โดนของ 20/2

ไม่กล้าแม้แต่จะส่งข้อความไปหา วันนี้วันศุกร์แล้วพรุ่งนี้วันเสาร์ ปกติติณห์จะกลับบ้านวันนี้เขาคงไม่มาหาเธอแน่ๆ

วันอาทิตย์เธอก็มีงานMCงานแรก ซึ่งจัดขึ้นที่ห้างเดอะมูน เธอเคยบอกติณห์ไว้แล้ว ไม่แน่ใจว่าต้องบอกอีกไหม

มันเจ็บเวลาที่ส่งข้อความหาเขาแล้วเขาเปิดอ่านแต่ไม่ตอบ ช่องแชทหนักขวามากมีแค่เธอคนเดียวที่คุย แต่เขาไม่ค่อยตอบกลับมา

แม้เขาจะไม่ตอบแต่เธอก็ตัดสินใจส่งข้อความไปหาเขา

Blue : คุณติณห์คะ จะมาหาบลูไหมคะ บลูคิดถึง

บุรฉัตรตัดสินใจส่งข้อความออกไป แต่ก็เงียบ ไม่มีการตอบรับ เขาไม่เปิดอ่าน เธอถอนหายใจอย่างท้อแท้ ครุ่นคิดว่าเธอทำอะไรผิด ทำไมติณห์ถึงเปลี่ยนไปแบบนี้

เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น บุรฉัตรรีบรับอย่างดีใจ แต่เสียงที่ดังมาตามสายกลับไม่ใช่คนที่เธอรอ

“บลูจ๋า ทำอะไรอยู่จ๊ะ”

คนที่พูดกับเธอแบบนี้มีคนเดียวคือเฮียมิกซ์

“เฮียเหรอคะ”

เธอทักทายเขากลับไป รู้สึกผิดหวังที่ไม่ใช่คนที่เธอรอ

“ทำไมทำเสียงแบบนั้นล่ะครับ ไม่สบายหรือเปล่า”

น้ำเสียงห่วงหาอาทรของเขาทำเอาบุรฉัตรแทบน้ำตาซึม ไม่ได้ซาบซึ้งใจ แต่อดคิดไปถึงใครอีกคนไม่ได้ คนที่อยากให้เขาถามเธอแบบนี้บ้าง แต่ก็ไม่รู้เขาหายไปไหน

“เปล่าค่ะเฮีย เฮียมีอะไรไหมคะ”

มิกซ์เงียบไปนิดนึงก่อนที่จะทวงสัญญามาตามสายว่า

“ใครนะ บอกว่าถ้าปิดเคสเพื่อนเฮียได้จะเลี้ยงข้าวเฮีย”

จริงด้วยเธอสัญญากับเขาไว้ และตอนที่ปิดมาได้ก็โทรไปขอบคุณเขาแล้ว จริงๆค่าคอมยังไม่ได้ แต่เธอมีเงินพอที่จะเลี้ยงเขาได้

เลี้ยงให้จบๆไปก็ดีเหมือนกัน

“เฮีย วันอาทิตย์บลูมีงานที่ห้างเดอะมูนไปเป็น MC เลิกงานราวสี่โมงเย็น เฮียสะดวกไหมคะ เจอกันที่ห้างเลยก็ได้ กินข้าวในห้างได้ไหมคะ”

เมื่อเธอพูดจบ น้ำเสียงดีใจก็ส่งมาตามสาย

“ได้สิบลูกินข้าวกับบลูกินที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ ขอให้เป็นบลูเถอะ”

ถ้าคำพูดนี้ออกมาจากปากของติณห์เธอคงมีความสุขมาก แต่มันกลับไม่ใช่

บุรฉัตรไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมกับคนที่เขารักเธอทำไมเธอถึงไม่รัก

กลับคิดถึงแต่คนที่เขาไม่ได้รักเธอเลยสักนิด

“ค่ะเฮียเอาไว้เจอกันนะคะ เราค่อยโทรหากันอีกที”

บุรฉัตรพยายามทำเสียงร่าเริง อย่างน้อยเฮียมิกซ์ก็มีบุญคุณ ค่าคอมที่ได้จากการขายประกันให้เพื่อนเฮียมิกซ์สูงเกือบสองแสนบาท ถ้าไม่ใช่เฮียมิกซ์แนะนำไม่รู้เธอจะขายได้แบบนี้ไหม

พอเถอะบลู เอาเวลามาคิดเรื่องหาเงินดีกว่า เลิกคิดเรื่องผู้ชายได้แล้ว

บุรฉัตรหยิบโทรศัพท์มาค้นหาประกาศขายบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากที่เดิมที่เคยอยู่ มีทั้งแบบบ้านเดี่ยวชั้นเดียวสองชั้น ทาวน์เฮาส์ และตึกแถว

สิ่งที่บุรฉัตรสนใจมากที่สุดคือตึกแถวในทำเลดีที่สามารถค้าขายได้ อย่างน้อยถ้าซื้อตึกคงพอเปิดเป็นหน้าร้านขายอะไรได้บ้าง

บุรฉัตรนั่งดูรูปไป จินตนาการไปว่าถ้าเธอซื้อเซอร์ไพร์สพ่อกับแม่ได้ พ่อกับแม่จะดีใจแค่ไหน

เมื่อคิดจินตนาการแบบนั้นก็รู้สึกปลื้มใจขึ้นมาทันที เอาวะคิดเรื่องผู้ชายแล้วมันเจ็บปวด คิดเรื่องหาเงินซื้อตึกให้พ่อกับแม่อยู่ดีกว่า

ราคาสูงเหมือนกันนะ ตั้งสี่ล้าน เฮ้อ สู้ๆนะอีบลู ต้องทำได้สิวะ

บุรฉัตรเซฟรูปตึกเก็บเอาไว้เป็นแรงบันดาลใจให้กับตัวเอง แล้ววางแผนเงียบๆว่าต้องเก็บเงินยังไงทำรายการเดินบัญชียังไงถึงจะมีเครดิตไปกู้ซื้อตึกได้ คำนวนเงินดาวน์เงินผ่อน

และรายได้ที่จะเข้ามา เธออยากมีชีวิตที่ดีขึ้น