บทที่ 1

“นางหญิงชั่ว! เม่ยเอ๋อร์เป็นน้องสาวเจ้า เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงลงมือสังหารนาง!”

เจียงซุ่ยฮวนลืมตาขึ้น มองชายหญิงแปลกหน้าตรงหน้าด้วยความงุนงง

นางเป็นแพทย์ระดับยอดฝีมือในยุคปัจจุบัน เชี่ยวชาญทั้งการแพทย์แผนจีน แผนตะวันตก และวิชายุทธ์โบราณ มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกด้วยฝีมือการรักษาอันล้ำเลิศ

แต่เมื่อตื่นขึ้นมา กลับพบว่าตนเองมาอยู่ในที่แปลกประหลาดแห่งนี้

ยังไม่ทันได้เข้าใจสถานการณ์ ความเจ็บปวดก็แล่นปราดไปที่หน้าอก

เจียงซุ่ยฮวนก้มมอง พบว่ามีกริชปักอยู่ที่อก โลหิตไหลรินไม่หยุด

เสียงเย็นชาของชายผู้นั้นดังขึ้น “ตอนแรกเจ้าแต่งงานกับข้าแทนเม่ยเอ๋อร์ ข้าก็ละเว้นชีวิตเจ้าแล้ว วันนี้เจ้ายังจะฆ่าเม่ยเอ๋อร์อีก ข้าจะยอมเจ้าได้อย่างไร!”

ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาในสมอง

นางข้ามภพมาเป็นองค์หญิงผู้เป็นภรรยาเอกแห่งวังหนานหมิง

ร่างเดิมคือธิดาแท้ ๆ ของจวนอ๋อง นางถูกสับเปลี่ยนตัวตั้งแต่แรกเกิด กว่าจวนอ๋องจะตามหาจนพบและได้แต่งงานกับองค์ชายฉู่เจวี๋ย ก็ระหกระเหินอยู่ภายนอกหลายปี

น้องสาวที่องค์ชายกล่าวถึง คือธิดาตัวปลอมในจวน

แม้ไม่ใช่บุตรีแท้ ๆ แต่ท่านอ๋องและฮูหยินเสียดายนาง จึงรับไว้เป็นบุตรีบุญธรรม

แต่น้องสาวผู้นี้มิใช่คนธรรมดา

นางเข้าวังมาเป็นอนุภรรยา

เมื่อครู่ ร่างเดิมเดินผ่านสวนหลัง เห็นเจียงเม่ยเอ๋อร์ถือกริชจะฆ่าตัวตายพอดี

นางรีบวิ่งเข้าไปช่วย ใครจะรู้ว่าระหว่างที่ทั้งสองกำลังแย่งชิงกัน ฉู่เจวี๋ยก็ปรากฏตัวขึ้น แย่งกริชมาปักเข้าที่อกของร่างเดิม...

ร่างเดิมสิ้นใจ วิญญาณของเจียงซุ่ยฮวนจึงได้เข้ามาสิงร่างนี้

ขณะนั้น เจียงเม่ยเอ๋อร์กอดฉู่เจวี๋ยพลางสะอื้นอย่างอ่อนแรง “โชคดีที่องค์ชายมาทันเวลา มิเช่นนั้นหม่อมฉันคงหนีความตายไม่พ้น”

เจียงซุ่ยฮวนแอบนึกในใจ ฝีมือการแสดงเยี่ยมขนาดนี้ น่าเสียดายที่ไม่ได้ไปเป็นดารา

นางเจ็บจนต้องขยับตัวเล็กน้อย แต่กลับถูกฉู่เจวี๋ยเตะอย่างแรง

“ถึงเพียงนี้แล้วยังจะหนีอีกหรือ?”

เตะเพียงครั้งเดียว นางก็ล้มลงกับพื้น กระอักเลือดออกมา

ในสมอง ความทรงจำของร่างเดิมผุดขึ้น

ร่างเดิมเติบโตในไร่นาแต่เล็ก เมื่อเจ็ดปีก่อนกลับสู่จวนอ๋องครั้งแรก ทุกอย่างล้วนแปลกตา

ตอนร่วมงานเลี้ยง บรรดาคุณชายคุณหนูต่างเยาะเย้ยถากถาง มีเพียงฉู่เจวี๋ยที่ไม่เพียงมีท่าทีเป็นมิตร ยังแอบใส่ดอกรุ่งอรุณไว้ในจานของนาง

แต่เมื่อมองฉู่เจวี๋ยในตอนนี้ สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ ในแววตาไม่มีความรักหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

นี่เป็นคนคนเดียวกันจริงหรือ?

เห็นเจียงเม่ยเอ๋อร์แสดงสีหน้าสงสาร “องค์ชาย ถึงพี่สาวจะพยายามฆ่าหม่อมฉัน แต่ตอนนี้นางก็ใกล้ตายแล้ว พวกเราเป็นพี่น้องกัน หม่อมฉันอยากอยู่เป็นเพื่อนนางสักครู่”

“ข้ามีหลักฐาน!” เจียงซุ่ยฮวนเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง “ท่านขังข้าไว้ก็ได้ รอข้าห้ามเลือดแล้ว ข้าจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์”

ความจริงยังไม่มีหลักฐาน คำพูดนี้เป็นเพียงการถ่วงเวลา

นางยังไม่คุ้นกับร่างแปลกปลอมนี้ ยังใช้แรงไม่ได้ รอให้นางลงมือได้ เรื่องก็จะจัดการได้ง่าย

“ข้าเห็นกับตา เจ้ายังจะหลอกข้าอีกรึ?”

ฉู่เจวี๋ยสะบัดแขนเสื้อจากไปด้วยความรังเกียจ

หลังองค์ชายจากไป เจียงเม่ยเอ๋อร์ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน มองเจียงซุ่ยฮวนอย่างเหนือกว่า ดวงตาเต็มไปด้วยความสะใจ

“พี่สาวที่รัก ตอนเจ้ายังอยู่ในไร่นา ข้าเคยเตือนเจ้าไม่ให้กลับมา เจ้าไม่ฟังข้า ตอนนี้เจ้าเสียใจหรือยัง?”

“แค่ก!” เจียงซุ่ยฮวนกระอักเลือดออกมา

ในความทรงจำของร่างเดิม เจียงเม่ยเอ๋อร์เป็นคนว่านอนสอนง่าย กระทั่งวินาทีสุดท้ายของชีวิต ร่างเดิมก็ยังคิดว่าเจียงเม่ยเอ๋อร์เป็นน้องสาวที่ดี

รอยยิ้มของเจียงเม่ยเอ๋อร์บิดเบี้ยว กระชากผมนางขึ้นมา “ก่อนเจ้ากลับมา ข้าเป็นธิดาคนเดียวของท่านพ่อท่านแม่ หลังเจ้ากลับมา ข้ากลายเป็นธิดาบุญธรรม คู่ครองที่ควรเป็นของข้าก็ตกเป็นของเจ้า เหตุใด เหตุใดกัน!”

มองโฉมงามของเจียงซุ่ยฮวน แววตาของเจียงเม่ยเอ๋อร์วาบไหวด้วยความริษยา

นางดึงกริชออกจากอกเจียงซุ่ยฮวนทันที กำด้ามแน่น แล้วฟันลงบนใบหน้าอย่างโหดเหี้ยม