บทที่ 8

“พูดมาสิ ต้องการเงื่อนไขอะไร”

“ข้าต้องการเงินสามแสนต้าลึง” เจียงซุ่ยฮวนยิ้มตาโค้ง ยื่นมือออกไป “เงินสดหรือตั๋วเงินก็ได้”

ดวงตาของกู้จิ่นสว่างวาบขึ้นด้วยความดูแคลน ธิดาเอกของจวนอ๋องช่างคับแคบเสียจริง มีคนมากมายอยากขอความช่วยเหลือจากเขาแต่ก็ขอไม่ได้ นางกลับขอเพียงเงินสามแสนต้าลึง

เขาหยิบตั๋วเงินใบหนึ่งวางบนโต๊ะ “นี่คือตั๋วเงินห้าแสนต้าลึง เป็นค่าตอบแทนที่เจ้าช่วยชีวิตข้า”

องค์ชายเป่ยโม่ผู้นี้ช่างใจกว้างจริงๆ เจียงซุ่ยฮวนดีใจเก็บตั๋วเงิน แล้วเรียกกู้จิ่นที่กำลังจะจากไป “รอก่อน ท่านสนใจทำการค้ากับข้าอีกสักครั้งไหม?”

“โอ้?”

ไม่เคยมีใครกล้าทำการค้ากับเขามาก่อน กู้จิ่นพลันรู้สึกสนใจ “คุณหนูเจียงต้องการทำการค้าอะไรกับข้า?”

“เรื่องที่ท่านถูกลอบสังหารที่ป่าช้าร้างแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงแล้ว แม้ข้าจะไม่รู้ว่าใครต้องการเอาชีวิตท่าน แต่เมื่อเขาส่งองครักษ์ลับยี่สิบสามสิบนายมาฆ่าท่าน แสดงว่าความแค้นระหว่างพวกท่านไม่เล็ก เมื่อเห็นท่านไม่ตาย เขาคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ”

กู้จิ่นหรี่ตา “คุณหนูเจียง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า เพื่อความปลอดภัยของเจ้าเอง ข้าแนะนำว่าอย่ายุ่งกับเรื่องที่ไม่ใช่ธุระ”

“ข้าไม่ได้ตั้งใจยุ่ง นี่เป็นเพียงการค้า” เจียงซุ่ยฮวนพูดพลางหยิบขวดกระเบื้องเล็กๆ ใบหนึ่งวางตรงหน้ากู้จิ่น “ข้างในมียาลูกกลอนบำรุงโลหิตสองเม็ด สามารถช่วยชีวิตท่านในยามคับขันได้”

กู้จิ่นหยิบขวดขึ้นมา เปิดดมที่ปลายจมูก กลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ลอยเข้าจมูก เขายิ้มกึ่งเยาะ “ยาเม็ดเล็กๆ แค่สองเม็ดนี้จะช่วยชีวิตข้าได้? เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบหรือ?”

“ท่านอาจสงสัยในคุณธรรมของข้า แต่อย่าสงสัยในวิชาแพทย์ของข้า” เจียงซุ่ยฮวนเชิดหน้าอย่างมั่นใจ “อย่าลืมว่าที่ป่าช้าร้างใครช่วยท่านไว้”

“ข้ารับยานี้ไว้ เจ้าต้องการแลกเปลี่ยนอะไร?”

กู้จิ่นก้มมองเจียงซุ่ยฮวน น้ำเสียงมีแววเยาะ “คงไม่ใช่เงินอีกกระมัง? หรือว่าจวนอ๋องยากจนถึงขนาดที่ธิดาเอกต้องขายยาหาเงิน?”

“ไม่ใช่เงิน ข้าอยากให้ท่านช่วยตามหาของสิ่งหนึ่ง” เจียงซุ่ยฮวนตั้งใจจะหยิบแผ่นหยกที่ชายปริศนาให้ในความทรงจำ ให้กู้จิ่นตามหาชายปริศนา

นางค้นตัวดู แต่กลับพบว่าแผ่นหยกหายไป

ในตอนนั้น เสียงนกร้องสั้นๆ ดังขึ้นนอกหน้าต่าง ดวงตาของกู้จิ่นวาบขึ้นด้วยแววเฉียบคม บรรยากาศรอบกายเปลี่ยนเป็นเต็มไปด้วยสังหาร พูดเสียงต่ำ “คืนนี้ข้ามีธุระสำคัญ เมื่อคุณหนูเจียงหาของสิ่งนั้นเจอแล้ว ค่อยมาหาข้าที่วังเป่ยโม่”

ก่อนที่เจียงซุ่ยฮวนจะทันตั้งตัว กู้จิ่นก็พลันหายวับไป

เจียงซุ่ยฮวนนั่งลงจิบชา ก็แค่แผ่นหยก หายก็หายไป

แต่เดิมนางตั้งใจจะให้กู้จิ่นตามหาชายปริศนา เมื่อพบแล้วจะเรียกร้องค่าเลี้ยงดู แต่คิดอีกที แผ่นหยกหายก็เป็นเรื่องดี ใครจะรู้ว่าชายปริศนาผู้นั้นดีหรือร้าย?

บัดนี้นางได้เงินจากองค์ชายเป่ยโม่มากพอแล้ว สามารถซื้อบ้านย้ายเข้าไปอยู่ได้

มิเช่นนั้นหากท่านอ๋องและฮูหยินเห็นท้องนางใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แล้วเข้าใจผิดว่าเป็นลูกของฉู่เจวี๋ย ก็จะยิ่งยุ่งยาก

ส่วนการค้าที่ยังไม่เสร็จกับองค์ชายเป่ยโม่... ช่างเถอะ สักวันต้องได้ใช้แน่

ในเวลาเดียวกัน ในห้องขององค์ชายหนานหมิงฉู่เจวี๋ย เจียงเม่ยเอ๋อร์ไล่บ่าวไพร่ออกไปหมด หยิบแผ่นหยกออกมาจากอก เมื่อเห็นตัวอักษร “กู่” บนนั้น นางก็ค่อยๆ ยิ้มออกมา

วันนั้นที่จวนอ๋อง ตอนที่นางล้มทับเจียงซุ่ยฮวน ตาไวเห็นแผ่นหยกนี้หล่นจากตัวเจียงซุ่ยฮวน

ตอนนั้นเจียงซุ่ยฮวนเจ็บจนหลับตาแน่น นางฉวยโอกาสนั้นแอบเอาแผ่นหยกใส่แขนเสื้อ แม้จะถูกถีบกระเด็นออกไปทันที แต่ก็คุ้มค่า

เจียงเม่ยเอ๋อร์เคยเห็นแผ่นหยกนี้มาก่อน และรู้จักเจ้าของแผ่นหยก คนผู้นั้นมีฐานะสูงส่ง ในต้าหยวนมีเพียงคนเดียวที่อยู่เหนือเขา นอกนั้นล้วนอยู่ใต้เขา

ไม่รู้ว่าเจียงซุ่ยฮวนเก็บแผ่นหยกนี้ได้จากที่ไหน แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้แผ่นหยกอยู่ในมือนางแล้ว! ต่อไปต้องมีประโยชน์กับนางแน่...