บทที่ 7

หยิ่งเถาพยักหน้า: “รู้จักเจ้าค่ะ องค์ชายเป่ยโม่เป็นพระอนุชาแท้ๆ เพียงพระองค์เดียวของฮ่องเต้ ได้รับความไว้วางพระทัยอย่างมาก ได้ยินว่าผู้คนในเมืองหลวงต่างเกรงกลัวพระองค์”

เจียงซุ่ยฮวนสงสัย “เหตุใดจึงกลัวพระองค์?”

หยิ่งเถาเกาศีรษะ “ได้ยินว่าองค์ชายเป่ยโม่มีรูปโฉมงดงาม แต่พระอุปนิสัยเปลี่ยนแปลงง่าย วิธีการโหดเหี้ยม ผู้ใดที่ทำให้พระองค์ไม่พอใจล้วนจบไม่ดี ดังนั้นผู้คนในเมืองหลวงจึงเกรงกลัวพระองค์”

เป็นคนที่มีนิสัยเช่นนี้หรือ? จะให้เขาตอบแทนบุญคุณดีหรือไม่? เจียงซุ่ยฮวนจมอยู่ในภวังค์ความคิด

ยามค่ำ หยิ่งเถานำอ่างน้ำมา “คุณหนู ถึงเวลาเปลี่ยนยาแล้วเจ้าค่ะ”

แม้แผลบนใบหน้าของเจียงซุ่ยฮวนจะหายสนิทแล้ว แต่แผลจากดาบบนร่างกายลึกเกินไป ยังต้องเปลี่ยนยาอีกสองครั้งจึงจะหายสนิท

“ข้าเปลี่ยนเอง เจ้าไปช่วยข้าทำอย่างหนึ่ง” เจียงซุ่ยฮวนหยิบกำไลที่ได้มาจากเมิ่งเซียวส่งให้หยิ่งเถา “พรุ่งนี้หาโรงรับจำนำเอากำไลนี้ไปจำนำ แลกเป็นตั๋วเงินนำมาให้ข้า”

หยิ่งเถาถามอย่างไม่เข้าใจ: “หากคุณหนูต้องการเงิน ขอจากฮูหยินก็ได้ เหตุใดต้องเอากำไลไปจำนำ?”

เจียงซุ่ยฮวนอธิบาย: “แม้ข้าจะเป็นธิดาเอกของจวนอ๋อง แต่ก็เป็นคนที่แต่งงานมาแล้ว จะไปขอเงินจากท่านแม่ได้อย่างไร อีกอย่าง ข้าตั้งใจจะย้ายออกจากจวนอ๋องในอีกไม่นาน ต้องใช้เงินหลายที่ อีกอย่างกำไลนี้ก็ไม่ใช่ของข้า เจ้าเอาไปจำนำเถิด”

หยิ่งเถาน้ำตาคลอทันที “เหตุใดคุณหนูจึงต้องย้ายออกจากจวนอ๋อง? เช่นนั้นบ่าวก็จะไม่ได้รับใช้คุณหนูแล้ว”

“วางใจเถิด ตอนนั้นข้าจะพาเจ้าไปด้วย”

ได้ยินเช่นนั้น หยิ่งเถาจึงเช็ดน้ำตาแล้วออกไปอย่างมีความสุข

เจียงซุ่ยฮวนมองหน้าต่างและประตูที่ปิดสนิท ก้มหน้าค่อยๆ ถอดเสื้อผ้า ตั้งใจจะเปลี่ยนยาให้แผล

ชุดครึ่งบนค่อยๆ หลุดลง เผยให้เห็นไหล่ขาวผ่องนวล ขณะที่นางกำลังจะถอดผ้าพันแผลที่หน้าอก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะแผ่ว: “ชายาองค์ชายหนานหมิงช่างตลกจริง ถึงกับบอกผู้คนว่าป่าช้าร้างเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”

เจียงซุ่ยฮวนตกใจ รีบสวมเสื้อผ้ากลับเงยหน้าขึ้น เห็นบุรุษรูปงามยืนอยู่ข้างหน้าต่างที่เปิดอยู่ สวมชุดสีดำ สวมมงกุฎหยกสีม่วง ก้มหน้าเล่นปิ่นอันหนึ่ง นิ้วมือเรียวยาว ข้อนิ้วชัดเจน

สายลมราตรีพัดเบาๆ ดอกเถาวัลย์สีแดงข้างหน้าต่างแกว่งไหวตามลม แสงจันทร์อ่อนๆ สาดส่องลงบนเส้นผมดำขลับของบุรุษผู้นั้น ราวกับภาพวาดอันวิจิตรงดงาม

แต่เจียงซุ่ยฮวนไม่มีเวลาชื่นชม นางถามเสียงเฉียบ: “ท่านเป็นผู้ใด? กล้าบุกรุกจวนอ๋องเช่นนี้!”

บุรุษผู้นั้นเงยหน้ามองนาง ริมฝีปากบางยกยิ้ม: “ชายาองค์ชายหนานหมิงจำข้าไม่ได้หรือ?”

เจียงซุ่ยฮวนมองใบหน้าของบุรุษผู้นั้นอย่างเหม่อลอย บุรุษผู้นี้หล่อเหลางดงามยิ่ง คิ้วคมดุจดาบ ดวงตาดุจดวงดาว จมูกโด่ง โครงหน้าคมชัด ราวกับถูกแกะสลักมาอย่างประณีต สะดุดตายิ่งนัก

มองอยู่นาน นางจึงพบว่าบุรุษตรงหน้าหน้าตาคล้ายคลึงกับชายที่นางช่วยชีวิตไว้ที่ป่าช้าร้าง จึงเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง: “ท่านคือองค์ชายเป่ยโม่ กู้จิ่น?”

วันนั้นคนที่นอนอยู่บนพื้นหน้าซีดเผือด เต็มไปด้วยเลือด แตกต่างจากท่าทีสง่างามในวันนี้ราวฟ้ากับดิน นางจึงไม่ได้จำได้ในทันที

ดูเหมือนบุรุษผู้นั้นจะได้ยินคำตอบที่พอใจ รอยยิ้มที่มุมปากทำให้ผู้คนหลงใหล: “ดูเหมือนชายาองค์ชายหนานหมิงจะจำข้าได้แล้ว ตามลำดับอาวุโส เจ้าควรเรียกข้าว่าอาเขย”

แสงเทียนสลัว ตรงหน้าปรากฏบุรุษงามเช่นนี้ บรรยากาศในห้องพลันดูครึ้มๆ

เจียงซุ่ยฮวนรู้สึกอึดอัด ขยับตัวเล็กน้อย “เช่นนั้น เหตุใดอาเขยจึงบุกเข้ามาในห้องนอนข้ายามดึก ช่างไม่สมควรยิ่งนัก”

กู้จิ่นเก็บรอยยิ้ม ในชั่วพริบตา อากาศรอบข้างราวกับถูกแช่แข็ง หนาวจนเจียงซุ่ยฮวนสะท้าน

นางทำเป็นไม่แสดงอาการ มือซ้ายแอบไว้ด้านหลัง หยิบมีดผ่าตัดออกมาจากห้องทดลองที่พกติดตัว กำไว้แน่น