ใกล้ชิด 7/5

“สาธุถ้าเรื่องราวแบบในเทพนิยายมีจริง ชายผู้สูงศักดิ์จะรักกับผู้หญิงธรรมดาได้จริงๆ ก็ขอให้ท่าน พระพรหมโปรดเมตตาช่วยดลบันดาลให้คุณติณห์ พิริยะกุล รักลูกหลงลูกด้วยเถิดนะคะ ถ้าลูกได้คุณติณห์เป็นผัวจริงๆลูกจะมาถวาย...ถวายอะไรวะอีแนทตี้”

บุรฉัตรหันมาถามเพื่อนที่ยืนอธิษฐานเป็นกำลังใจอยู่ข้างๆ

“ถวายพวงมาลัยห้าร้อยพวงดีไหม”

แนทตี้ที่มองเห็นพวงมาลัยที่หน้าศาลเอ่ยออกมา

“โอ๊ยใครๆก็ขอแบบนี้ไหม เราขอแบบหวังผลเร็วๆ เราต้องขอให้ต่างขอให้ฉีกสิวะ ท่านถึงจะจำได้”

ท่านคงเบื่อแย่ถ้ามีแต่คนเอาพวงมาลัยมาให้

“งั้นมึงก็มาเต้นโชว์ไหมบลู ท่านอยู่ตรงนี้มานานท่านอาจจะเบื่อ มึงลองบนว่า ถ้ามึงได้คุณติณห์เป็นผัวมึงจะมาเต้นโชว์ดีไหม เผื่อท่านจะอยากรับความบันเทิง”

บุรฉัตรหันมามองหน้าเพื่อน

“เอาจริงเหรอมึง มันจะดีเหรอวะ”

“เอ้าอีนี่ มึงลองจินตนาการดูนะถ้ามึงได้ใส่ชุดเจ้าสาวแสนสวยแล้วเดินเข้าพิธีกับคุณติณห์จริงๆ แลกกับการที่มึงมาเต้นถวายท่าน มึงว่าไม่คุ้มเหรอวะ”

เอาวะ คุ้มก็คุ้ม บุรฉัตรสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด เอ่ยขอพรเสียงดัง

“หากลูกได้คุณติณห์เป็นผัวลูกจะมาเต้นถวายท่านค่ะ”

ทันทีที่บุรฉัตรพูดจบเสียงฟ้าร้องพร้อมฟ้าแล่บก็ดังสนั่นหวั่นไหว

ทำเอาสองชีวิตที่กำลังขอพรอยู่นั้น สะดุ้งสุดตัว

“อีแนทตี้ทำไมอยู่ดีดีฟ้าร้องวะ นี่ไม่ใช่หน้าฝนนะ”

บุรฉัตรลูบแขนด้วยความตระหนก รู้สึกว่าขนลุกซู่

“มึงสงสัยท่านจะรับทราบคำขอของมึงแล้ว”

แนทตี้ให้กำลังใจเพื่อนแต่ก็อดตระหนกไม่ได้

บุรฉัตรเหลือบมองศาลเหมือนมีแสงสีนวลตาแปลกๆ บุรฉัตรขนลุกไม่หยุด

“แนทตี้ เราไปจากตรงนี้กันเถอะนะ”