31 - ไม่สบอารมณ์

ตอนนี้ฉันกำลังคิดหนักว่าเมื่อกี้ตัวเองทำอะไรลงไป ทำไมถึงได้เคลิบเคลิ้มไปกับคำพูดและการกระทำของพี่เลย์แบบนั้น บ้าจริง!!

“เธอคงไปเรียนไม่ทัน” พี่เลย์เดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง เขาเข้าไปอาบน้ำแถมยังเดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูเพียงชิ้นเดียว “เธอจะไม่อาบน้ำ ?”

“มะ ไม่ค่ะ”

“ลุกขึ้นไปอาบน้ำ”

“ไอริสบอกว่าไม่อาบไงคะ” ทั้งที่ปฏิเสธไปแล้ว แต่กลับถูกบังคับ ไม่ใช่แค่น้ำเสียง แต่สายตาของพี่เลย์ก็บังคับฉันอยู่เหมือนกัน

“ฉันไม่ชอบผู้หญิงสกปรก”

“ไอริสก็ไม่ได้อยากให้พี่เลย์มาชอบนี่คะ”

พอบอกไปแบบนั้นสายตาของพี่เลย์ก็มองฉันอย่างเอาผิดทันที “จะลุกขึ้นเดินเอง หรือจะให้ฉันอุ้ม ?”

ฉันถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินกระแทกเท้าเข้าไปในห้องนอนของพี่เลย์ แค่เขาคนเดียวที่จะได้เห็นกิริยาท่าทางแบบนี้ของฉัน

“เดินตามมาทำไมคะ” เมื่อเห็นว่าพี่เลย์เดินตามเข้ามาในห้องด้วยฉันจึงรีบท้วงขึ้นทันที

“ใส่เสื้อผ้า”

“ผ้าขนหนูอยู่ไหนคะ”

สิ้นสุดคำพูดของฉันพี่เลย์ก็ดึงเอาผ้าขนหนูที่พันเอวตัวเองอยู่ออก ซึ่งตัวเขาเองก็ยังไม่ได้สวมใส่อะไร ทำให้ฉันเบิกตากว้างแล้วรีบหันหน้าหนีทันที “ทำเหมือนไม่เคยเห็นไปได้”

“ไอริสไม่ได้หน้าด้านแบบพี่เลย์นะ”

“เธอชักจะปากเก่งกับฉันขึ้นทุกวันจริงๆ นะไอริส!!” น้ำเสียงของพี่เลย์ บ่งบอกว่าเขาไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่กับคำพูดของฉัน “รีบไปอาบน้ำซะ”

ฉันวางกระเป๋าสะพายลง ก่อนจะหลับตาแล้วควานมือไปคลำหาผ้าขนหนูที่พี่เลย์ยื่นให้ แต่จู่ๆ มือก็คลำไปโดนกับอะไรบางอย่าง ลักษณะของมันนุ่มนิ่มๆ มีขนาดพอดีมือ แต่พอฉันคลำไปมามันก็ขยายตัวใหญ่ขึ้น ทำให้ฉันค่อยๆ ลืมตามอง

“อร๊าย!!” ฉันรีบสะบัดมือออกแล้วถอยหลังรูดด้วยความตกใจ ทำให้ล้มลงไปบนเตียง

สิ่งที่ฉันจับๆ ลูบๆ คลำๆ เมื่อกี้ มันคือท่อนเอ็นของพี่เลย์ ฉันทำบ้าอะไรลงไป

“เธอปลุกมันขึ้นมาอีกครั้งเองนะไอริส” พี่เลย์เดินตรงมาหาฉันด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า

“อะ ไอริสไม่ได้ตั้งใจ ไอริสไม่รู้ว่าเป็น….” ฉันเบือนหน้าหนี ไม่อยากมองตรงนั้นของพี่เลย์เลย ขนาดใหญ่โตแบบนั้น ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเข้ามาในตัวของฉันได้

นะ นี่ฉันกำลังคิดบ้าอะไรอยู่!!

ฉันสะบัดความคิดบ้าๆ ของตัวเองออกไปจากหัว รู้ตัวอีกทีตอนนี้ก็ถูกพี่เลย์ขึ้นมาคร่อมร่างเอาไว้แล้ว

“อะ ไอริสเจ็บ ไม่อยากทำแล้ว”

“ตอนทำไม่เห็นเธอจะมีท่าทีบ่งบอกว่าเจ็บ ?” พี่เลย์จับปลายคางของฉันให้หันมาสบตากับตัวเอง

“มะ มันเพิ่งมาเจ็บนี่ไงคะ” ใบหน้าของฉันเห่อร้อนขึ้นมา เมื่อคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นกับเราสองคน ในตอนนี้มันกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งใช่ไหม

จู่ๆ พี่เลย์ก็ลุกขึ้นไปจากตัวของฉัน “ไว้ค่อยมาต่อกันวันหลังก็ได้ เพราะยังไงเธอก็ต้องอยู่กับฉันไปอีกนาน”

ฉันเม้มปากแน่น อีกนานอย่างนั้นเหรอ นั่นสิ! ฉันมองไม่ออกเลยว่าตัวเองจะหลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้ได้ยังไง

เวลาผ่านมาถึงวันที่ฉันกับพี่เลย์ต้องหมั้นกัน อย่างที่รู้ว่าทุกอย่างถูกเลื่อนให้เร็วขึ้น ในตอนนี้แขกเหรื่อเริ่มมางานกันแล้ว งานหมั้นถูกจัดขึ้นที่โรงแรมอย่างเรียบง่าย

แน่นอนว่าวันนี้คุณพ่อต้องมาด้วย และคุณจอแดนก็มาด้วยเหมือนกัน พอเห็นว่าคุณจอแดนมากับคุณพ่อ พี่เลย์ก็มีสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ฉันจำได้ว่าพี่เลย์เป็นคนเอ่ยปากชวนให้คุณจอแดนมางานหมั้นของตัวเองด้วย

ในตอนนี้อยู่ในขั้นตอนที่ฉันกับพี่เลย์ต้องสวมแหวนหมั้นให้กันและกัน ใบหน้าของฉันกับพี่เลย์ไม่ได้ยิ้มแย้มและก็ไม่ได้บึ้งตึง เราก็แค่ไม่รู้ว่าต้องทำหน้ายังไง ในขณะที่ทุกคนกำลังยิ้มอย่างมีความสุข