บทที่ 2

บทที่ 2

แม้จะถูกไล่กลับทุกวัน แต่เหลียนหรูเซียนก็ไม่ยอมแพ้ยังไปที่จวนของเขาทุกวันเหมือนเช่นที่ผ่านมา หากอยากได้หัวใจของเขามาครองนางจะย่อท้อเพียงเพราะเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร

เมื่อมาถึงจวนตระกูลเวยก็พบว่ามีรถม้ามาจอดอยู่ที่หน้าประตูจวน หญิงสาวก็ได้แต่สงสัย เพราะจวนนี้คนที่จะมาได้ก็เพียงแค่คนที่สนิทเท่านั้น และหลายปีที่ผ่านมานางก็แทบไม่เห็นผู้ใดมาเยือนที่จวนนี้เลย

“ผู้ใดมาหรือ” และก็เป็นเช่นทุกครั้งที่นางมา ไฉ่หงจะออกมาต้อนรับเสมอ นางจึงได้โอกาสถามถึงคนที่มาจวนในวันนี้

“เป็นคุณหนูรองเย่จือม่านเจ้าค่ะ” คุณหนูผู้นี้เคยสนิทสนมกับเจ้านายของนาง แต่ไม่กี่ปีก่อนต้องเดินทางกลับบ้านเดิมจึงหายหน้าหายตาไปเลย

“ที่แท้ก็เป็นนางนี่เอง” เย่จือม่านผู้นี้หายหน้าหายตาไปนาน ไม่คิดว่าจะกลับมาอีก ก่อนที่อีกฝ่ายจะออกจากเมืองหลวงก็เคยปะทะฝีปากกันอยู่หลายครั้ง

แม้เย่จือม่านจะไม่ได้แสดงออกชัดเจนว่าชอบเวยซานเซิน แต่สตรีเหมือนกันย่อมมองออก อีกฝ่ายใช้ความสนิทสนมที่มีตั้งแต่เด็กเป็นเครื่องมือเข้าหาเขา และดูเหมือนเขาก็เอ็นดูอีกฝ่ายไม่น้อยเลยทีเดียว

“คุณหนูเหลียนจะไปที่ห้องทำงานของนายท่านเลยหรือไม่เจ้าคะ” ไฉ่หงรู้ถึงความหนักใจของสตรีตรงหน้าดี เพราะนางก็ดูออกว่าอีกฝ่ายมีใจให้เจ้านายของนาง แต่ถ้าถามว่านางอยากได้ผู้ใดมาเป็นนายหญิงของจวน แน่นอนว่าต้องเป็นคุณหนูเหลียนหรูเซียนเท่านั้น

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวข้าไปเอง เจ้าก็ดูแลความเรียบร้อยของจวนไปเถิด” ไฉ่หงถือว่าเป็นคนที่มีไหวพริบเรียนรู้ได้เร็ว อีกไม่นานต้องสามารถจัดการเรื่องในเรือนได้อย่างแน่นอน

เหลียนหรูเซียนเดินไปที่ห้องทำงานของเวยซานเซินด้วยหัวใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ มิใช่ว่าที่ไม่ยอมเปิดใจให้นางเป็นเพราะรอเย่จือม่านกลับมาหรอกนะ หญิงสาวได้แต่คิดไปต่าง ๆ นานา

ตอนนี้นางยังเอาชนะใจของเวยซานเซินไม่ได้ ทั้งยังมีเย่จือม่านมาเป็นมามารผจญอีก ไม่รู้เลยว่าจากนี้ชีวิตของนางจะวุ่นวายมากเพียงใด แค่หาทางเอาชนะใจเวยซานเซินก็เหนื่อยมากแล้ว นี่ยังต้องมาสู้รบกับเย่จือม่านอีก แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

“พี่เซินไว้เราออกไปกินข้าวด้านนอกด้วยกันนะเจ้าคะ”

“ได้สิ อยากกินอันใดเจ้าเลือกเลย เดี๋ยวพี่จะเป็นคนเลี้ยงเอง”

“ดีเจ้าค่ะ ม่านเอ๋อร์จะกินจนพี่เซินเลี้ยงไม่ไหวเลย”

เหลียนหรูเซียนมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบ เวยซานเซินมองเย่จือม่านด้วยสายตาที่อบอุ่น ต่างจากนางที่เขามักจะมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา

แต่อย่างไรนางก็ไม่ยอมแพ้หรอก จนกว่าเขาจะพูดกับนางด้วยตนเองว่ามีสตรีในดวงใจแล้ว นั่นก็เท่ากับว่าตอนนี้นางยังมีความหวัง

“จะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ ให้เซียนเอ๋อร์ไปด้วยได้หรือไม่” คนที่เดินเข้ามาใหม่พยายามทำตัวร่าเริง ทั้งที่ในใจตอนนี้อยากจะแยกทั้งสองคนออกจากกันเสียเดี๋ยวนี้

ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาไม่เคยชวนนางออกไปเที่ยว หรือออกไปกินข้าวด้วยกันเลยสักครั้ง แต่ก็ไม่ได้น่าแปลกใจอันใด เพราะจริง ๆ แล้วเขาก็ไม่ได้ชอบนางแล้วจะมาทำดีกับนางได้อย่างไร

“คุณหนูเหลียนไม่ได้พบกันเสียนาน สบายดีหรือไม่” เย่จือม่านทักทายคนที่เข้ามาใหม่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ไม่คิดว่าจะได้เจอเหลียนหรูเซียนได้เร็วเพียงนี้

“ข้าสบายดี คุณหนูรองเย่เล่าเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่” แม้ไม่ได้อยากจะสนทนาด้วยสักเท่าใดแต่ก็ยังตอบด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม อย่างไรนางก็ต้องดูดีในสายตาของเขา

“ข้าสบายดีเจ้าค่ะ” เย่จือม่านยิ้มน้อย ๆ “ว่าแต่คุณหนูเหลียนมีธุระอันใดหรือจึงได้มาที่นี่”

“แล้วคุณหนูรองเย่มีธุระอันใดจึงได้มาที่นี่” เหลียนหรูเซียนไม่ได้ตอบคำถามของอีกฝ่ายแต่เลือกจะถามกลับ นางมาที่นี่ทุกวันจำเป็นต้องมีธุระด้วยหรือจึงจะสามารถมาที่นี่ได้

“ข้าเพิ่งกลับมาเมื่อหลวง จึงมาเยี่ยมพี่เซิน”

สตรีสองนางต่างก็ใส่หน้ากากเข้าหากัน ซึ่งในใจทั้งสองรู้ดีว่าความจริงนั่นเป็นอย่างไร ก่อนเย่จือม่านออกนอกเมืองก็มีเรื่องทะเลาะกันอยู่ตลอด แต่มาบัดนี้กลับมานั่งยิ้มให้กันราวกับไม่มีเรื่องผิดใจกัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเสแสร้งใส่กันเพียงใด

เวยซานเซินมองทั้งสองด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขาพอจะมองเห็นเค้าลางความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า

“ว่าแต่เมื่อครู่จะพากันออกไปที่ใดหรือเจ้าคะ” เหลียนหรูเซียนยังคงไม่ยอมแพ้ นางจะไม่ยอมเปิดโอกาสให้สองคนนี้ใกล้ชิดกันเด็ดขาด

“พวกเราสองคนไม่ได้พบหน้ากันนาน จึงจะออกไปกินอาหารพูดคุยลำลึกความหลังเสียหน่อย” ดูจากท่าทางของทั้งสองแล้วหลายปีที่ผ่านมานี้เหลียนหรูเซียนก็คงจะอยู่อย่างไร้ประโยชน์เสียแล้ว

“ให้ข้าไปด้วยได้หรือไม่” เหลียนหรูเซียนเอ่ยปากขออย่างหน้า