ตอนที่ 5

ตอนเช้า ณ บ้านอัดสิลาเลิศ

06:30น.

ห้องนอนราม

ฮันนี่ เอริยา...

"เห้ย!!!อะไรว่ะเนี่ย นี่เธอตื่นๆๆเลย!"ใครเสียงดังแต่เช้าล่ะเนี่ยแต่ เอ๋?ทำไมเสียงเป็นเสียงผู้ชายนะแต่ไม่ใช่หรอกหมอนข้างมากกว่ามั้ง สงสัยหูฉันจะแว่ว

"เงียบๆหน่อยได้ไหมคะ คนจะนอน!"ฉันเอ่ยขึ้นพลางโอบกอดหมอนแขน หมอนข้างหนิพูดได้ด้วย ฉันเลยจูบหมอนข้างไปที่หนึ่ง ว่าแต่ทำไมลักษณะมันคล้ายๆคุ้นๆเหมือนริมฝีปากของมนุษย์เลยล่ะ? เห้ย!!!จริงสิเมื่อคืนฉันมาขอนอนกับพี่รามนี้ โอ้ย!เรื่องสำคัญขนาดนี้ฉันลืมได้ยังไงกัน!!

"ออกไปจากห้องฉันได้แหละ!" เสียงเรียบเฉยของพี่รามเอ่ยขึ้นใกล้ๆหูฉัน เขาออกแรงดันร่างของฉันให้ออกไปจากตัวเขา ไม่ต้องสงสัยหรอกค่ะว่าพี่รามมานอนบนเตียงเดียวกับฉันได้ยังไง เอาเป็นว่าฉันจะเล่าให้ฟังคืองี้นะเมื่อคืนน่ะพี่รามเขาจะไปนอนตรงหน้าโทรทัศน์ตรงนั้นมีโซฟาตัวใหญ่อยู่แต่ฉันบอกเขาว่าถ้าพี่ไปนอนตรงนั้นฉันจะแก้ผ้านอนโชว์เขาเลยอ่ะ เขาเลยจำใจต้องมานอนบนเตียงกับฉัน พี่รามเอาทั้งหมอนข้างผ้านวมมา คั่นตรงกลางระหว่างฉันกับเขา ฉันรอจนกว่าพี่รามหลับพอพี่รามหลับ ฉันก็รีบเอาผ้านวมกับหมอนข้างออกทันทีและรีบไปนอนกอดเขา พี่รามกอดตอบฉันเขาทั้งกอดทั้งหอมทั้งจูบตอนแรกฉันนึกว่าเขาตื่นที่ไหนได้ล่ะเขาละเมอจร้าเล่นซะฉันเคลิ้มตามเลยฮ่าๆๆ

"ก็ได้ๆๆๆค่ะ"ว่าแต่พี่รามไม่ใส่เสื้อนอนเหรอไม่หนิตอนเขานอนฉันยังเห็นเขาใส่อยู่เลยนะว่าแต่ถอดไปตอนไหนเนี่ยที่คอของพี่รามเขาใส่สร้อยด้วยเหรอ สร้อยเส้นนั้นมีแหวนคล้องอยู่สองวงว่าแต่แหวนอะไรกันฉันไม่เคยเห็นเลย พี่รามคงยังไม่มีแฟนใช่ไหมคะ?

"แต่ก่อนที่ฮันนี่จะไป ขอยืมโทรศัพท์พี่รามหน่อยได้ไหมคะ"พี่รามเหลือบมองฉันด้วยหางตาย้ำนะคะว่าแค่หางตา!เย็นชาเยือกเย็นจริงๆ

"ก็ได้ค่ะ ถ้าพี่ไม่ให้ ฮันนี่ก็ไม่ไป"ฉันไม่พูดเปล่าล้มตัวลงนอนบนเตียงเขาตามเดิมทันที

พรึบ

แหม่เหมือนเต็มใจ ถ้าไม่ติดว่ารักมากไม่ตามตื้อขนาดนี้หรอกนะคะผู้ชายอะไรหยิ่งๆๆๆพี่รามโยนโทรศัพท์ของเขามาตรงหน้าฉัน ฉันรีบหยิบโทรศัพท์เขาโทรเข้าหาโทรศัพท์ฉันทันทีก่อนจะเมมเบอร์ของฉันในเครื่องพี่รามว่า "My girl "ส่วนของฉัน ฉันจะเมมว่า"My Boy"

"ขอบคุณนะคะพี่ราม"ฉันส่งโทรศัพท์คืนให้พี่ราม พร้อมกับโน้มคอเขาให้ลงมาก่อนที่ฉันจะประกบปากจูบพี่รามอย่างดูดดื่มเขาไม่ได้จูบตอบฉัน ฉันเลยตัดสินใจดันพี่รามออกเขาไม่ได้มีสีหน้าอะไรนอกจากเพียงทำหน้าเรียบๆๆนิ่งๆสไตล์เขา

"ฮันนี่ไปก่อนนะคะพี่ราม บ๊ายย"ฉันยกมือบ๊ายบายพี่รามก่อนจะรีบเดินออกมาจากห้องเขาและรีบเดินไปตรงประตูเชื่อมบ้านฉันกับบ้านเขาทันที ดีนะพี่เฮลยังไม่กลับมาอ่ะ ไม่งั้นฉันตายแน่

วันต่อมา(ณ บ้านรัตนบูรภาพิทักษ์)

"พี่เฮลคะ"เมื่อฉันเดินลงบันไดมาก็เห็นพี่ชายสุดที่รักกำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ในมือของเขาถือสมาร์ตโฟนเครื่องหรูอยู่สงสัยจะดูหุ้นอยู่แน่เลยทำหน้าเครียดเชียวพี่ชายฉัน เมื่อพี่เฮลได้ยินเสียงฉันเรียกก็รีบวางโทรศัพท์ทันทีก่อนจะมองมาที่ฉัน

"คร๊าบ ฮันนี่"ฉันเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างๆพี่เฮล

"ฮันนี่อยากไปเที่ยวทะเลนะคะ 10ปีแล้วที่ไม่ได้ไป อาทิตย์หน้าฮันนี่ก็ต้องเข้าบริษัทแล้ว"มันจะถึงกำหนดวันที่ฉันขอแด๊ดพักผ่อนแล้วหนิมันจะหมดแล้ว

"อยากไปมากเลยหรอครับ"พี่เฮลเอามือมาลูบหัวฉันด้วยความเอ็นดูฝามือของพี่เฮสยังคบอบอุ่นเสมอ

"นะคะนะนะๆๆๆคะๆๆ"ถ้าพี่เฮลไม่ไปแผนที่ฉันวางไว้ก็พังหมดน่ะสิโอ้ย เพื่อพี่รามฮันนี่จะอ้อนพี่เฮลสุดๆๆ

"อ่ะๆๆๆไปก็ไป ไปวันไหนล่ะ"เย้ พี่เฮลน่ะแพ้ลูกอ้อนฉันตลอด

"วันมะรืนค่ะ"