บทที่ 4

บทที่ 4

เหลียนหรูเซียนนั่งเงียบอยู่บนรถม้า ตอนนี้รู้สึกทำตัวไม่ถูกยามที่จะต้องไปจวนตระกูลเวย ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเมื่อต้องไปเจอหน้าชายในดวงใจอีกแล้ว มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ทั้งดีใจ น้อยใจ ใจหนึ่งก็อยากเจอหน้าของเขา อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากเจอ ความรู้สึกมันสะสมปนเปกันไปหมด

“คุณหนูถึงแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นว่ารถม้าจอดนานแล้วเจ้านายยังไม่ยอมขยับตัว ซูซูจึงได้เรียกผู้เป็นเจ้านาย

“อืม” หญิงสาวที่ถูกเรียกก็สติกลับคืนมาหลังจากเหม่อลอยอยู่นาน นางทำใจอยู่นานจึงได้เดินเข้าไปในจวนตระกูลเวย

ส่วนซูซูก็มองตามเจ้านายไปด้วยความเป็นห่วง นางไม่ได้เข้าไปในจวนด้วยเพราะเจ้าของจวนไม่ชอบความวุ่นวาย เจ้านายของนางจึงไม่ได้ให้นางเข้าไปด้านในด้วย

เมื่อมาถึงห้องทำงานของเวยซานเซินก็เห็นว่าในห้องมีเพียงเย่จือม่านคนเดียว ส่วนเจ้าของห้องนั้นไม่รู้ว่าไปที่ใด แม้จะอยากหันหลังเดินออกไปเสียตอนนี้แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะเย่จือม่านหันมามองทางที่นางยืนอยู่พอดี

“คุณหนูเหลียนไม่มาเสียหลายวัน” เย่จือม่านยิ้มอย่างท้าทาย เพราะวันที่อีกฝ่ายเดินหนีออกไปเงียบ ๆ นางได้เห็นสีหน้าที่เจ็บปวดนั้นพอดี และนั่นก็คงเป็นสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายหายหน้าไปหลายวัน

“แล้วคุณหนูรองเย่เล่า เหตุใดจึงมาที่นี่ทุกวันนัก” ในเมื่อเรื่องราวมาถึงตรงนี้แล้วก็คุยกันให้รู้เรื่องไปเสีย “ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามายุ่งเกี่ยวกับพี่ซานเซินอีก”

“ฮ่า ๆๆ เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาบอกไม่ให้ข้ายุ่งเกี่ยวกับพี่เซิน” เย่จือม่านหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เป็นแค่น้องสาวของสหายมีสิทธิ์อันใดหรือ “ระหว่างเจ้ากับข้าดูเหมือนว่าข้าจะมีสิทธิ์พูดคำนั้นมากกว่าเจ้านะ”

“เจ้าก็แค่น้องสาวที่เติบโตมาด้วยกัน เอาไว้ให้ได้เป็นมากกว่านั้นค่อยมาบอกว่าข้ามีสิทธิ์หรือไม่มีสิทธิ์” เหลียนหรูเซียนตั้งใจจะเดินออกจากห้องไป เพราะเหนื่อยที่จะถกเถียงแล้ว พูดกันไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะคนตัดสินทุกอย่างไม่ใช่พวกนางทั้งสอง

แต่คนที่อยู่ในห้องไม่ยอมพยายามยั่วยุให้อีกฝ่ายโมโห นางต้องทำให้เวยซานเซินเห็นท่าแท้ของสตรีร้ายกาจผู้นี้ให้ได้

“แล้วเจ้าเล่าอยู่ข้างกายพี่เซินมานานเพียงนี้เหตุใดเขาจึงไม่คิดสนใจเจ้าเลยสักนิด เจ้านี่น่าสงสารยิ่งนัก ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรพี่เซินก็ไม่แม้แต่จะปรายตามองเจ้า” เย่จือม่านเดินไปหาคนที่ยืนนิ่งอย่างช้า ๆ “ต่อให้เจ้าพยายามอีกสิบปี เจ้าก็ไม่มีทางได้หัวใจของพี่เซินไปครอบครอง”

เหลียนหรูเซียนหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อระงับโทสะที่พวยพุ่งในใจ ทุกอย่างที่เย่จือม่านพูดมานั้นล้วนเป็นจริงทุกประการ

“แล้วผู้ใดที่จะได้ใจพี่ซานเซิน เจ้าหรือ?” หญิงสาวหันไปมองคนที่พูดเมื่อครู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง จะบอกว่าตนเองเหมาะสมที่จะได้ใจของเขาไปครอบครองหรือ