78 - น่าสมเพช

คุณจอแดนเขาไม่ได้ห้ามอะไร พอฉันบอกไปแบบนั้นเขาก็มีหน้าตาที่หนักใจ แต่ก็ยอมให้ฉันได้คุยกับพี่เลย์สองต่อสอง

หลังจากที่คุณจอแดนเดินกลับไปที่โต๊ะแล้ว ฉันก็เดินนำหน้าพี่เลย์ไปยังที่ที่ค่อนข้างลับตาคน เพราะไม่อยากให้ใครมาเห็นทั้งนั้น

“มีอะไรจะพูดกับฉันอย่างนั้นเหรอคะ” ฉันหยุดเดินแล้วถามพี่เลย์

“เธอน่าจะรู้ดีว่าฉันจะพูดเรื่องอะไร”

“ถ้าเป็นเรื่องนั้นฉันไม่อยากฟัง”

“แทนตัวเองกับฉันเหมือนเดิมได้ไหม”

ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ก่อนจะเบือนหน้าหนี เพื่อเป็นการแสดงว่าฉันเบื่อที่จะคุยกับเขามากขนาดไหน และการกระทำของฉันก็ทำให้สีหน้าของพี่เลย์สลดลงอย่างเห็นได้ชัด

“ฉันรู้ว่าเธอเบื่อคำๆ นี้ และไม่อยากได้ยินมันจากปากของฉัน แต่ฉันก็อยากจะพูด” พี่เลย์เว้นคำพูด เขาเอื้อมมือมาจับมือของฉัน แต่ฉันรีบสะบัดมือออกด้วยท่าทางรังเกียจ ทำให้พี่เลย์ก้มหน้าลงแล้วพูดออกมา “…ขอโทษ”

“แค่นี้ใช่ไหมคะที่อยากจะพูด” ฉันถามผู้ชายตรงหน้า

“ฉันไม่ได้ต้องการทำให้ลูกของเราต้อง….” พี่เลย์มองหน้าฉัน แววตาของเขากำลังเศร้า “ฉันไม่ได้ตั้งใจ”