102 - ขี้หึง

พี่เลย์ยิ้มแป้นเมื่อคุณพ่อยอมเปิดไฟเขียวให้ เขาโอบกอดฉันพร้อมกับหอมแก้มต่อหน้าคุณพ่อ

“เบาๆ นั่นลูกสาวฉัน”

“ลูกสาวคุณพ่อแต่เมียผมนะครับ”

“ไอ้เลย์!!” คุณพ่อเรียกชื่อพี่เลย์เสียงดัง แถมยังมองด้วยสายตาดุดัน พี่เลย์จึงยอมปล่อยกอดออกแต่โดยดี

“งั้นเดี๋ยวผมขึ้นไปกอดบนห้องก็ได้ครับ”

“ตอนนี้หญ้าที่สนามหน้าบ้านเริ่มขึ้นสูงแล้ว ตาเลย์แกช่วยไปตัดให้ฉันหน่อยได้มั้ย ?”

“แต่คุณพ่อคะ หน้าที่นี้ก็มีคนทำอยู่แล้วทำไมถึงต้องให้พี่เลย์ไปทำด้วยล่ะคะ”

“พ่อจะใช้มันไม่ได้เลย ?”

“ได้ครับ ผมจะทำให้” พี่เลย์ตอบคุณพ่ออย่างมั่นใจ ก่อนจะหันมามองฉัน “เธอขึ้นห้องไปพักผ่อนก่อนนะ เดินทางมาเหนื่อยๆ”

“จะไหวหรอคะสนามหญ้าหน้าบ้านไม่ใช่เล็กๆ เลยนะ”

พี่เลย์ยื่นหน้ามากระซิบบอก “ทำกับเธอทั้งคืนฉันยังไหว แค่นี้จิบๆ”

“บะ บ้า” ฉันผลักพี่เลย์ออกพร้อมกับตีเขาแล้วยิ้มอย่างเขินอาย ก่อนจะมองยังคุณพ่อที่กำลังจ้องเราทั้งคู่ตาเขียวปั๊ดอยู่ ทำให้ฉันต้องรีบหุบยิ้ม

“ดะ เดี๋ยวไอริสขึ้นไปรอบนห้องนะคะ”

“ครับ ^_^”

ฉันแยกตัวกับพี่เลย์ขึ้นมาบนห้อง ดีที่ห้องนอนของฉันเปิดหน้าต่างออกมาก็เห็นสนามหญ้าเลย ฉันจึงเปิดหน้าต่างไว้ยืนรอเป็นกำลังใจให้พี่เลย์

ไม่นานนักพี่เลย์ก็เดินออกจากบ้านมาพร้อมกับกรรไกรตัดหญ้า ซึ่งฉันก็แปลกใจไม่น้อย ที่บ้านน่าจะมีเครื่องตัดหญ้าหนิ ทำไมพี่เลย์ถึงได้ถือกรรไกรออกมาแบบนั้น ถ้าตัดด้วยกรรไกรวันนี้ทั้งวันก็คงจะไม่เสร็จแน่ๆ

“พี่เลย์” ฉันตะโกนเรียกพี่เลย์เสียงดังแล้วโบกมือไปมาให้กำลังใจเขา ซึ่งพี่เลย์ก็หันมาแล้วยิ้มให้

ยืนมองพี่เลย์อยู่นาน แดดดก็เริ่มร้อนแล้วด้วยแต่พี่เลย์ยังตัดหญ้าได้ไม่ถึงครึ่งสนามเลยด้วยซ้ำ

เวลาผ่านไปประมาณสองชั่วโมง ฉันตัดสินใจเดินลงมาจากห้องเพื่อมาขอร้องคุณพ่อ

“คุณพ่อคะ”

“ทำไมไม่พักผ่อน”

“หนูอยากจะมาขอคุณพ่อ พี่เลย์ตัดหญ้ามาสองชั่วโมงแล้วนะคะ แถมพ่อยังให้เขาใช้แค่กรรไกรตัดหญ้า แบบนั้นทำทั้งวันก็คงไม่เสร็จ”

“พ่อจะใช้มันไม่ได้เลยหรือไง” คุณพ่อถามอย่างเหน็บแนม

“พี่เลย์เรียนจบมาเป็นผู้บริหารนะคะ แล้วตอนนี้เขาก็กำลังบริหารบริษัทของตัวเองอยู่ เขาไม่ใช่คนสวนนะคะคุณพ่อ”

“ลูกขึ้นไปพักผ่อนก่อนเถอะ” คุณพ่อพูดแบบนี้อีกแล้ว ทำเหมือนว่าไม่ได้ยินที่ฉันพูดเลยสักนิด

“ให้หนูพักผ่อนสบายตัวแต่พี่เลย์เขาต้องตากแดดทำงานอยู่แบบนั้น หนูไม่สบายใจหรอกนะคะ”

“……” คุณพ่อหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านสบายใจ

“หนูรู้ว่าคุณพ่อโกรธพี่เลย์ แต่หนูอยากให้คุณพ่อเปิดใจให้เขา เหมือนที่หนูเปิดใจ พี่เลย์สัญญากับหนูว่าเขาจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ที่ผ่านมาถ้าหนูไม่มั่นใจหนูก็คงไม่ให้อภัยเขาหรอกค่ะ”

“ไอริสมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ” เสียงทุ้มเข้มท้วงขึ้นมาในขณะที่ฉันกำลังยืนคุยกับคุณพ่ออยู่ เมื่อหันมองก็เห็นคุณจอแดนที่กำลังยืนยิ้มให้ฉัน

“คุณพ่อบอกให้มาที่นี่หรอคะ” ฉันถามคุณจอแดน ซึ่งคำตอบที่ได้คือการพยักหน้า

“พ่อมีเรื่องธุรกิจต้องคุยกับตาแดน” คุณพ่อรีบพูดขึ้นมาเหมือนกลัวว่าฉันจะคิดเป็นอื่น

แต่คงจะไม่ทันเพราะฉันได้คิดไปแล้วว่าคุณพ่อตั้งใจเรียกคุณจอแดนมาเพื่อหักหน้าพี่เลย์