ตอนที่ 8

"พี่ราม"ฉันเรียกพี่รามขณะที่เขากำลังจะเดินผ่านหน้าฉันไปเขาเหลือบหางตามามองฉันแวบหนึ่งแล้วเดินผ่านหน้าฉันไปเลยฉันมองตามพี่รามไป เขาเดินเข้าไปนั้งข้างหลังสุดเบาะข้างหลังมีอยู่สี่ที่นั่งพี่รามนั่งข้างริมกระจกฝั่งคนขับ

"ไปเถอะแก"เสียงอลิซทำให้ฉันเลิกมองพี่ราม มันบีบมือฉันเหมือนจะให้กำลังใจแล้วมันก็ยิ้มให้ฉัน มันจูงมือฉันมานั่งหลังคนขับฉันนั่งข้างกระจกฝั่งคนขับตามด้วยอลิซ

"ไปเว้ยสัสน็อตรอไรรีบๆๆๆบิกีนี่ๆๆๆๆ"เสียงพี่พอร์ชเรียกพี่น็อต พี่น็อตรีบยกกระเป๋าของเขากับสาวๆของเขาไปใส่หลังรถแล้วกลับมาจูงมือสาวๆของเขาทั้งสองคนขึ้นมาบนรถเขาเลือกที่นั้งหลังสุดใกล้ๆพี่รามเพราะที่นั่งข้างหน้าข้างหลังฉันเหลือเป็นคู่จึงไม่พอพี่น็อตกับสาวๆทั้งสองของเขานั่ง พี่พอร์ชจูงมือสาวๆของเขาไปนั่งหน้าพี่รามแล้วตามด้วยคู่ของพี่รันเวย์พี่รันเวย์นั่งข้างหลังฉันเขายิ้มให้ฉันฉันจึงยิ้มตอบเขาฉันฉันรู้สึกเหมือนมีคนมองมาจากข้างหลังรถตรงแถวพี่รามนั่งฉันจึงหันไปก็พบพี่รามกำลังมองมาแต่ฉันไม่รู้ว่าเขามองอยู่หรือไม่ได้มองเพราะเขาใส่แว่นกันแดดสีดำ พี่เฮลเดินมาปิดประตูให้ก่อนที่เขาจะไปนั่งข้างหน้ากับคนขับรถตอนนี้บนรถจะเหลือเเค่ที่นั้งริมกระจกฝั่งคนนั่ง2ที่ว่าง คุณลุงคนขับรถเมื่อยกกระเป๋าของพวกเราเสร็จแล้วเขาก็มานั่งที่คนขับพร้อมออกรถทันที

"ไปได้เลยครับลุง"เสียงพี่เฮลบอกคนขับรถตู้

"ครับคุณเฮล"คุณลุงคนขับรถตู้พยักหน้ารับรู้แล้วเคลื่อนรถออกไปจากบ้านรัตนบูรภาพิทักษ์มุ่งหน้าสู่ทะเลแสนงามทันที

"ไอ้รามไหนๆๆมึงก็ไม่มีคนข้างๆกายมึงแล้วเผอิญว่ากูเอาสาวมาเผื่อไอ้เฮลแต่มันไม่เอางั้นกูให้มึงคนหนึ่ง"พอรถขับเคลื่อนมาได้สักพักฉันก็ได้ยินเสียงพี่น็อตพูดกับพี่ราม ไม่ได้นะพี่น็อต ฮันนี่หวงพี่รามพี่รามคะอย่าเอานนะ อลิซมันคงจะได้ยินพี่น็อตพูดกับพี่รามมันจึงหันมามองหน้าฉันแล้วตบไหล่ฉันเบาๆเพื่อให้กำลัง คงมีแต่อลิซที่รู้ทุกเรื่องในชีวิตของฉัน

"กูโอเคๆ"ฉันตอบอลิซพลางยิ้มใหมันดูว่าฉันไม่เป็นอะไร อลิซมันก็พยักหน้าเข้าใจและยิ้มตอบฉันมา

"กูไม่ชอบผู้หญิงสำส่อน"เสียงพี่รามหนิเขาบอกพี่น็อตเหรอ น้ำเสียงเรียบเฉยไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรของพี่ราม

"สัสราม!!แรงชิบ"เสียงพี่น็อตพูดขึ้น

"ไม่เอาก็บอกดีๆดิว่ะทำไมต้องไปว่าเขาด้วย"พี่น็อตบอกพี่รามพี่รามไม่ได้ตอบอะไรพี่น็อต

"ห่ารามแรงเสมอต้นเสมอปลายจริงๆแม่ง"พี่พอร์ชเสริมต่อ