แก้บน 36/1

บุรฉัตรแหย่เขาในขณะที่ขับรถกลับคอนโดด้วยกันสองคน

“บลู บลูเสียใจหรือเปล่าที่ต้องมาคบกับผู้ชายที่อายุมากกว่าบลูขนาดนี้ ผมแก่เกินไปสำหรับบลูหรือเปล่า”

ติณห์ถามเธอน้ำเสียงจริงจัง เห็นบุรฉัตรมองน้องเขยของเขาอย่างคนที่คลั่งไคล้มาก เขาก็อดคิดมากไม่ได้ ธีรนันอายุห่างจากบุรฉัตรไม่มาก น้อยกว่าเขาเยอะ

เขากลัวว่าวันหนึ่งบุรฉัตรจะรู้สึกเสียใจที่แต่งงานกับเขา

“โธ่คุณติณห์ขา นี่คิดมากที่บลูปลื้มพี่แทคเหรอคะ”

บุรฉัตรอดหัวเราะไม่ได้

“ก็สายตาของบลูที่มองแทคน่ะมันธรรมดาเสียที่ไหนล่ะ”

ตานี่แวววาวเชียว ถ้ากลืนธีรนันเข้าไปได้ คงทำไปแล้ว

“บลูปลื้มพี่แทคแบบปลื้มศิลปินค่ะ ไม่ได้คิดจะเอาเขามาไว้ในชีวิตจริงสักหน่อย แต่จะบอกอะไรให้นะคะ ว่าปลื้มพี่แทคยังไงบลูก็ปลื้มน้อยกว่าซงจุงกิแน่นอนค่ะ”

บุรฉัตรเอนตัวไปซบไหล่ของเขาอย่างออดอ้อน

ติณห์ยิ้มออกมาอย่างอดดีใจไม่ได้ เขาไม่เคยรู้จักซงจุงกิมาก่อนแต่พอบุรฉัตรพูดถึงซงจุงกิบ่อยๆเขาถึงกับต้องไปค้นหาจากกูเกิ้ลทันที

จริงๆแล้วเขาว่าเขาหล่อกว่าซงจุงกิเยอะ

“คุณติณห์ของบลูยังไม่แก่เลยสักนิด ยังหล่อมากๆเลยค่ะ"

พอเห็นคนรักยิ้มกริ่มบุรฉัตรก็นึกขำในใจ คนแก่บ้ายอ

“คุณติณห์จะพาบลูไปที่ไหนคะ ไม่กลับคอนโดล่ะคะ”

เมื่อเห็นติณห์ขับรถเลยคอนโดของเธอ บุรฉัตรก็รีบถามเขาทันทีกลัวว่าจะมัวแต่ดีใจที่เธอชม จนลืมทุกอย่างแล้ว

“ผมจะไม่ให้บลูไปอยู่ที่นั่นแล้ว ต่อไปบลูต้องไปอยู่กับผม”

บุรฉัตรมองห้องขนาดสามร้อยตารางเมตรบนชั้นสี่สิบของคอนโดหรูด้วยความตื่นตาตื่นใจ ตั้งแต่ลิฟต์ส่วนตัวพามาจอดบนชั้นที่สูงที่สุดของตึกบุรฉัตรก็ร้องว้าว ออกมาหลายครั้ง

“ว้าว คุณติณห์ ให้บลูอยู่ที่นี่เหรอคะ”

ติณห์พยักหน้า

“ใช่ครับเราจะอยู่ที่นี่ด้วยกัน ที่นี่มีสี่ห้องนอนมีห้องครัวขนาดใหญ่ มีฟิตเนส และมีสวนเล็กๆที่ระเบียงเราจะอยู่ด้วยกันที่นี่นะครับ เอาไว้เดี๋ยวผมจะพาบลูดูรอบๆห้องอีกที แต่ตอนนี้เราไปสำรวจห้องนอนกันก่อนดีกว่า”

ติณห์จูงมือเธอเข้าห้องนอนขนาดใหญ่ของเขา เมื่อเข้าไปในห้อง เขาก็หันมาหาเธอ

“บลูยังเจ็บแผลที่หลังอยู่หรือเปล่าคนดี”

ติณห์ถอดเสื้อยืดของเธอออกทางศีรษะ แล้วลูบแผ่วเบาที่รอยไม้เรียวของเธอ

“อ่ะ ไม่เจ็บแล้วค่ะ”

สัมผัสเพียงแผ่วเบาจากปลายนิ้วของเขา ทำเธอปั่นป่วน มือของติณห์เหมือนมีไฟฟ้าสถิตที่ไม่ว่าเขาจะลูบตรงไหนก็ทำขนเธอลุกชันไปทั่ว

“งั้นผมก็รักบลูได้สิใช่ไหม”

รักเธอได้สิ เธออยากให้เขารัก ชอบคำว่ารักจากปากของเขาจัง

“ได้สิคะบลูอยากให้คุณติณห์รักบลู”

บุรฉัตรหันกลับมาหาเขาแล้วโอบรอบคอของเขาเผยอปากตอบรับจูบจากเขา เรียวลิ้นสากเกี่ยวกระหวัดรัดลิ้นของเธอเอาไว้

จูบร้อนแรงจากเขาทำเอาบุรฉัตรใจจะขาด สัมผัสจากติณห์ทำให้ประสาทของเธอตื่นตัวซ่านสยิวไปทุกๆจุดที่เขาลากมือไป

บุรฉัตรสอดมือเข้าไปในเสื้อของเขาและถอดมันออกเธออยากสัมผัสเขาเหมือนที่เขาสัมผัสเธอ บุรฉัตรสัมผัสกับหน้าท้องแกร่งของเขา วาดมือไปที่ยอดอกและสะกิดปลายยอดเหมือนที่เขาทำกับเธอ