ตอนที่ 23
23 - ไม่ใช่เรื่องที่ผิด
October 22, 2026
เช้าวันต่อมา
พอเฮียรู้ว่าฉันกับพี่เลย์ทำอะไรกัน เฮียก็เงียบไปตั้งแต่เมื่อวาน บอกเลยว่าฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเอามากๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกเฮียเมินขนาดนี้
วันนี้ฉันไม่มีเรียนอีกเช่นเคยเพราะอาจารย์ยกคลาสจึงว่าง
“ยังไงวันนี้ก็พาจอแดนไปดูบริษัทเราหน่อยแล้วกันนะ” คุณพ่อพูดขึ้นมาในขณะที่เรากำลังกินข้าวกันอยู่ ฉันมองเฮียเพราะอยากให้เฮียขัดอะไรบ้าง แต่ว่าเฮียเงียบ ฉันจึงก้มหน้าตอบ “…ค่ะ”
“ได้ยินแบบนี้พ่อก็โล่งใจ เมื่อวานจอแดนบอกไปรับลูกไม่ทันเพราะไอ้เลย์มันไปรับก่อน”
“…ค่ะ” ค่อนข้างงุนงงที่คุณจอแดนบอกไปแบบนั้น แต่ก็ดีแล้ว ดีกว่าเขาบอกไปตามความจริง
หลังจากที่กินข้าวเสร็จพ่อออกไปบริษัทก่อน ส่วนฉันจะให้คนขับรถพาไปทีหลัง
“เฮีย…” ฉันเรียกเฮียไว้เพราะเห็นว่าเฮียกำลังเดินออกไปจากบ้าน
เฮียคานส์หยุดเดินจากนั้นก็หันมามองฉัน “มีอะไร ?”
“ทำไมต้องเงียบขนาดนี้ด้วย อึก~ จะให้หนูทำยังไงเฮียถึงจะเป็นเหมือนเดิม” ฉันร้องไห้โฮออกมาอย่างอดกลั้น ด้วยความที่ตั้งแต่เล็กจนโตฉันก็มีแค่เฮีย เวลาที่ถูกเมินจึงทำให้ฉันเป็นทุกข์เอามากๆ
เฮียมองฉันที่ยืนร้องไห้อยู่ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นก็เดินมาใกล้ๆ แล้วดึงฉันไปกอดแน่น
“อายุเท่าไหร่แล้วร้องไห้เป็นเด็กไปได้”
“อึก กะ ก็เฮียเมินหนู”
“เฮียโกรธ โกรธที่ตัวเองเลือกไว้ใจคนผิด ถ้าเฮียไม่ดึงไอ้เลย์เข้ามาเกี่ยว เธอก็คง….”
“อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกได้ไหมคะ อึก~”
“ถ้าเฮียเห็นว่ามันควงผู้หญิงคนอื่นเมื่อไหร่ มันเจอดีแน่” เฮียผลักตัวฉันออกแล้วมองใบหน้าของฉันด้วยสายตาที่จริงจัง “ต่อไปนี้ทุกอย่างมันไม่ใช่แค่แผนแล้วนะ”
“หนูไม่อยากหมั้น….”
“แต่เธอเสียหาย และเฮียคงปล่อยผ่านไม่ได้”
“….ค่ะ”
“เดี๋ยวเฮียจะโทรบอกให้ไอ้เลย์ตามไปที่บริษัท”
“พี่เลย์อีกแล้วเหรอคะ…” ฉันไม่อยากให้เป็นพี่เลย์เลย ทำไมกัน ทำไมต้องเป็นเขาทุกครั้ง
“ต้องเป็นมัน” เฮียบอกก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเดินออกไปจากตัวบ้าน
#บริษัท
ฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานของคุณพ่อก็เห็นว่าคุณจอแดนนั่งรออยู่แล้ว แต่คุณพ่อไม่อยู่ด้วย
“รอนานไหมคะ” ฉันถามตามมารยาท คุณจอแดนยิ้มให้ฉันจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ไม่นานครับ จะพาผมเดินดูบริษัทตอนนี้เลยหรือเปล่าครับ”
“ค่ะ ตามมาสิคะ”
พูดจบฉันก็เดินนำหน้าคุณจอแดนออกมาจากห้องทำงานของคุณพ่อ อย่างที่บอกว่าฉันไม่ค่อยคุ้นชินกับบริษัทสักเท่าไหร่เพราะนานๆ จะมาครั้ง
ฉันพาเดินดูตรงจุดต่างๆ ของบริษัทแล้วพูดว่ามีแผนกอะไรบ้าง ซึ่งฉันก็บอกได้ไม่หมดหรอก อาศัยถามพี่พนักงานเอา
“คุณจอแดนอยากจะเดินดูตรงไหนอีกไหมคะ” ฉันหยุดเดินแล้วหันกลับมาถาม แต่คุณจอแดนเอาแต่มองหน้าฉันแล้วก็ยิ้ม ฉันจึงเรียกเขาอีกครั้ง “คุณจอแดนคะ”
ครั้งนี้คุณจอแดนเหมือนหลุดออกจากภวังค์ “ครับๆ”
“ไอริสถามว่าอยากจะเดินดูตรงไหนอีกไหมคะ”
“ไม่แล้วครับ ไอริสคงจะเหนื่อยแย่แล้วพาผมเดินซะทั่วบริษัทเลย”