อบอุ่นใจ 31/2

“จริงๆนะ ต้องมาให้พี่เลี้ยงนะ มาเดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่หน้าประตู”

“จริงค่ะ บลูมาแน่นอน”

บุรฉัตรยกมือไหว้ลูกค้า ซึ่งเป็นช่วงเดียวกับโต๊ะของติณห์เรียกเก็บเงินพอดี สายตาของเธอกับติณห์ประสานกัน

บุรฉัตรเห็นท่าทีตกใจของติณห์แต่ก็แค่แวบเดียว ก่อนที่เขาจะหันไปยิ้มให้กับแฟนของเขา เธอเดินออกมาจากร้านด้วยใจปวดร้าว

มึงมันก็แค่คนในความลับอีบลู ตัวจริงเขาอยู่นั่นแล้ว

ติณห์รู้สึกกระวนกระวายใจแปลกๆที่เห็นสายตาตัดพ้อของบุรฉัตรที่มองมาตอนที่ตาสบกัน ตอนแรกก็งงว่าบุรฉัตรมาทำอะไรที่นี่ แต่ก็พอจะเดาได้จากท่าทีของเธอว่าเธอน่าจะมาพบลูกค้า

ช่วงนี้บุรฉัตรทำยอดขายได้สูงมาก มีลูกค้าใหม่ๆเข้ามาเยอะจากการที่เธอเปิดเพจให้ความรู้ทางด้านการประกันและการออมเงิน เขาชื่นชมเธอมาก เธอเก่งและขยัน เห็นเธอทำงานแล้วก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่แต่ก่อนเคยดูถูกเธอว่าใช้เสน่ห์ยั่วยวนผู้ชาย ตอนนี้เขารู้แล้วว่าบุรฉัตรมีความสามารถจริงๆ และเธอมาถึงจุดนี้ได้เพราะความสามารถล้วนๆ

ติณห์เดินออกมาจากร้านพร้อมศศินาและภัทรพลอดีตเจ้านายและอดีตแฟนของเธอ

วันนี้เขาแค่มาเป็นตัวหลอกให้ศศินาควงมาประชดภัทรพลเท่านั้น เขากับศศินาสถานะในตอนนี้เป็นแค่เพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้นเลย

ดูจากสายตาของภัทรพลแล้ว เขาพอรู้ว่าภัทรพลยังรักศศินาอยู่ ถ้าฟาดหัวเขาได้ภัทรพลก็คงทำไปแล้ว ไม่คิดว่าการมาช่วยเพื่อนเอาคืนแฟนเก่า กำลังจะทำให้เด็กผูกปิ่นโตงอน

ท่าทางจะงอนมากด้วย สะบัดหน้าเดินขึ้นแท็กซี่ไปเลย

เมื่อไปถึงร้านคาเฟ่ของศศินาเขาเลยขอแยกตัวไปทันทีอ้างว่ามีประชุมช่วงบ่ายแต่จริงๆแล้วคือรีบไปง้อเด็กผูกปิ่นโต

รีบมากจนลืมขนมที่ศศินาทำให้ตอบแทนความช่วยเหลือในวันนี้ ไว้ในรถของภัทรพล

เขากดโทรออกหาบุรฉัตรทันที ที่ขึ้นมานั่งบนรถตัวเอง รอสายอยู่นานมากบุรฉัตรก็ไม่มีท่าทีว่าจะรับสาย จนสายตัดไปเขาเลยส่งข้อความไปแทน

ติณห์ : บลูไปไหนต่อครับ มาหาลูกค้าที่ร้านนั้นเหรอ

อ่านแต่ไม่ตอบแปลว่าอะไร

ติณห์ : งอนผมเหรอ

เงียบ!!อะไรวะ รออยู่นานบุรฉัตรก็ไม่ตอบข้อความเขา ไม่เคยต้องง้อสาว ต้องง้อยังไงวะ แต่เขาต้องง้อใช่ไหม ก็คงต้องง้อมั้ง ถ้าเธองอนเดี๋ยวคืนนี้ไม่ยอมนวดให้ ซวยเลย ติณห์ส่งข้อความไปอีก

ติณห์ : เลิกงานแล้วรีบกลับนะครับ เจอกันตอนเย็น ครับ

เงียบ!!!

ติณห์ : อยากกินแกงเขียวหวานจัง ทำให้กินหน่อยได้ไหมครับ ตอนเย็นผมรอกินข้าวพร้อมบลูนะ

ส่งไปอีกก็เงียบ

ติณห์ถอนหายใจออกมา ง้อผู้หญิงนี่ต้องง้อยังไงวะ

พอเลิกงานปุ๊บติณห์ก็รีบขับรถกลับคอนโดของบุรฉัตรทันที ช่วงนี้เขามากินข้าวกับเธอบ่อย

บุรฉัตรชอบทำอาหารและเธอทำอาหารอร่อยกับข้าวแค่สองอย่างต่อมื้อฝีมือของบุรฉัตรทำเขาเจริญอาหารอย่างน่าแปลกใจ พอเปิดประตูห้องกลิ่นแกงเขียวหวานลอยมาเขาก็ยิ้มกว้างทันที คงไม่งอนเท่าไหร่หรอกมั้ง อย่างน้อยก็ยังทำอาหารให้กินตามที่ขอ

เขาเดินไปหาเธอที่มุมครัวเล็กๆของห้อง เห็นบุรฉัตรยืนอยู่หน้าเตากำลังผัดผักอยู่ เขาเลยเดินเข้าไปยืนมองเธอจากด้านหลังย่องเข้าไปหอมแก้มเธอ

บุรฉัตรสะดุ้ง

“คุณติณห์!”

เธอรู้ว่าเขามาแล้ว แต่ไม่คิดว่าเขาจะเดินมาหอมแก้ม พอได้ยินเสียงเขาเปิดประตู เธอก็มัวแต่นึกถึงภาพรอยยิ้มกว้างของเขาที่ส่งให้ผู้หญิงคนนั้น