บทที่ 9

“ตรงนี้แขวนโคมเพิ่มอีกสองดวง จะได้ดูมีมงคล เม่ยเอ๋อร์เห็นแล้วจะได้ดีใจ”

ฮูหยินดูมีความสุขมาก เมื่อเห็นเจียงซุ่ยฮวนก็โบกมือเรียก “ซุ่ยฮวน เจ้ามาดูสิ โคมพวกนี้แขวนเอียงหรือไม่?”

เจียงซุ่ยฮวนหลุบตา พูดเรียบๆ: “โคมตรงดี แต่ใจท่านแม่เอียงเสียแล้ว”

รอยยิ้มบนใบหน้าฮูหยินค่อยๆ แข็งค้าง “เจ้าหมายความว่าอย่างไร ใจข้าเอียงตรงไหน?”

“ข้าเพิ่งหย่าขาดกับฉู่เจวี๋ย เขาก็รีบแต่งเจียงเม่ยเอ๋อร์เป็นชายาเอก ท่านแม่ไม่โกรธพวกเขาก็แล้วไป ยังช่วยเตรียมงานแต่งงาน นี่ไม่ใช่ลำเอียงแล้วจะเป็นอะไร?” เสียงของเจียงซุ่ยฮวนเบาและเย็นชา

“ซุ่ยฮวน เจ้าเองที่เป็นคนขอหย่า ฉู่เจวี๋ยเป็นถึงองค์ชาย จะปล่อยตำแหน่งชายาเอกว่างได้หรือ? เม่ยเอ๋อร์ได้เป็นชายาเอกก็ดีกับพวกเราทุกคน!”

ฮูหยินดูโกรธเล็กน้อย “เม่ยเอ๋อร์เป็นน้องสาวเจ้า ดีกับเจ้ามาตลอด กลัวเจ้าอยู่ในวังคนเดียวเหงา นางยอมเสียสละแต่งกับฉู่เจวี๋ยเป็นอนุภรรยา บัดนี้นางอุตส่าห์ได้เป็นชายาเอก เจ้าที่เป็นพี่สาวควรดีใจสิ!”

บรรดาบ่าวไพร่ในจวนรู้สึกถึงบรรยากาศที่ไม่ดี จึงระมัดระวังตัว แม้แต่หายใจยังไม่กล้า

เจียงซุ่ยฮวนรู้สึกสับสนในใจ จากปฏิกิริยาของฮูหยินตอนที่นางบาดเจ็บ เห็นได้ว่าฮูหยินเป็นห่วงร่างเดิม แต่เมื่อเทียบกับความรักที่มีให้เจียงเม่ยเอ๋อร์แล้ว ก็ไม่มีค่าอะไรเลย

บัดนี้ร่างเดิมถูกเจียงเม่ยเอ๋อร์ฆ่าตายแล้ว แต่ฮูหยินยังคงพูดแทนเจียงเม่ยเอ๋อร์ทุกเรื่อง ยังช่วยจัดงานแต่งให้เจียงเม่ยเอ๋อร์กับฉู่เจวี๋ย

ต้องรู้ไว้ว่า สองคนนี้คือฆาตกรที่ฆ่าร่างเดิมนะ!

เสียงของเจียงซุ่ยฮวนราบเรียบดุจน้ำนิ่ง แต่ทุกคนล้วนได้ยินความปั่นป่วนในนั้น “เจียงเม่ยเอ๋อร์กับฉู่เจวี๋ยเกือบฆ่าข้า นี่เรียกว่าดีกับข้าหรือ?”

“เม่ยเอ๋อร์บอกว่าเป็นความเข้าใจผิด และขอโทษไปแล้ว อีกอย่างร่างกายเจ้าก็หายดีแล้วไม่ใช่หรือ? พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน จะผูกใจเจ็บข้ามคืนได้อย่างไร!” ฮูหยินพูดอย่างตื่นเต้น

“ฮึ ท่านแม่ช่างใจกว้างกับเจียงเม่ยเอ๋อร์จริงๆ” เจียงซุ่ยฮวนหัวเราะเยาะ “ท่านอย่าลืมสิ ระหว่างข้ากับเจียงเม่ยเอ๋อร์ ใครกันแน่ที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ ของท่าน!”

ร่างของฮูหยินสั่นสะท้านรุนแรง

“ข้าเกือบตายไม่มีที่ฝังศพ หากไม่ใช่ข้าโชคดี ป่านนี้คงถูกสุนัขป่าในป่าช้าร้างกัดกินไปแล้ว” เสียงเจียงซุ่ยฮวนแหบแห้ง “ท่านแม่รู้ดีว่าเจียงเม่ยเอ๋อร์กับฉู่เจวี๋ยทำร้ายข้าจนเป็นเช่นนั้น แต่ก็ยังให้อภัยพวกเขาแทนข้า”

หัวใจของฮูหยินแปลบ ความตกใจ เสียใจ และสำนึกผิดพลันท่วมท้นหัวใจ ริมฝีปากสั่นพูดไม่ออก

นางพลันตระหนักว่า ตลอดมานางมักคิดว่าเจียงเม่ยเอ๋อร์เป็นธิดาแท้ๆ ของตนโดยไม่รู้ตัว

เจียงซุ่ยฮวนผิดหวังในตัวฮูหยินมาก นิ่งไปครู่แล้วหมุนตัวจากมา เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุด ถามเสียงเบา: “หากวันนั้นที่ป่าช้าร้างข้าไม่รอด วันนี้ท่านแม่จะยังดีใจได้เช่นนี้หรือ?”

ฮูหยินราวกับถูกดึงพลังงานออกไปจนหมด ถอยหลังโซเซไปหลายก้าว ด้านหลังป้าหลี่รีบเข้ามาพยุง: “คุณหญิง ท่านเป็นอะไรหรือไม่?”

ฮูหยินมองร่างของเจียงซุ่ยฮวนที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป พึมพำ: “ใจข้าเอียงไปจริงๆ หรือ?”

วันรุ่งขึ้น เจียงซุ่ยฮวนนั่งอยู่หน้าหน้าต่าง ใช้ลูกคิดคำนวณดังกึกๆ กำลังคิดว่าเงินในมือจะซื้อบ้านในเมืองหลวงได้แบบไหน

ห้าแสนต้าลึงดูเหมือนมาก แต่หักค่าเลี้ยงดูเด็ก หักค่าตกแต่งและค่าครองชีพ ก็เหลือแค่สามแสนต้าลึง

ที่ดินในเมืองหลวงแพงมาก สามแสนต้าลึงซื้อบ้านใหญ่ไม่ได้ นอกจากนี้ยังต้องคำนึงถึงทำเลว่าคึกคักหรือไม่ ใกล้โรงเรียนหรือเปล่า อนาคตจะมีมูลค่าเพิ่มหรือไม่

คิดถึงตรงนี้ เจียงซุ่ยฮวนก็ปวดหัว ดูเหมือนไม่ว่ายุคไหน การซื้อบ้านก็เป็นเรื่องที่ทำให้ปวดหัวทั้งนั้น

ขณะกำลังกลุ้มใจ หยิ่งเถาก็วิ่งเข้ามาอย่างร่าเริง “คุณหนู ฮูหยินส่งเครื่องประดับและเสื้อผ้ามามากมาย ถึงสามหีบใหญ่เชียวนะเจ้าคะ ท่านรีบออกมาดูสิ!”

แต่เจียงซุ่ยฮวนไม่ค่อยมีปฏิกิริยา ฮูหยินมักลำเอียงรักเจียงเม่ยเอ๋อร์ จากคำพูดของฮูหยินเมื่อวานก็รู้สึกได้ว่า เจียงเม่ยเอ๋อร์สำคัญกว่าร่างเดิมในใจฮูหยินมาก วันนี้ที่ส่งเสื้อผ้าเครื่องประดับมาคงเพราะรู้สึกผิดชั่วครู่ ผ่านไปสักพักก็คงกลับไปเป็นเหมือนเดิม