องไปเผชิญความลำบากแท้ ๆ ยังไม่กลัวสิ่งใดเลย แล้วเจ้าจะกังวลไปไย”

นางหันไปยกหีบใส่ของมาถือไว้ด้วยตัวเอง รองแม่ทัพจึงรีบเข้าไปช่วย

“ข้ายกไปเองได้ ท่านเอาหีบอีกใบไปก็แล้วกัน”

จางซื่อหมิงรู้สึกไม่สบายใจที่จะต้องเห็นร่างเล็กที่มีลำแขนเรียวยาวยกของหนัก แต่องค์หญิงหยางจูมีสิ่งหนึ่งมาแต่กำเนิด นั่นคือท่าทางมีอำนาจและการชอบสั่งการ เขาจึงต้องยอมทำตามอย่างเสียมิได้

“ข้าต้องไปแล้ว พวกเจ้าดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ ฝากบอกพี่ข้าด้วยว่าข้าอยู่ได้ สบายมาก”

“รักษาตัวนะขอรับคุณหนู” เซี่ยหานปิงกำชับแล้วมองดูนายของตนเดินออกไปด้วยความสงบนิ่งผิดกับอีกคนที่มาด้วยกัน

ลู่อิงยกมือขึ้นซับน้ำตา ขณะมองแผ่นหลังของนายหญิงหายลับเข้าไปในค่ายใหญ่โต กำแพงสูงที่ล้อมทุกคนเอาไว้ตระหง่านอยู่ตรงหน้าทำให้นางคิดว่าองค์หญิงหยางจูผู้แสนบอบบาง ช่างเล็กกระจ้อยเพียงใดเมื่ออยู่หลังกำแพงนั่น