ตอนที่ 6 นั่นเสือนะลูก

วันต่อมาฟ้ายังไม่สว่างสามคนพ่อลูกก็เตรียมตัวขึ้นเขา โดยมีชุยเหมยเตรียมเสบียงอาหารไว้ให้อย่างเต็มที่ เพราะของที่ซินหยานนำออกมาอย่างเนื้อสดอยู่ได้ไม่นาน

เมื่อคืนก่อนที่จะแยกย้ายซินหยานบอกเรื่องที่นางได้แผนที่หาของป่ามาจากเชาชื่อแล้ว ทั้งสามจึงตัดสินใจจะขึ้นเขาเพื่อไปขุดสมุนไพรไปขายในเมือง

เช่นนี้ซินหยานนางก็จะได้ทั้งเงินและทำภารกิจสำเร็จอีกด้วย ตอนที่สามพ่อลูกออกจากเรือนชาวบ้านยังไม่ออกมาทำงานกันเลย พวกเขาจึงไม่ต้องคอยตอบคำถามผู้ใด

อีกอย่างเรื่องที่จางเทียนหายดีแล้ว พวกเขาก็ยังไม่อยากให้ผู้ใดได้รู้อีกด้วย ทั้งสามอาศัยแสงของดวงจันทร์เดินไปที่ภูเขา เมื่อเขาไปในป่าซินหยานก็เปลี่ยนมาเดินนำทาง

ทั้งสามเดินมาจนตะวันขึ้นกลางหัวก็ยังไม่ถึงที่ที่ซินหยานบอกว่ามีโสม แต่ทั้งสามกลับพบเสือแทนเสียก่อน

จางเทียนรีบยกธนูในมือขึ้นเล็งโดยเขาดันตัวบุตรทั้งสองไปไว้ด้านหลังแทน จางเหลี่ยงในยามนี้ก็กอดน้องสาวไว้แน่น แม้ตัวเขาจะกลัวจนตัวสั่นเทาก็ยังเป็นห่วงน้องสาวมากกว่าตัวเอง

ซินหยานมองทุกการกระทำของบิดาแล้วพี่ชายดวงตาก็แดงขึ้นมาอีกครั้ง เพราะในเป็นครั้งแรกที่นางได้รับการปกป้องจากใครสักคน

"ท่านพ่อส่งธนูมาให้ข้าเถิดเจ้าค่ะ" ซินหยานเมื่อปรับอารมณ์ได้แล้วนางที่เห็นมือของบิดาสั่นด้วยความหวาดกลัวก็รีบขอธนูมาถือไว้เอง

"ไม่ได้ หยานเออร์นั่นเสือนะลูก" จางเทียนเอ่ยขึ้นโดยที่สายตาของเขายังจ้องเสือที่กำลังเดินเข้ามาหาทั้งสามอย่างช้าๆ

"เชื่อลูกเถิดเจ้าค่ะ" ซินหยานเอื้อมมือไปแย่งธนูและลูกธนูของบิดามา

ซินหยานยกธนูขึ้นเล็งไปที่กึ่งกลางหน้าผากของเสือ นางไม่รอให้เสือกระโจนเข้ามาหาพวกตนเพราะกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับบิดาและพี่ชายได้ เสียงลูกธนูแหวกอากาศพุ่งเข้ากึ่งกลางหน้าผากของเสือเข้าเป้า

ซินหยานไม่รอดูว่าเสือจะตายหรือไม่นางหยิบลูกธนูขึ้นพาดอีกดอกแล้วปล่อยออกไปทันที ลูกธนูทั้งสองลูกปักอยู่กลางหัวอันใหญ่โตของเสือ มันล้มลงสิ้นใจทันที

จางเหลี่ยงล้มไปนั่งกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง จางเทียนก็ไม่ต่างกัน เขาที่เคยเข้าป่าหลังจากงานไม้ไม่มีแล้วอยู่บ่อยครั้งแต่ก็ไม่เคยพบเสือเลยสักครั้ง แต่ที่ไม่อาจวิ่งหนีได้เพราะเป็นห่วงบุตรทั้งสอง

ซินหยานเดินเข้าไปใช้เท้าเขี่ยที่เสือเพื่อดูว่ามันตายสนิทหรือยัง จางเทียนกับจางเหลี่ยงเบิกตากว้างกับความใจกล้าของซินหยาน หากทั้งคู่รับรู้ว่าซินหยานทำเรื่องอันใดไว้บ้างคงได้เป็นลมพับไปเลย