บทที่ 11

ในห้องมีคนมากมาย เจียงเม่ยเอ๋อร์นั่งอยู่ตรงกลางดุจดวงจันทร์ที่มีดาวล้อมรอบ ข้างๆ มีคนทาแป้งให้ มีคนจัดชุดแต่งงาน และมีคนคอยเลือกเครื่องประดับให้

ฮูหยินยืนอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข เมื่อเห็นเจียงซุ่ยฮวนก็ชะงักเล็กน้อย

“เป็นอะไรหรือท่านแม่?” เจียงซุ่ยฮวนถามทั้งที่รู้คำตอบ

ฮูหยินขมวดคิ้ว “วันนี้เป็นวันแต่งงานของเม่ยเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงสวมชุดสีขาว? ดูไม่เป็นมงคลเลย รีบกลับไปเปลี่ยนเถอะ”

ยังมีอีกประโยคที่ฮูหยินไม่ได้พูดออกมา นั่นคือวันนี้เจียงซุ่ยฮวนดูโดดเด่นเกินไป สวยกว่าเจียงเม่ยเอ๋อร์ที่เป็นเจ้าสาวมาก หากไปแย่งความสนใจของเจียงเม่ยเอ๋อร์จะทำอย่างไร?

“หากรักกันจริง คนอื่นจะสวมชุดสีอะไรจะเป็นไร? ตอนข้าแต่งงานกับฉู่เจวี๋ยก็สวมชุดแดง แต่ก็ไม่มีความสุขไม่ใช่หรือ?”

คำพูดของเจียงซุ่ยฮวนทำให้ฮูหยินพูดไม่ออก

เจียงเม่ยเอ๋อร์นั่งอยู่หน้ากระจก รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปเมื่อเห็นเจียงซุ่ยฮวน

นางแต่งหน้าอยู่หนึ่งชั่วยามครึ่ง กลับยังไม่สวยเท่าเจียงซุ่ยฮวนที่แต่งหน้าบางๆ โกรธจนแทบกัดฟันแหลก

“น้องสาว ข้ามาแต่งผมให้เจ้าแล้ว” เจียงซุ่ยฮวนทำเป็นไม่เห็น เดินไปด้านหลังเจียงเม่ยเอ๋อร์ ยิ้มพลางหยิบหวี “หวีครั้งแรกจรดปลาย หวีครั้งที่สองผมขาวถึงคิ้ว...”

พูดถึงตรงนี้ มือนางขยับเล็กน้อย ผงสีขาวจากหวีร่วงลงบนผมของเจียงเม่ยเอ๋อร์ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น

รอยยิ้มที่มุมปากนางลึกขึ้น “หวีครั้งที่เก้าลูกหลานเต็มบ้าน หวีครั้งที่สิบคู่ชีวิตผมขาวด้วยกัน เรียบร้อยแล้ว ถึงเวลาออกเรือนแล้ว”

เสียงฆ้องกลองดังกึกก้อง พลุประทัดดังสนั่น บ่าวไพร่ในจวนอ๋องวุ่นวาย นอกประตูก็คลาคล่ำไปด้วยชาวบ้านที่มาดูงาน

ฉู่เจวี๋ยขี่ม้าสูงใหญ่มาถึงหน้าจวนอ๋อง ตามหลังมาด้วยองครักษ์และบ่าวไพร่นับร้อย แค่ของหมั้นก็มีถึงห้าสิบหีบ ทำให้ชาวบ้านอิจฉาไม่หยุด

แม่เฒ้าคนหนึ่งในฝูงชนพูดอย่างอิจฉา: “สมแล้วที่เป็นองค์ชายหนานหมิง แต่งชายาเอกครั้งที่สองแล้วยังส่งของหมั้นมากมายขนาดนี้ ท่านอ๋องช่างมีบุญ ธิดาสองคนต่างแต่งกับองค์ชายหนานหมิง”

ชายข้างๆ พูดต่อ: “เรื่องนี้ท่านไม่รู้แล้ว ตอนองค์ชายหนานหมิงแต่งกับธิดาเอกของจวนอ๋อง ข้าก็อยู่ที่นี่ ไม่มีของหมั้นมากมายขนาดนี้เลย ทำพิธีอย่างเรียบง่าย”

“จริงหรือ? ถ้าอย่างนั้นธิดาเอกของจวนอ๋องก็น่าสงสารนะ”

“คนที่น่าสงสารย่อมต้องมีที่น่าเกลียด ธิดาเอกของจวนอ๋องต้องทำอะไรผิดแน่ๆ ไม่อย่างนั้นองค์ชายหนานหมิงจะหย่ากับนางทำไม?”

ชายผู้นั้นพูดจบ สตรีรอบข้างต่างมองเขาด้วยสายตาดูแคลน แล้วเดินหนีไป

......

เจียงเม่ยเอ๋อร์สวมมงกุฎและชุดแต่งงาน คลุมผ้าแดง เดินออกจากจวนอ๋องอย่างช้าๆ โดยมีฮูหยินพยุง ข้างกายมีท่านอ๋องที่ยิ้มแย้ม เจียงซุ่ยฮวนเดินตามหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

หยิ่งเถาเกาหัวอย่างงุนงง องค์ชายหนานหมิงเพิ่งหย่ากับคุณหนู แล้วรีบแต่งเจียงเม่ยเอ๋อร์เป็นชายาเอก ทำไมคุณหนูไม่เศร้าเลย กลับยังดูมีความสุขเช่นนี้?

หยิ่งเถาถามคำถามในใจออกมาเบาๆ เจียงซุ่ยฮวนหัวเราะเบาๆ: “วันนี้มีละครสนุกให้ดู อีกเดี๋ยวเจ้าก็จะรู้”

ฉู่เจวี๋ยอุ้มเจียงเม่ยเอ๋อร์ขึ้นเกี้ยว ก่อนจะขึ้นม้าก็ช้อนตามองเจียงซุ่ยฮวน คิดว่าจะเห็นนางทุกข์ทรมาน แต่ใครจะรู้ว่านางกลับไม่มองเขาเลย แต่กำลังคุยกับสาวใช้ รอยยิ้มที่มุมปากสดใสจนแสบตา

“ฮึ!” ฉู่เจวี๋ยแค่นเสียง คิดในใจว่าเจียงซุ่ยฮวนต้องฝืนทนแน่ๆ ในวันแต่งงานใหญ่ของเขากลับสวมชุดขาว แถมยังแต่งตัวสวยงาม คงต้องการดึงดูดความสนใจของเขาแน่

มีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งเช่นนี้ สู้เม่ยเอ๋อร์ที่บริสุทธิ์ใจไม่ได้เลย

ฉู่เจวี๋ยไม่รู้ว่า เจียงเม่ยเอ๋อร์ที่เขาคิดว่าบริสุทธิ์ใจ กำลังนั่งในเกี้ยวยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม “เจียงซุ่ยฮวน เจ้าจะสวยไปทำไม? สุดท้ายคนที่ได้เป็นชายาเอกก็คือข้า!”

“ถึงเจ้าจะเป็นลูกแท้ๆ ของท่านพ่อท่านแม่ วันนี้ก็ต้องยกห้องให้ข้า ต้องแต่งผมให้ข้า ส่งข้าออกเรือน ฮ่าๆ!”