ตอนที่ 4 ขึ้นเขาทำภารกิจ

ซินหยานนางเล่าเรื่องระหว่างที่นางได้หมดสติไปแล้วได้ไปเห็นโลกใบใหม่ที่ไม่เหมือนในตอนนี้ ข้าวของเครื่องใช้ บ้านเรือนความแตกต่างระหว่างสองพื้นที่ แม้แต่เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย

สิ่งที่นางได้ติดตัวมาก็ไม่รู้ว่าคือสิ่งใด แต่หากนางทำตามภารกิจได้ นางจะสามารถเลือกสิ่งของจากระบบกำหนดให้ได้หนึ่งอย่าง

ทั้งสามเมื่อฟังจบต่างก็มีสีหน้าที่ไม่อยากเชื่อ แต่ไม่เชื่อก็คงไม่ได้ เพราะเห็นอยู่ว่ามีสิ่งของปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขาจริง

"อันตรายหรือไม่" จางเทียนเอ่ยถามอย่างกังวล

เรื่องที่วิญญาณของบุตรสาวออกจากร่างจนไปพบเจอเรื่องน่าตกใจ เขาก็หวาดกลัวที่ไม่สามารถช่วยเหลือได้แล้ว แต่หากสิ่งที่นางต้องทำหลังจากนี้เสี่ยงอันตรายเขาก็ไม่อยากให้บุตรสาวได้ทำ แม้มันจะทำให้ความเป็นอยู่ของพวกเขาดีขึ้นก็ตาม

"คงไม่เจ้าค่ะ อย่างที่พวกท่านเห็นสิ่งแรกที่ข้าทำก็คือทำความรู้จักกับผู้ใดก็ได้สามคน" ซินหยานยักไหล่อย่างไม่กังวล

เรื่องในภพก่อนนางเสี่ยงอันตรายมากเพียงใดแทบไม่ได้กับสิ่งเหล่านี้สักนิด ในยามนี้นางจะหวาดกลัวสิ่งใดอีก แม้ความตายนางก็ประสบมาแล้ว

"เช่นนั้น หากมีสิ่งใดที่อันตรายไม่ทำได้หรือไม่" ชุยเหมยเอ่ยถามอย่างกังวล

"ก็คงได้เจ้าค่ะ แต่ก็ไม่ได้รับสิ่งของเท่านั้น"

เมื่อทั้งหมดทำความเข้าใจเรื่องต่างๆ แล้วก็ลงมือกินอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว จางเหลี่ยงนำข้าวสิบชั่งเข้าไปเก็บในห้องของมารดา เพราะกลัวว่าหากบ้านของท่านลุงมาพบจะนำไปเสียหมด

"ภารกิจที่สองท่านจะทำเลยหรือไม่ขอรับ" เชาชื่อเอ่ยถามขึ้นมา

"ไหนลองว่ามา" ซินหยานที่อยู่เฉยๆ ไม่รู้จะทำอันใดก็ถามขึ้นอย่างสนใจ

"ขึ้นเขา หาผลไม้ป่า แลกกับ โสมห้าสิบปี หรือยารักษาอาการบาดเจ็บของบิดา" ซินหยานยืดตัวขึ้นอย่างสนใจ

"ได้ข้าจะทำ"

"ท่านพี่ ขึ้นเขากันเจ้าค่ะ" ซินหยานเดินไปนอกเรือนเพื่อชวนจางเหลี่ยงขึ้นเขาทันที

"เจ้ายังไม่หายดี ไว้วันอื่นดีหรือไม่" จางเหลี่ยงที่กำลังจัดการแปลงผักในเรือนก็เอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"ข้าไม่เป็นอันใดแล้วเจ้าค่ะ" ซินหยานนั่งลงข้างๆ พี่ชาย

"ท่านมิอยากให้ท่านพ่อหายดีหรือ" ซินหยานกระซิบบอกจางเหลี่ยง

"เจ้าได้งานใหม่มาหรือ" เขาเบิกตากว้างจ้องมองซินหยานอย่างตกใจ

"เจ้าค่ะ" ซินหยานพยักหน้า

"แล้วขึ้นเขาไปทำสิ่งใด"

"หาผลไม้ป่า"

"ง่ายเพียงนี้" จางเหลี่ยงเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ

"ท่านจะไปหรือไม่ เช่นนั้นข้าจะไปคนเดียว" ซินหยานลุกขึ้นเพื่อเดินไปหาตะกร้าใส่ของ