บทที่ 4

สีหน้าของฉู่เจวี๋ยดูไม่ดีนัก เมื่อความจริงที่แข็งแกร่งดั่งหินผาปรากฏต่อหน้า เขาไม่อาจพูดปกป้องเจียงเม่ยเอ๋อร์ได้อีก

เรื่องที่ร้ายแรงกว่ายังอยู่ข้างหน้า หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ราษฎรจะมองเขาอย่างไร? เขาผู้เป็นถึงองค์ชายกลับแยกแยะผิดถูกไม่ออก เพียงแค่สงสัยก็ทำร้ายชายาเอกจนเป็นเช่นนี้ หากเรื่องเข้าหูฮ่องเต้ พระบิดาจะต้องไม่พอพระทัยเขายิ่งนัก

คิดถึงตรงนี้ ท่าทีของฉู่เจวี๋ยก็อ่อนลงมาก กล่าวกับเจียงซุ่ยฮวนเสียงนุ่ม: “ซุ่ยฮวน ข้าเข้าใจผิดในตัวเจ้า กลับไปวังกับข้าเถิด ข้าจะชดเชยให้เจ้าแทนเม่ยเอ๋อร์”

เจียงซุ่ยฮวนเลิกคิ้วบาง: “ท่านก็ต้องการชดเชยให้ข้าหรือ?”

นางลุกขึ้นจากเก้าอี้ ค่อยๆ เดินเข้าไปหาฉู่เจวี๋ย เสียงคมดุจใบมีด แทงใจทุกถ้อยคำ “ข้าแต่งงานกับท่านมาสองปี ท่านทุบตีข้ากี่ครั้ง? ด่าว่าข้ากี่หน? ใส่ร้ายข้ากี่ครา? ครานี้หากมิใช่ข้ามีชีวิตรอดมาได้ บัดนี้คงเหลือแต่กระดูกให้สุนัขป่าในป่าช้าร้างแทะเล่นแล้ว!”

“ท่านจะชดเชยให้ข้าอย่างไร? ท่านจะชดเชยให้ข้าได้อย่างไร!”

ดวงตาของเจียงซุ่ยฮวนเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง ราวกับปีศาจที่ปีนขึ้นมาจากนรกเพื่อมาเอาชีวิตฉู่เจวี๋ย

ฮูหยินปิดหน้าร่ำไห้ นางรู้ว่าเจียงซุ่ยฮวนมีชีวิตที่ไม่ดีนักหลังแต่งงานกับฉู่เจวี๋ย แต่ไม่คิดว่าจะเลวร้ายถึงเพียงนี้

ฉู่เจวี๋ยพูดไม่ออกเป็นนาน กว่าจะเอ่ยปากได้ก็ผ่านไปนาน: “เจ้าต้องการอะไร? ข้าจะพยายามสุดความสามารถเพื่อตอบสนองเจ้า”

“ท่านว่าข้าแต่งงานกับท่านแทนเจียงเม่ยเอ๋อร์ ท่านผิดแล้ว คู่หมั้นของท่านคือคุณหนูใหญ่แห่งจวนอ๋อง ข้าคือคุณหนูใหญ่ตัวจริง หากจะพูดถึงการสวมรอย ก็คือเจียงเม่ยเอ๋อร์ที่สวมรอยเป็นข้าอยู่ในจวนอ๋องมาสิบปี”

เจียงซุ่ยฮวนจ้องฉู่เจวี๋ยเขม็ง กล่าวเสียงเย็น: “ข้าไม่ต้องการการชดเชยจากท่าน ข้าต้องการหย่า”

“คนสนิท นำกระดาษและพู่กันมา!”

นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่ชายาขององค์ชายขอหย่า ทำให้ทุกคนรอบข้างตะลึงจนคางค้าง

ท่านอ๋องตั้งใจจะห้าม แต่เมื่อนึกถึงชีวิตอันแสนเศร้าของเจียงซุ่ยฮวนในวังองค์ชาย ก็เปลี่ยนใจ

ฉู่เจวี๋ยก็ตกตะลึงไม่น้อย กัดฟันด่า: “เจ้าบ้าไปแล้ว! อยากหย่างั้นหรือ? ไม่มีทาง!”

หากเรื่องนี้รู้ถึงหูผู้อื่น เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?

เจียงซุ่ยฮวนรีบเขียนหนังสือหย่า ยื่นให้ฉู่เจวี๋ย

“ชายาคนเก่าถูกท่านทั้งสองฆ่าตายไปแล้ว ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าท่านวันนี้คือธิดาเอกแห่งจวนอ๋อง เจียงซุ่ยฮวน หากองค์ชายไม่ลงนาม ข้าจะเข้าวังทูลเรื่องเมื่อคืนให้ฮ่องเต้ทรงทราบ ไม่รู้ว่าฮ่องเต้จะทรงเห็นว่าองค์ชายแยกแยะผิดถูกได้หรือไม่”

“เจ้า! ดี ข้าจะเซ็น” ฉู่เจวี๋ยกลัวว่านางจะเข้าวังฟ้อง ลงนามในหนังสือหย่าด้วยความโกรธ แล้วลากเจียงเม่ยเอ๋อร์จากไป

ก่อนจากไป เจียงเม่ยเอ๋อร์หันมามองหนึ่งครั้ง เห็นเจียงซุ่ยฮวนยิ้มพลางขยับริมฝีปากบอก: รอดูให้ดี นี่เพิ่งจะเป็นแค่จุดเริ่มต้น

เห็นเจียงเม่ยเอ๋อร์จากไปด้วยสีหน้าซีดขาว เจียงซุ่ยฮวนถอนหายใจยาว นั่งลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนล้า

แต่ในใจกลับยินดียิ่ง ไม่เพียงช่วยให้ร่างเดิมพ้นจากข้อกล่าวหา ยังหย่าขาดจากฉู่เจวี๋ยสำเร็จ กลับคืนสู่อิสรภาพ

ส่วนเจียงเม่ยเอ๋อร์และฉู่เจวี๋ย...

สำหรับคนพรรค์นี้ ความตายกลับเป็นการลงโทษที่เบาเกินไป

สักวันนางจะทำให้พวกเขาอยู่ก็ทรมาน ตายก็ไม่สามารถ!

ฮูหยินเห็นสีหน้าเจียงซุ่ยฮวนไม่ค่อยดี จึงกล่าวอย่างเป็นห่วง: “เจ้าต้องการให้หมอหลวงมาตรวจดูหรือไม่? ตอนเจ้าหมดสติ หมอประจำจวนได้ตรวจดูและบอกว่าบาดแผลของเจ้าได้รับการรักษาอย่างดี แต่ข้าก็ยังไม่วางใจ”

“ไม่ต้องหรอกท่านแม่ ก่อนกลับจวน ข้าได้พบหมอแล้ว พักผ่อนสักไม่กี่วันก็จะหายดี”

เจียงซุ่ยฮวนกลัวว่าเรื่องตั้งครรภ์จะถูกค้นพบ จึงปฏิเสธทันที

บัดนี้นางเพิ่งหย่าขาดจากฉู่เจวี๋ย ไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายเพราะเด็กในท้อง

“แต่ว่าใบหน้าของเจ้า...” ฮูหยินอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ ถอนหายใจยาว